Lucia Berg fotografeert de achterkant van Prinsjesdag: ‘Een wereld vol verhalen’

Door Gerard van den IJssel

Tijdens haar opleiding in het onderwijs volgde Lucia een tweejarige cursus audiovisuele vormgeving, waarin fotografie en film een belangrijke rol speelden. Hoewel ze maar kort voor de klas stond, ontdekte ze wel al snel dat het onderwijs niet voor haar bestemd was. “Ik vond het contact met kinderen geweldig, maar orde houden was niet mijn sterkste kant.”

Aan fotografie had ze ondertussen wel haar hart verpand. Lucia maakte de overstap naar de zorg en werkte jarenlang bij theatergroep Eskalibur in Den Haag. Daar hield zij zich bezig met voorstellingen, productie en organisatie. Ze maakte ook vaak beelden binnen de zorg en het onderwijs en groeide zo uiteindelijk uit tot zelfstandig fotograaf en filmmaker.

Inmiddels is Lucia gestopt met haar eigen bedrijf. Filmen heeft ze helemaal achter zich gelaten, maar fotograferen doet ze nog altijd. Alleen nu zonder opdrachten of deadlines. “Dat geeft veel vrijheid. Ik kan mijn eigen nieuwsgierigheid volgen.”

Die brengt haar in ieder geval elk jaar naar Prinsjesdag, haar ‘guilty pleasure’, zoals ze het zelf noemt. Dat begon al in haar vroege jeugd, toen zij een plakboek bijhield met ansichtkaarten, krantenknipsels en foto’s van de Oranjes. Later, als scholier in de Haagse binnenstad, maakte ze kennis met de drukte rond Prinsjesdag. “Ik raakte niet zozeer gefascineerd door het ceremoniële maar vooral door alles wat zich daar omheen afspeelde. De mensen langs de route, de voorbereidingen, de onverwachte situaties. Dat vind ik vaak interessanter dan het officiële programma.”

Urineren

Prinsjesdag begint voor Lucia heel vroeg in de ochtend. Ze ziet de vaste bezoekers op hun vertrouwde plekken en maakt vaak even een praatje met hen. Daarna trekt ze door de stad, op zoek naar momenten die anderen misschien missen. “Een bijzondere blik, een grappige situatie of een detail dat een heel verhaal vertelt. Die momenten duren soms maar een paar seconden.” Een mooi voorbeeld is een koninklijk paard dat tijdens de plechtigheden opeens flink aan het urineren slaat. De foto van het grappige tafereel hangt thuis bij Lucia aan de muur.

Erg blij is ze ook met de foto van een medewerkster die nog snel een voetbal probeert te verwijderen op de route terwijl de ere-escorte al vlakbij is. “Humor ligt vaak letterlijk op straat.” Een ander mooi voorbeeld is de achterkant van een fotowand waarop een keurig nette dame, met een aktetas in haar hand, op een paar bierkratjes staat om te poseren voor een eigen Gouden Koets-foto.

Democratische traditie

Na vijftien jaar blijft Prinsjesdag Lucia inspireren. “De stad verandert, de mensen veranderen en ieder jaar ontstaan nieuwe situaties.” Voor de toekomst heeft ze nog een paar wensen: een grote tentoonstelling en misschien een fotoboek. “Prinsjesdag is veel meer dan de koning, de koets en de hoedjes. Achter die officiële ceremonie zit een wereld vol verhalen. Die probeer ik zichtbaar te maken.” Lucia noemt Prinsjesdag zowel een ceremonie met een vleugje theater als een belangrijke democratische traditie. “Je kunt er wat lacherig naar kijken, dat doe ik ook, maar het is wel dé opening van het parlementaire jaar. Democratie is nog steeds niet vanzelfsprekend. Het is goed om het te vieren.”