Tien vragen aan... Jan den Hartigh

Nieuws
Jan den Hartigh is dankbaar voor zijn mooie leven in Broek.
Jan den Hartigh is dankbaar voor zijn mooie leven in Broek. (Foto: Aangeleverd)

Vraag van Marcel Kostelijk: we hebben het wel eens gehad over het idee van één grote voetbalvereniging in Langedijk. Zie jij het er (gezien de groei van het inwoneraantal) nog van komen in de toekomst?

‘Nou, één grote vereniging in Langedijk lijkt me wat veel van het goede, maar brainstormen met elkaar, kijken welke mogelijkheden er zijn, daar zou ik een voorstander van zijn. Ik zie hier veel voordelen in met name op sportief, organisatorisch en maatschappelijk vlak. Bij de csv BOL zijn we de laatste jaren natuurlijk enorm verwend op sportief vlak. De weg naar dat niveau is niet zo moeilijk als het houden van het niveau en dat zal als kleine dorpsclub niet meevallen. Als ik zie wat die sportieve successen teweeg hebben gebracht, niet alleen binnen de vereniging maar in de gehele regio denk ik dat de gemeente Dijk en Waard toe is aan voetbal op divisieniveau. Prachtig toch, zo’n uithangbord? De trots van Dijk en Waard waar veel inwoners zich mee kunnen identificeren. Een plek waar mensen samen komen. Kijk naar gemeentes als Katwijk en Spakenburg die onder meer dankzij het voetbal op de kaart worden gezet. Dat geeft de gemeenschap een enorme boost en verbinding. Ik zie veel voordelen om te werken in groter verband. Met goeie en professionele mensen en voorzieningen en waar je een sfeer moet creëren waar mensen zich thuis voelen. Nadeel is natuurlijk de onvergetelijke dorpssfeer die nu bij clubs en verenigingen hangt zal anders worden. Ik denk dat als er door alle betrokken partijen van afstand en met visie naar wordt gekeken en de sentimenten over boord zetten en er kan iets heel moois kan ontstaan. Ik denk dat ik het begin daarvan nog meemaak.’

Wie ben je en wat doe je?

‘Jan den Hartigh is de naam. Net 65 en (bijna) 40 jaar getrouwd met Berdien. Geboren en getogen ‘Broeker’. Samen hebben we drie sportieve jongens die inmiddels het huis uit zijn en prima op hun eigen benen kunnen staan, drie al even sportieve en zelfstandige schoondochters en een parel van een kleindochter. Ik kom uit een echte schildersfamilie die al enige generaties het vak uitoefenen. Ik kwam al jong in het schildersvak terecht en heb vele jaren ‘aan de kwast gehangen’ met mijn eigen bedrijfje. Daarnaast diverse functies bij verschillende Noord-Hollandse schildersbedrijven gehad, maar kon nooit echt mijn draai vinden. Een aantal jaren geleden kreeg ik lichamelijk ongemak, waardoor ik mijn vak niet meer kon uitoefenen en sindsdien breng ik pakjes rond in het schitterende West Friesland.’

Van wie ben je d’r ien

‘Van Jan den Hartigh en Bea Kouwen, ook beiden geboren en getogen ‘Broekers’. Zoals ik al eerder zei had mijn vader een eigen schildersbedrijf met het nodige personeel, hij is in 1994 overleden. Mijn moeder (91 en alive and kicking) deed de verf- en behangwinkel. Er was altijd reuring bij ons in huis. De schilders kwamen koffie drinken in huis en een biertje op vrijdag. En als de winkel op slot was kwamen de klanten achterom voor een ruitje dat stuk was, of een ladder lenen om de goot uit te halen. Ook op zaterdag, want dan werd de werkplaats opgeruimd. Ik was de 2e in de rij. Boven mij een zuster en onder mij een broer en zuster waarvan de zusters op het dorp wonen. Mijn vader was gek van Advendo en is daar meer dan 50 jaar lid van geweest. Hij was daar bestuurlijk actief, maar ook in de kerk. Mijn moeder was bestuurlijk actief in diverse (kerkelijke) vrouwenverenigingen en schoolbesturen. Kerk en geloof speelde een grote rol bij ons in huis en zondag was (en is) nog steeds een rustdag. Heel praktisch in deze hectische tijd.’


Wat heb je met deze gemeente?

‘Met de gemeente niet zo heel veel. Wel met het dorp Broek en in het bijzonder de kerk en de voetbal. Ook in die volgorde. Daar speelt het grootste deel van mijn leven zich ook af. Met familie, kennissen en vrienden die je een groot deel van je leven kent, waar je lief en leed mee deelt al dan niet een band mee hebt en versterkt wordt omdat je hun ouders al kende. Kortom, het leven is goed op deze plek. Iets om dankbaar voor te zijn.’

Wat is de mooiste plek van Dijk en Waard?

‘Tja, zoals zovelen zeg ook ik het Duizend Eilandenrijk. Iets specifieker met name achter de Nederlands hervormde kerk. De begraafplaats ligt iets verhoogd en zo heb je goed zicht onder de bomen door het veld in met zijn akkertjes en aan het einde de molen van Zwaantje. En naar het zuiden de karakteristieke bruggetjes achter de Dorpsstraat. De begraafplaats zelf vind ik ook bijzonder. De verstilde sfeer, de grafstenen met vele bekende namen en op de achtergrond de oude dorpskerk. Daar trekt het leven aan je voorbij en mag je er stil bij staan dat we hier voorbijgangers zijn.

Omdat de landschappelijk mooiste plek, zeer terecht overigens, altijd dezelfde is wil ik graag onder de aandacht brengen de mooiste culturele plek in onze gemeente (misschien een tip voor de redactie). Iedere derde zondag van de maand worden er in de Pieterskerk (Koogerkerk) al vele jaren Bach-cantates uitgevoerd op bijzonder hoog niveau en van ongekende schoonheid. De intieme Pieterskerk kan wel wat support gebruiken. Ik wil u hier graag deelgenoot van maken.’

Welke herinnering aan je woonplaats is je dierbaar?

‘Na de mavo in Noord-Scharwoude ging ik naar de Schildersschool in Zwolle. Doordeweeks zat ik daar in een studentenhuis en in het weekend was ik thuis in Broek. In Zwolle kreeg ik verkering met diegene die nu bijna 40 jaar mijn vrouw is. Dat was in 1980, toen waren hier net de Negen Eeuwen-feesten. Wekenlang feest met allerlei activiteiten. Naast dat ze verliefd was op mij was zij op slag verliefd op Broek en we zijn hier na onze studietijd komen wonen om er nooit meer weg te gaan.’

Wat is jouw advies aan de burgemeester?

‘Vanmorgen (27/11) las ik in de Alkmaarse courant een citaat van een van mijn grote favoriete leiders, Angela Merkel: ‘Politiek is niet naar de windhaan op het dak kijken, maar de eigen overtuigingen uitvoeren’. Ik kan het niet mooier verwoorden zeker in deze politiek roerige tijden. Maar omdat ik over deze vraag al een nachtje had lopen broeden wil ik u die ook niet onthouden: ‘Luister, verbindt en wees wijs’.’

Wat is het beste advies dat je zelf ooit kreeg?

‘Ik ben één van die vele Broekers waarbij kerk en geloof met de paplepel is ingegeven en heb het mogen behouden. In het verleden heb ik daar wel eens strijd mee gehad. En eigenlijk nog wel eens. Menselijke adviezen zijn goedbedoeld en er zitten soms hele wijze dingen tussen waar we best mee uit de voeten kunnen, maar dat valt allemaal in het niet bij de Bijbelse wijsheid. Het is de grond onder mijn voeten, geeft richting, zingeving en hoop aan het leven. Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze me dat bijgebracht hebben.’

Wat zouden mensen echt van jou moeten weten?

Oei, wil ik dat wel kwijt? Ik hou het luchtig en oppervlakkig. Twee dingen dan. Mijn grote passie is Duitsland. Het land waar de meeste Nederlanders gelukkig alleen maar doorheen rijden (omdat je er zo lekker hard kan rijden). Alles, maar dan ook werkelijk alles vind ik leuk aan Duitsland. Schitterende landschappen, fascinerende steden. Van Oostzee tot Alpen, van Schwarzwald tot Ruhrgebied. Kunst, cultuur, componisten (Bach, Händel), skigebieden, kerstmarkten, filosofen (Nietzsche, Marx), theologen (Luther, Bonhoeffer), hedendaagse pop (Herbert Grönemeyer, Meute), wijn en niet te vergeten mijn grote favoriet in ontelbare soorten, merken en onlosmakelijk verbonden met de cultuur van het land: het BIER. In Duitsland heb je alles in gepaste overvloed für Leib und Seele.

En als tweee de csv BOL waar we ooit van gezegd hebben ‘BOL is de band die bindt’, zo volkomen waar. Iedere donderdag ontmoeten we elkaar in het clubhuis, hebben gesprekken, lachen en drinken een speciaal biertje en sluiten af met een jonkie. Soms luchtig, soms scherp maar altijd met respect voor elkaar en gezelligheid. Jaloersmakende avonden.’

Wie is je opvolger in deze rubriek en wat wil je hem of haar vragen?

‘Dick Vrijhoef mijn veelzijdige, authentieke, originele, humoristische vriend met Amsterdamse tongval. Broek staat bekend als een gesloten bastion en een moeilijk te nemen vesting waar het voor buitenstaanders moeilijk integreren is. Je kwam hier zo’n 40 jaar geleden bij toeval terecht om er vervolgens nooit meer weg te gaan. Wat voor trucs moest je daarvoor uit de kast halen en wat voor tips heb je voor andere nieuwkomers?’