Terwijl heel Den Helder tijdens Zomerdromen stond te swingen in het park bij Blaudzun, zat ik in ver weg in Zeeland. In een huis aan het strand, met vrienden, mosselfeesten, oesterproeverijen en genoeg wijn dat mijn lichaam inmiddels op sterk water staat.
Eigenlijk kwam het helemaal niet uit. Mijn agenda puilde uit, mijn to-dolijst keek me verwijtend aan en ergens in mijn hoofd zat alweer dat irritante stemmetje op de achterbank: je had natuurlijk gewoon achter je laptop moeten zitten.
Want ik ben goed in doorgaan. Laptop op de bank en nog even dit afmaken. Nog één mail. Nog één ding. En voor je het weet, is het alweer avond en ben je onderweg naar morgen.
Ik ben inmiddels professioneel druk. Altijd onderweg: naar een afspraak, een deadline, een etentje en liefst daarna nog iets. Als iemand vraagt hoe het gaat, hoef ik niet eens meer na te denken: “Druk en onderweg.” Sterker nog, mensen vragen het soms niet eens meer: “Jij bent toch altijd druk?” Ooit klonk dat als een compliment, alsof druk zijn betekende dat je ertoe deed. Inmiddels ben ik blijkbaar een soort NS Intercity: altijd onderweg, regelmatig vertraagd en niemand weet precies waar ik naartoe ga.
Maar in Zeeland gebeurde iets geks. We zaten met vrienden op de bank. Geen haast. Geen agenda. Geen “ik moet eigenlijk nog…” We praatten. Echt praatten. Over angsten, twijfels, je plunje en de dingen waar we stiekem best trots op zijn. We hebben gelachen, gewandeld, naar de sterren gekeken en in de zee geplonsd. Oh ja. Dit is dus óók leven.
Niet alles hoeft efficiënt en niet elk uur hoeft nuttig. Je hoeft niet voortdurend ergens naartoe. Soms mag je gewoon blijven zitten met een oester in de ene hand en een glas in de andere.
Als dát stilstaan is, wil ik best wat vaker vertraging.
Liefs, Jasper
Meer nieuws uit Den Helder?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie