Hoe mijn kapotte bluetooth en Dolly Parton zorgden voor het mooiste treinmoment ooit
Soms gebeurt er iets kleins dat ineens groter wordt dan het moment zelf. Ik zat bij het raam, oortjes in, muziek aan. Buiten schoof het landschap langzaam voorbij. Ik luisterde naar een van de vele odes aan Dolly Parton, tot mijn telefoon ineens de verbinding met mijn oortjes verloor. En daar klonk, dwars door de stiltecoupé, op standje 1000: Here you come again. Haastig probeerde ik mijn oortjes opnieuw te verbinden. Gelukt. Stilte.
De vrouw tegenover me keek me aan. In haar ogen stonden tranen. ‘Sorry’, zei ik. Ze glimlachte, maar haar glimlach bleef ergens halverwege steken. ‘Nee’, zei ze zacht. ‘Dit lied…’ Even zweeg ze. Alsof ze eerst terug moest naar een plek waar ik niet bij kon.
Toen vertelde ze dat Here you come again op haar bruiloft was gedraaid. Dat de eerste tonen haar onmiddellijk terugbrachten naar die dag. Naar haar man. Naar de jaren die volgden: de mooie jaren, gevuld met liefde, plezier en een leven dat ze samen hadden opgebouwd. Over het moment waarop er ineens een leven zonder hem was. Over de stilte die daarvoor in de plaats kwam.
Merkwaardig hoe muziek werkt. Een paar tonen, een stem, een zin en ineens ben je ergens waar je al jaren niet meer bent geweest. Op een dansvloer. In een auto. In de armen van iemand van wie je dacht dat die altijd zou blijven.
Muziek onthoudt niets en toch vergeet ze niets. Ze bewaart wat wij zelf niet kunnen vasthouden.
Bij het volgende station stond ze op. We namen afscheid. Ik kreeg zelfs een knuffel. Zij stapte uit en reisde verder. Ik bleef achter in de trein.
Een paar minuten lang hadden twee volkomen vreemde levens elkaar geraakt. Door een liedje dat per ongeluk uit mijn oortjes was ontsnapt.
Dank je wel, Dolly.
Meer nieuws uit Den Helder?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie