Wie is Simon zonder Nick & Simon? Zoektocht leidt tot nieuw album en zelfs een theatertour

Door Wesley Dekker

Een bericht belandt in onze digitale brievenbus: na anderhalf jaar is Simon Keizer terug. Met nieuwe muziek en een theatertour. Woensdag 5 februari klinkt het startsein in Theater De Purmaryn. De afspraak is al snel gemaakt. Op - hoe kan het ook anders - de Dijk in Volendam. “Ooit was Nick & Simon zo populair dat ik weleens dagen de Dijk oversloeg”, vertelt hij. “Maar dat maakt niet meer uit.”

Dankbaar

Simon Keizer kreeg een gitaar toen hij elf jaar was. Sinds 2002 vormde hij een muzikaal duo met vriend Nick Schilder. ‘Pak maar m’n hand’, ‘Kijk omhoog’ en ‘Julia’. De rij muzikale hoogtepunten is lang.

Tekst gaat verder onder de video

Raak je eigenlijk verveeld door interviews? “Nee”, reageert de Volendammer snel. Hoe kunnen we dit een leuk en interessant gesprek maken? “Ik ben altijd dankbaar voor interviews, omdat mensen kennelijk interesse hebben. Op het moment dat je verveeld raakt bij interviews moeten denk ik alle alarmbellen afgaan. Ik heb ooit zelf James Morrison geïnterviewd. Toen heb ik ook ontdekt hoe lastig het is om een interview af te nemen. Dus nee, ik zal nooit verveeld zijn.”

En wat zou je doen als je jezelf kon interviewen? “Ja, dan zit ik nu in de fase van wat ik mijn jongere zelf hebben aangeraden. Dat is precies ook waar mijn tour over gaat.”

“Ik ben een zoon zonder een vader. En inmiddels ook een vader van een zoon. En ik wil zo graag met je praten. Maar met je praten voelt nog altijd ongewoon.”

Eén van de nummers op het nieuwe album is ‘Vaderdag (deel 2)’. “Op gevoelsniveau was ik onderontwikkeld. Dat heeft te maken met een hele nare puberperiode. Ik was veel te jong mijn vader kwijtgeraakt. Zestien toen ik hier in het Hemeltje zat en iets te veel dood om me heen zag. Mijn overlevingsmechanisme was het gevoel uitschakelen. Dat was toen eigenlijk super handig.”

Dochtertje

Voor Simon Keizer kwam het eerste besef bij de geboorte van zijn dochter Kiki. “Toen ze werd geboren voelde ik namelijk ook niks. Eigenlijk zie ik dat als het eerste dominosteentje. Het was doodeng. Daarvoor wist ik niet dat ik op gevoelsniveau dat niet had geleerd. Al met al was het een hele zoektocht.”

Keizer heeft retraites gevolgd, is bij spiritualiteitsleraar Eckhart Tolle geweest en volgde therapieën. “Het was voor mij best een ervaring. Maar ik ben nu wel op het punt dat ik er super dankbaar voor ben.”

“Als ik eerlijk mag zijn, leer ik elke dag bij. En dankzij de ruimte die ik heb kunnen nemen, zijn duistere dagen verdwenen. En als ik eerlijk mag zijn, ik voel me weer vrij.”

Dat zingt Keizer in ‘Zin in het leven’. “Ik zie het precies zo. Je bent nooit uitgeleerd. Ik vind het namelijk prachtig om te leren. Ik begin de dag met lezen, stukje mediteren. Je vroeg net of ik helemaal mezelf ben en ik denk dat ik elke dag een stapje dichterbij kom. Klinkt optimistisch en zo ervaar ik het ook. Ik wil niet mensen het gevoel geven dat mijn theatershow iets zwaars is. Er zit ook een hele positieve lading bij. Het is allemaal begonnen bij nieuwsgierigheid. Wie is Simon als Nick & Simon wegvalt?”

Tekst gaat verder onder de video

“Laat mij maar verdwalen alsjeblieft. Ik heb het zelf niet in de hand. Geef mij eraan over, want ik zie het van een andere kant.”

Zo zingt Keizer in ‘Laat mij maar verdwalen’. “Het album staat vol met dierbare liedjes, maar met dit lied zijn we - Meau en ik - goed geslaagd. Dat vertelt eigenlijk alles over wat ik heb meegemaakt. De shift in mindset. Ik zie hetzelfde huis, ik ruik dezelfde geur. Toch is het anders nu, het heeft een andere geur. Dat is die shift.”

“Het is niet dat ik geen behoefte heb aan Nick, maar even niet aan Nick & Simon. Het boek was uit voor mij. Er kon niks nieuws meer van komen.”

Tekst gaat verder onder de foto

Keizer vindt zichzelf elke dag een beetje meer. - Han Giskes

Purmaryn

Nog een aantal dagen en dan gaat zijn theatershow ‘Ruimte’ van start. Theater De Purmaryn, grote zaal, woensdagavond 5 februari. “Ik ben voor mezelf al gelukkig, dat is het belangrijkste vertrekpunt. Op dat vlak is het geslaagd, maar ik ben heel nieuwsgierig naar de reacties achteraf.”

“Er was altijd een meetlat van succes. Je hoopte toch weer op goud. Maar het nadeel was een minder scorende single. Dan voelde je ergens dat er was gefaald. Maar hoe kan dat als je muziek maakt? Dat gevoel ben ik nu kwijt, omdat ik weer op nul begin.”

Bevrijdend

“Ik heb geen idee wat er na volgend jaar komt. Dat zie ik dan wel. Ik laat het los. Het is niet een obsessief streven meer.”

Dat lijkt me bevrijdend. “Dat is het beste verwoord. Spannend en vrij tegelijk. Je dobbert rond in het onbekende. Laat mij maar verdwalen. Het voelt onwennig en toch ook goed.”