Sammy en Demi klaar voor Beddenrace Langedijk: ‘Eigenlijk ben je gek’

Door: Anne Smit

LANGEDIJK – Aan sportervaring ontbreekt het de zussen niet. Sammy en Demi zijn geboren en getogen in Langedijk. Sammy woont inmiddels in Broek op Langedijk, handbalt bij Lacom en loopt daarnaast veel hard. Demi woont in Noord-Scharwoude en handbalt bij VZV. Ook is ze actief in het beachhandbal, waarmee ze voor Nederland al EK’s en WK’s speelde.

Ook met de Beddenrace hebben de zussen inmiddels de nodige ervaring. Voor Sammy wordt het haar zesde of zevende deelname. Samen staan Sammy en Demi dit jaar voor de derde keer aan de start. Toch is een beddenrace een heel andere tak van sport. Tweeënhalf uur lang leggen de deelnemers rondjes af. De één rent achter het bed, terwijl de ander erop ligt en stuurt. Na een aantal krachtige passen laten ze het bed rollen en vervolgens wisselen de twee van positie.“Je hebt vooral heel veel uithoudingsvermogen nodig”, vertelt Sammy. Samen leggen ze zo’n vijftig kilometer af. “Je moet er dus op rekenen dat je per persoon een halve marathon rent.”

Twee jaar geen bed aangeraakt

Wie denkt dat de zussen daarom al maanden met een bed door Langedijk rennen, heeft het mis. Hun eerste training staat pas vlak voor de wedstrijd gepland. “We hebben alleen nog geen bed aangeraakt”, lachen ze.

Dat zouden ze anderen overigens niet aanraden. Sammy en Demi sporten allebei veel en weten na eerdere deelnames wat hun te wachten staat. Tijdens de training is het daarom vooral zaak om weer het gevoel te krijgen. “Gewoon weer even elkaar vinden, zodat het soepel verloopt.”

De laatste keer dat ze samen aan de start stonden, is alweer twee jaar geleden. Vorig jaar kon Sammy vanwege een knieblessure niet deelnemen. Langs de kant staan beviel niet. “Dat voelde gewoon niet goed.” Na afloop was de conclusie snel getrokken: volgend jaar weer. “Dit kriebelt. We moeten meedoen!”

Tekst gaat door onder de foto.

‘Eigenlijk ben je gek’

Sammy was zestien toen ze voor het eerst bij de jeugd meedeed. Na een uur mochten de jeugddeelnemers stoppen, maar daar wilde ze niets van weten. “Tijdens dat uur hadden we al bedacht: dit is zo vet, we gaan door.” Ze maakte uiteindelijk de volledige tweeënhalf uur vol.

Demi was vijftien toen zij voor het eerst samen met haar zus aan de start verscheen. Tijdens de trainingen vroeg ze zich geregeld af waar ze aan begonnen was. “Ik had heel vaak zware benen. Het was echt een drama.”

Eenmaal onderweg bleken de zussen vooral veel plezier te hebben. Ze praatten en lachten en eindigden ook nog als derde. “Er deden vier duo’s mee en de nummer vier kreeg een lekke band”, lachen ze. “Maar we waren ook publieksfavoriet, dus het was heel leuk.” Een jaar later werden Sammy en Demi opnieuw derde.

Een podiumplaats is dit jaar echter geen doel. “Als die binnen handbereik is, gaan we er echt wel voor. Maar het moet vooral leuk blijven.”

‘Ze juichen alsof ze je kennen’

Dat plezier zit voor een groot deel in de sfeer langs het parcours. “Eigenlijk komt heel Langedijk naar je kijken en iedereen moedigt je aan”, vertelt Sammy. “Je gaat achter een bed aan rennen, tweeënhalf uur lang. Eigenlijk ben je gek. De rest staat om je heen lekker met een drankje en jij rent maar door.”

Maar juist díe mensen trekken de deelnemers er op zware momenten doorheen. “Er is altijd wel een punt waarop je het heel zwaar krijgt. Iedereen moedigt je dan aan en dat geeft zo’n kick”, vertelt Sammy. Demi beaamt het met een glimlach: “Je wilt ook niet gaan wandelen op het moment dat iemand jou staat aan te moedigen.”

Op één stuk van het parcours staat volgens de zussen nauwelijks publiek. Juist daar kan de vermoeidheid hard binnenkomen. Zodra ze weer tussen de mensen terechtkomen, verandert dat. “Soms krijg je er gewoon kippenvel van. Op het einde hakt de vermoeidheid erin en dan staat heel dat publiek te juichen: kom op, kom op! Ze kennen je niet eens, maar ze juichen alsof ze je kennen.”

Kletsen tijdens de race

Wie de zussen tijdens de race ziet lachen, hoeft niet te denken dat dat voor de show is. Ze praten naar eigen zeggen bijna de hele wedstrijd door. “In het begin hebben we het eigenlijk altijd over ons leven.”

Communiceren is bovendien belangrijk bij het wisselen. Sammy ligt altijd rechts op het bed en Demi links. “Je bent echt een team.” Heeft één van de twee kramp, dan blijft de ander langer rennen. Ook concentratie is belangrijk. De bedden maken flink wat snelheid en met tientallen deelnemers op het parcours is het goed opletten.

Papa en Jessie langs de kant

Langs het parcours staat ondertussen hun eigen ‘pitcrew’. Hun vader staat met de bus klaar voor het geval er iets met het bed of een wiel gebeurt. Op een ander punt staat hun zus Jessie met bidons en wat te eten.

Zelf meedoen? Daar moet Jessie niets van weten. “Ze verklaart ons voor gek”, lachen de zussen. Toen het vorig jaar bij Sammy en Demi alweer begon te kriebelen, begreep hun Jessie daar weinig van. “Ze zei: ‘Ik snap niet dat jullie nu zeggen: dit kriebelt, ik moet meedoen. Mij echt niet bellen hoor.’” Maar met de bidonnetjes staat ze er wel.

Met een biertje naar de finish

Na tweeënhalf uur komt de finish in zicht. Vrienden wachten de meiden daar op en als het aan Sammy ligt, staat hun vader tijdens het laatste rondje met iets anders dan water klaar. “Het eerste jaar was Demi nog te jong, maar nu zullen we het allebei doen, denk ik: het laatste rondje met een biertje.”

Na afloop mag iedere deelnemer met het bed over het podium en volgt nog één keer het applaus van het publiek. Daarna zoeken Sammy en Demi hun vrienden langs het parcours op en kan het feest beginnen. Want uiteindelijk draait de Beddenrace voor hen niet om de uitslag. Het is afzien, lachen, kletsen en tweeënhalf uur lang gedragen worden door het publiek.

Sammy: “Ik ren best veel, maar ik word nooit zo hard aangemoedigd tijdens een rondje hardlopen door het dorp.” Demi weet dus wat het publiek zaterdag te doen staat: vooral blijven aanmoedigen. “Inkakken is bijpakken.”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Dijk en Waard. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.