Lang leve Sinterklaas!

De groep die minder heeft met het Sinterklaasfeest is voornamelijk de groep jongvolwassenen tot 30 jaar. Zij hebben gewoonweg niet zoveel zin meer in het vieren van Sinterklaas, waarbij opvalt dat deze groep vaak wordt geassocieerd met de term ‘wegwerpcultuur’; een levensstijl die gericht is op snelle consumptie van telkens weer andere zaken en waarbij geen waarde wordt gehecht aan duurzaamheid. Daarbij is nauwelijks plaats voor een jaarlijks terugkerend traditioneel en duurzaam feest. Jongeren hebben sowieso weinig op met tradities. Bij de jonge gezinnen is er uiteraard wél meer animo voor het feest van de goedheiligman. Logisch ook, want bij de jonge kinderen is Sinterklaas natuurlijk onverminderd populair.

Tijdens mijn jeugdjaren werd het sinterklaasfeest altijd groots gevierd. Ik bewaar warme herinneringen aan die tijd, met name omdat mijn ouders er ieder jaar weer een waar ‘sinterklaasfeestje’ van maakten, waarbij ook opa’s en oma’s akte de presence gaven. Soms - zeker toen ik nog heel jong was - werd zelfs een heuse Sinterklaas ‘ingevlogen’ zodat wij de beste man in persoon in de woonkamer konden ontmoeten. Wát een indruk maakte die man (en uiteraard ook zijn - toen nog pikzwarte - pieten)!

Toen ik iets ouder werd, kreeg ik al snel door dat mijn ouders de échte goedheiligman en -vrouw waren. En de bewaarplek van de door hen aangeschafte cadeaus bevond zich onder het bed in de ouderlijke slaapkamer. Toen ik een jaar of 10 was had ik keepershandschoenen bovenaan mijn verlangenlijstje gezet, deze waren behoorlijk duur en zij zaten daarom verpakt in een speciale doos. Maar Evert zou Evert natuurlijk niet zijn, om deze ‘barrière’ te slechten. Vakkundig ‘ontmantelde’ ik het sinterklaaspapier rondom de doos, door de plakbandjes heel voorzichtig los te trekken. Vervolgens haalde ik de handschoenen uit de doos en ik smokkelde deze onder mijn trui mee naar buiten. Het spreekt voor zich, dat ik daarna de ‘wedstrijden van mijn leven’ keepte. Thuisgekomen maakte ik het hele spul schoon en stopte ik de handschoenen weer terug in de doos. En vervolgens ging ik op pakjesavond heel enthousiast en verrast ‘uit m’n dak’, alsof het werkelijk de eerste keer was dat ik de handschoenen in m’n handen kreeg. Dank u Sinterklaasje!

Tijdens mijn middelbare schoolperiode werden de sinterklaasavonden serieuzer aangepakt. Ik was de jongste van het gezin en het was niet langer meer nodig om de schijn van ‘Sint bestaat écht’ op te houden. Toen gingen pas écht alle remmen los. Snedige gedichten (vaak behoorlijk ‘onder de gordel’), maffe surprises, alles was geoorloofd. Hilarisch was overigens het moment waarop mijn kleine nichtje Elleke (mijn zuster werd al jong moeder), geschrokken door hard kloppen op de ramen door zwarte Piet, als een bliksemschicht naar het raam liep en de gordijnen opendeed: ‘Waarom klopt Oom Evert op het raam?;. We probeerden ons er toen maar een beetje uit te ‘lullen’ door te beweren dat Sint en Piet dat hadden gevraagd. Oom Evert was gepromoveerd tot hulppiet, hij hielp de Sint een klein handje.

Ach ja, die goede ouwe tijd. Toen Piet gewoon nog zwart was. Toen de binnenstad nog uitpuilde met speelgoedwinkels. Toen er nog geen Bol.com en Amazon was. Toen het maken van gedichten een tijdrovend en inventief karwei was. Hoe anders is dit anno 2024, nu de ‘gedichtenapps’ inmiddels de intrede hebben gedaan en ook AI een aardig dichtsteentje bijdraagt. En nu de kinderen het moeten doen met de kaaspiet, de stroopwafelpiet en de malle piet. De oeroude traditie is inmiddels hard op de schop gegaan, het sinterklaasfeest is niet meer wat het was, sommige stromen proberen het feest zelfs vakkundig de nek om te draaien. Is dat jammer? Ja! Tradities geven namelijk betekenis aan onze feestdagen, ze zorgen voor herkenning en verbinding. Tradities houden de maatschappelijke stabiliteit staande en zij bevorderen de nationale eenheid. Het in stand houden daarvan is veel belangrijker en veel waardevoller dan het steeds maar weer voeren van ontwrichtende en desorganiserende debatten, zoals over de kleur van zwarte Piet. Nog even, en er komt een protestgroep die gaat strijden voor een naamsverandering van Black Friday! Laat overigens duidelijk zijn, dat ik ieder debat toejuich en dat ik een groot voorstander ben van het vrije woord. Maar doe dat dan wel non-activistisch en met respect voor de ander.

Otto Weiss, een bekende schrijver in de jaren 30 en 40 uit de vorige eeuw, zei het ooit treffend: ‘Voordat een oude traditie sterft, moet men haar nog vele malen doden’. Het sinterklaasfeest is dus nog lang niet ter ziele gegaan, integendeel. Het is nog steeds springlevend. En het is aan ons allemaal om die mooie traditie in leven te houden. Lang leve Sinterklaas!

Evert Hoekstra - CKH Advocaten