Stef begint op 57ste aan avontuur in horeca met jazzcafé: ‘We willen hier geschiedenis schrijven’

Door Marko Fehres

Vanaf de straat is alleen een deur zichtbaar en als je die opendoet wacht je een nogal steile trap naar beneden. Het plafond is laag, matzwart met namen van bezoekers er op gekalkt (krijtjes achter de bar verkrijgbaar, red.) en het interieur doet door z’n rommeligheid het meest aan een kraakpand denken. “Dat klopt, ik ben bewoner van diverse kraakpanden geweest. De inboedel bestaat voornamelijk uit restanten van Maatschappij Discordia en theatergroep ’t Barre Land in Amsterdam. Ik hou van die sfeer, niet te strak. Het gaat om de muziek”, benadrukt Van Es, die zelf met gitaar als hoofdinstrument is afgestudeerd aan het Haags Conservatorium.

In Jam de la Crème draait het niet alleen om muziek. Ook lezingen en exposities staan op het programma. En wat betreft de muziek die er te horen is: dat kan variëren van rock tot jazz. “Als het maar géén tributebands of Top 40 muziek is. Het moet vooral risicovol zijn”, zegt Van Es.

De kersverse horecaondernemer heeft voor wat betreft de invulling van het pand en de programmering carte blanche gekregen van de eigenaar, zolang Jam de la Crème maar geen verlies draait. “De eigenaar is een goede vriend van me die meerdere horecazaken bezit. Hij heeft mij benaderd omdat ik twee rechterhanden heb en ervaring met theater en decorbouw. Deze locatie, de historische opslagplaats van jeneverstokerij Richters, was na het stoppen van Lokaal Vredebreuk hélemaal leeg, niets stond er meer in. Ik kreeg carte blanche van hem en ben 7 maanden aan het klussen geweest. Hij wil er geen verlies op draaien, zegt ‘ie, maar voor de rest vindt ‘ie het prima wat ik doe.”

Het podium is groot en er staat een vleugel op. “Dat was nog wel een dingetje om deze Grand piano binnen te krijgen, ik heb 10 cm van de vloer van het buurpand (Café de Oude Bok, red.) af moeten zagen. Daar waren ze niet zo blij mee”, lacht Van Es.

Van Es zit vol ambitie. “We willen hier geschiedenis schrijven. Ik heb in de begintijd van Anouk in haar band gespeeld. Mijn netwerk in de muziek is heel groot, ik ga geen namen noemen want dan wordt het een dierentuin, maar er spelen hier voortreffelijke muzikanten.”

Atypische zaak

In de kelder staat een fraaie oude trap die nergens heenleidt. “Stairway to heaven,” knipoogt Van Es. “Ik ben ooit begonnen met 100 kratten bier en vrij drinken in een kraakpand aan de Lange Beestenmarkt en nu heb ik nog steeds geen geld maar een prachtige horecazaak met alle vergunningen.” Voorovergebogen over zijn zilveren Gretsch gitaar is hij de muzikant die gerust aan een Jazzimprovisatie van 15 minuten begint. “We willen een atypische zaak in het Hofkwartier zijn, je kan er bier drinken net als overal, maar hier gaat het om de muziek. Een collega horecaondernemer zei ooit: ‘Ik heb liever een volle zaak met een slechte band, dan een lege zaak met een goede band’. Zo wil ik dat hier dus niet.”