IJsbaan weg, bioscoop weg, nu ook Oktoberfest 2.0 afgelast: waar kunnen we nog een biertje doen?

Een gebrouwen dorstlesser. Vier letters.

Precies op dat moment trilt mijn telefoon. WhatsApp. Het Oktoberfest 2.0 gaat niet door. Vanwege de gestegen kosten. Ik lees het nog een keer. Het Oktoberfest 2.0. Afgelast. Daar gaat mijn lederhosen-debuut. Extra pijnlijk, omdat ik vorige week nog zei: ‘Dit jaar ga ik écht.’ Een gevaarlijke uitspraak, want ik heb een talent voor uitstellen. Eerst jarenlang roepen dat ik iets ooit ga doen, om vervolgens pas in actie te komen als het niet meer kan. Een week na het laatste concert van Liesbeth List bedacht ik bijvoorbeeld dat ik haar eigenlijk wel eens live had willen zien. Ik leer langzaam.

Ieder jaar zie ik de beelden van het Oktoberfest 2.0 voorbij komen: bierpullen, muziek, lederhosen, dirndls en duizenden mensen die gezamenlijk besluiten dat het een uitstekend idee is om vroeg op de avond volledig van het padje te raken. Dit jaar zou ik eindelijk gaan. Ineens denk ik: wat blijft er eigenlijk nog over?

De ijsbaan gaat dit jaar niet door. De bioscoop verdwijnt. En nu gaat ook het Oktoberfest 2.0 niet door. Niet omdat niemand meer wil, maar omdat alles duurder wordt. Op een gegeven moment houdt het gewoon op. Dat begrijp ik. Vorige week moest ik zelf bekendmaken dat een geliefd festival in Alkmaar dit jaar niet doorgaat. Zoveel mensen die achter de schermen hun hart en ziel leggen in het creëren van momenten die voor een ander uitgroeien tot herinneringen om nooit te vergeten.

Het maakt me verdrietig. Want als we niet oppassen, besparen we onszelf langzaam alle plekken weg waar mensen elkaar ontmoeten, waar tradities ontstaan en waar je even vergeet dat alles in de wereld duurder wordt.

Ik kijk naar mijn puzzel.

Een gebrouwen dorstlesser. Vier letters…………….BIER.

Liefs, Jasper