Symfonieorkest Musica overtreft zichzelf in Amare

Door Jan van Es

Om daar maar mee te beginnen. Elders speelde het vioolconcert van Erich Wolfgang Korngold. Wie daar een jaar of twintig geleden het podium betrad, werd op zijn best wat meewarig aangekeken. Want Korngold, dat was toch de man die na een periode als wonderkind vooral filmmuziek schreef en op basis van die Hollywooddeuntjes af en toe een niet meer serieus te nemen stuk voor de concertzaal componeerde. En dat vioolconcert: misschien wel mooie melodieën, maar een niemendalletje van bedenkelijk allooi. O ja, natuurlijk de grote Jascha Heifetz had er een fraaie opname van gemaakt, maar dat was een voorbeeld van verspild talent. Zoiets. Intussen zijn de meningen gekanteld en wordt het concert op waarde geschat en het staat regelmatig op concertprogramma’s. 

Fenomenale spel

Wie toch nog twijfelde, moet na de eerste inzet van Hawijch Elders geleidelijk van zijn stoel gegleden zijn. Want ja, Korngold gebruikte thema’s uit verschillende van zijn filmmuzieken, maar met dit vioolconcert leverde hij een evenwichtig werk af dat volledig op zichzelf staat. Wanneer dat dan zo vol overtuiging wordt gespeeld als Hawijch Elders blijft er weinig meer te wensen over. Haar fenomenale spel gaf het orkest een flinke duw in de rug en Musica overtrof zichzelf. Zelden was de klank zo warm en zo volwassen als ditmaal. Na een welverdiende ovatie trakteerde Elders het publiek nog op een fabelachtige uitvoering van Fritz Kreislers Recitativo und Scherzo-Caprice, waarmee ze de hele zaal de adem liet inhouden. Misschien moet Musica maar vast gaan sparen om haar voor het 125-jarige bestaan van het orkest te contracteren.

Vertrouwen

Onder leiding van dirigent Pim Cuijpers speelde het orkest voor en na dit vioolconcert muziek van Prokofiev (delen uit de eerste suite uit het ballet Assepoester) en Dvorak (negende symfonie). Cuijpers geeft zijn musici duidelijk vertrouwen, houdt de touwtjes bij elkaar en dat is te horen in het resultaat. Het werden uitvoeringen om trots op te zijn, met bijvoorbeeld een memorabele ‘Middernacht’-scène uit Assepoester tegenover en een warmbloedige symfonie met die wonderschone althobosolo, mooi geblazen door Frank van den Berg. 

Er is altijd wel wat te wensen: de balans was niet altijd optimaal, Prokofiev kwam wat aarzelend uit de startblokken en het derde deel van Dvoraks ‘Nieuwe wereld’ had best wat evenwichtiger gekund, maar dat is geneuzel in de marge van een inspirerend concert.