Nieuwe rolstoelbus moet Heerhugowaarder Thijs Feenstra zijn vrijheid teruggeven

Om zo zelfstandig mogelijk te blijven, is Thijs afhankelijk van zijn aangepaste bus. Die is echter total loss, waardoor hij niet meer zomaar op pad kan. Dochter Aïsha startte daarom een inzamelingsactie voor een nieuwe, aangepaste bus. Aanvankelijk was daarvoor 80.000 euro nodig. Inmiddels heeft de gemeente Dijk en Waard laten weten de kosten van de aanpassingen te vergoeden. Daardoor is het streefbedrag verlaagd naar 50.000 euro. De eerste 10.400 euro is al binnen, maar er is nog een flink bedrag nodig.

Onmisbare hulphonden

Vanwege zijn medische situatie kan Thijs niet zomaar gebruikmaken van een taxi of het openbaar vervoer. “Ik heb moeite met rechtop zitten in een rijdende stadsbus of rolstoeltaxi. In mijn eigen auto heb ik een vierpuntsgordel, waardoor ik rechtop blijf zitten in bochten en bij het afremmen.”

Dagenlang binnenzitten valt hem zwaar. “Ik mis mijn vrijheid, maar ook een stukje zelfstandigheid. Voorheen ging ik met mijn bus en mijn honden eropuit. Ik ga graag naar het bos of een park. Heerlijk voor de honden.”

Zijn twee hulphonden, Mats en Toto, zijn veel meer dan huisdieren. Ze ondersteunen hem dagelijks en helpen hem bij allerlei praktische handelingen. Zo kunnen ze de gordijnen dichtdoen, helpen bij het uitkleden en spullen oprapen die hij laat vallen.

Tijdens mijn bezoek opent Thijs op afstand de voordeur. Mats en Toto komen enthousiast op me af om even te snuffelen. Thijs zit in zijn rolstoel bij de deuropening en begroet me met een boks. Een hand geven is niet mogelijk, omdat zijn vingers volledig kromgetrokken zijn.

Ongeluk met grote gevolgen

“De dag van mijn ongeluk mag ik de op één na mooiste dag van mijn leven noemen. Drie uur voordat het gebeurde, kwam ik erachter dat mijn vriendin zwanger was. De mooiste dag was natuurlijk de geboorte van mijn dochter.”

Thijs moest die middag nog iets regelen bij het gemeentehuis. Op de mountainbike van een collega reed hij met ongeveer vijftien kilometer per uur op de Marconistraat, ter hoogte van de Celsiusstraat, tegen een stilstaande bus. Zijn nek klapte naar achteren en hij viel op de grond.

“Nog voordat ik op de grond lag, dacht ik al: shit, ik kan mijn kind niet meer leren voetballen. Ik wist toen ook nog niet dat het een meisje zou worden.”

Thijs lag zes weken op de intensive care. Twee weken daarvan werd hij in coma gehouden. Ook kreeg hij een longontsteking. “Het was echt kantje boord.”

Na zijn ziekenhuisopname revalideerde hij een halfjaar bij Heliomare in Wijk aan Zee. “Fantastische mensen daar.” Eenmaal thuis werd hij opgevangen door zijn toenmalige vriendin en hun huisvriend Mickey. De geboorte van zijn dochter was een belangrijke motivatie om door te gaan.

Sporten gaf nieuwe energie

Het samenwonen met zijn vriendin liep later door verschillende omstandigheden stuk. “En eerlijk, het was niet haar schuld. Ik had het zwaar en kon niet accepteren wat me was overkomen.”

Toch vond Thijs ook nieuwe uitdagingen. Hij ging rolstoelrugby spelen bij de Amsterdamse Terminals. Naast trainingen waren er wedstrijden door het hele land en hij maakte zelfs een kampioenschap mee. Na twee jaar besloot hij te stoppen, maar hij kijkt dankbaar terug op die periode.

Op weg naar nieuwe vrijheid

Nu hoopt Thijs opnieuw op meer zelfstandigheid. Een aangepaste bus betekent voor hem veel meer dan vervoer: het is de mogelijkheid om eropuit te gaan, de natuur in te trekken en samen met Mats en Toto de wereld buiten zijn woning te blijven ontdekken.

“Ik moet positief blijven, maar ik moet wel de mogelijkheid hebben om, bij wijze van spreken, de wijde wereld in te kunnen. Met Mats en Toto en met de bus.” Iedere donatie, groot of klein, brengt hem dichter bij dat doel.

Helpen? Doneren kan via de actiepagina: whydonate.com/nl/fundraising/rolstoelbus-voor-papa.