Bijzonder weekend voor dorpsgenoot en schaatster Robin Groot

Je gaf jezelf alvast een cadeautje voor je verjaardag van donderdag aanstaande? Na een hartverwarmende lach steekt Robin van wal. “Ja, vierde worden in dit eerste Europese kampioenschap allround was erg mooi. Een geweldig cadeautje voor mij. Ze zeggen misschien dat een vierde plaats meestal ‘best of the rest” betekent. Dat klopt wel, maar ik was dichtbij een podiumplek!” 

“Ik wist, na het NK allround van afgelopen december, al dat mijn conditie top was. Door ziekte van mijn schaatsvriendinnetje Joy Beune mocht ik invallen. Dit resultaat bewijst wel dat ik een megastap heb gemaakt. Loon, bonus zelfs, voor al mijn trainingsarbeid. En tja, als je mee mag als reserve houd je daar ook nog rekening mee door op een ingetogen wijze oud en nieuw te vieren. Geen borreltje drinken tijdens de jaarwisseling was het achteraf wel waard hoor”, lacht ze.

Heb je genoten dit weekend? “Ja, de sfeer in het Vinkingskipet in Hamar is niet helemaal zoals in een volgepakt Thialf in Heerenveen, maar de Noren op de tribune begrijpen veel van het schaatsen en van persoonlijke successen. Ik zag trouwens ook spandoeken met plaatsnamen als Waarland en Warmenhuizen. Dus dan voel je je toch ineens bijna thuis.”

Daar sta je dan in de baan terwijl de speaker in het stadion je aankondigt. In de buitenbaan, met een persoonlijk record van 39,30, uitkomend voor Nederland: Robin Groot! ”De spanning was er, maar niet meer dan in de eerdere toernooien die ik reed. En dan kom je even later over de finish in 39,72 seconden en leg ik op deze afstand eigenlijk de basis voor een prima toernooi. 

Ik reed trouwens steeds tijden die vlak bij mijn persoonlijke records op de vier afstanden (500, 1500, 3000 en 5000 meter) lagen, terwijl anderen amper in de buurt kwamen van hun beste tijden. Dat zegt mij veel over de progressie die ik momenteel doormaak. Ook was het zwaar schaatsen op deze baan. Ik ging veel eerder stuk dan in Thialf merkte ik. Desondanks reed ik op de afsluitende afstand (vijf kilometer) mijn tweede tijd ooit. Dit was een mooi tussentijds resultaat van dit bijzondere seizoen. Ik stapte in april over van Team Jumbo/Visma naar Team IKO. De persoonlijke benadering en de teamgeest voelen als een warm bad. Het maakt dat ik mij prettig voel en beter ga presteren. We doen heel veel duurwerk en dat werpt zijn vruchten af. De coaches zeggen zelfs: ‘We kunnen jou midden in de nacht wakker maken en je rijdt meteen achteloos vier rondjes op drie kilometertempo.’ Dit succes voelt nu als een beloning voor de trainingen, het team en het stimuleert ook anderen bij IKO. Dat verdient ons team ook.”

Het voelt fijn voor nu, maar toch was dit niet het einddoel voor dit seizoen. “Ik bekijk het van toernooi tot toernooi en per afstand nu. De focus is al verschoven naar het Nederlands Kampioenschap afstanden in februari. Daar is ook plaatsing voor het WK afstanden mogelijk, want ik voel dat er nog meer in zit en zou ooit graag niet vierde worden, maar de beste zijn.”

En dan toch, alle aandacht van de TV, radio en krant is en was leuk, maar het was al met al een rollercoaster dit weekend. Het contact met het thuisfront in Broek op Langedijk was tijdens het toernooi dan ook erg nodig. “Mijn ouders waren dolgraag meegekomen naar Noorwegen, maar konden niet mee aangezien een oom van mij heel erg ziek was. We appten na elke afstand en ’s avonds kreeg ik filmpjes via Facetime te zien waarin de hele huiskamer vol zat met (schoon)familie, mijn vriend en vrienden voor de tv. Het is voor mij erg waardevol om te horen dat ook mijn oom met volle teugen heeft genoten van mijn optreden. Hij is afgelopen dinsdag overleden. Zo’n weekend is er dan toch één met mixed emotions”, vertelt ze geëmotioneerd.

“Maar zoals mijn oom altijd zei ‘Wacht niet met genieten tot later, want als later eerder komt is het te laat…!’” En genoten heb ik!

door Marco Meeuwisse