‘Mijn fluitervaring probeer ik mee te nemen in het besturen’

Sport
Heer Jan Dijkstra tijdens de uitreiking van een Gouden Speld.
Heer Jan Dijkstra tijdens de uitreiking van een Gouden Speld. (Foto: Sheila Smith/aangeleverd)

HEM - De heer Jan Dijkstra heeft vijfendertig jaar als voetbalscheidsrechter gewerkt en maakt inmiddels tweeëndertig jaar deel uit van de bestuursvereniging van ‘Scheidsrechtervereniging Westfriesland’. In de coronaperiode werd hij voor deze bijdragen rijkelijk beloond. Hij ontving een Gouden Speld, en niet zomaar één, maar een dubbele. Dit omdat hij al vijfentwintig jaar achter elkaar bestuurslid is én al vijftig jaar onderdeel uitmaakt van het COVS (Centrale Organisatie Voetbalscheidsrechters). Jan licht toe: “Besturen is mijn leven. Mijn fluitervaring probeer ik nu te integreren in het besturen van de vereniging. Je zet je niet alleen in voor alle scheidsrechters die momenteel op het veld staan, maar ook voor de toekomstige scheidsrechters die er nog gaan komen.”

Door Jordy Gomes

De heer Dijkstra kan zich bijna niet herinneren dat hij niet met fluiten bezig was. Nadat hij in 1970 een cursus volgde om scheidsrechter te worden, is hij vanaf dat moment nooit meer van zijn passie afgeweken. “Ik houd van leiding geven en ervoor zorgen dat de regels binnen een wedstrijd worden nageleefd”, zegt Jan. “In totaal heb ik zo’n achthonderd wedstrijden gefloten, waarvan gemiddeld vier per week. Tijdens een jeugdtoernooi bij de Zwaluwen heb ik eens zestien wedstrijden gefloten. Dan ben je echt de hele dag zoet. Ik deed het altijd met veel plezier, zelfs al kostte het soms een flink aantal uren op de zondag. Als ik na afloop te horen kreeg dat de spelers een mooie wedstrijd hadden beleefd, dan kon ik weer tevreden naar huis.”

Voetbalkleding naar Gambia

Naast zijn fluitcarrière en het bestuurswerk haalt de heer Dijkstra ook voldoening uit het helpen van de medemens. Met behulp van Jan is Scheidsrechtervereniging Westfriesland namelijk al vijftien jaar verantwoordelijk voor het opsturen van voetbalkleding en schoenen naar kinderen die het nodig hebben in Gambia. “Ik weet het nog als de dag van gisteren”, vertelt Jan. “Een contactpersoon van mij, een mevrouw uit Hoorn, woonde in Gambia en ontving voordat ze terugkeerde naar Nederland een briefje met daarop de vraag of ze misschien kon helpen om voetbalschoenen en shirts te regelen. Toen ze het briefje aan mij liet zien, realiseerde ik me hoe weinig ze daar eigenlijk hebben. Ik heb me meteen voor dit doel ingezet en binnen een half jaar gingen er vierhonderd paar voetbalschoenen richting Gambia. De opgestuurde spullen zijn echt alleen bedoeld voor scholen en sportinstituten, niet voor commerciële verkoop op de markt bijvoorbeeld. Afgelopen september hebben we weer een doos met spullen opgestuurd. De gedachte dat ze er met plezier gebruik van maken, dat brengt wel wat trots met zich mee.”


Scheidsrechtervereniging Westfriesland doneert al 15 jaar sportkleding aan Gambia. (Foto: aangeleverd).

‘De wederzijdse acceptatie moet terugkeren’

Door de jaren heen is het voetbal flink veranderd, met name het respect voor de scheidsrechter lijkt in sommige opzichten te zijn afgenomen. “Normaal gesproken is het gebruikelijk dat de aanvoerder contact zoekt met de scheidsrechter op het veld”, legt Jan uit. “Echter zien we tegenwoordig dat de scheidsrechter wordt belaagd door het hele team als er een beslissing wordt genomen waar de spelers het niet mee eens zijn, zoals een gele kaart die wordt uitgedeeld. Het kan al snel voor een opgelaten gevoel zorgen bij de scheidsrechter. Als spelers de scheidsrechter wat meer zouden accepteren, dan creëer je vanzelf een veel mooiere wedstrijd. Mocht deze wederzijdse acceptatie in de toekomst terugkeren, dan ontstaan er geheid minder problemen op het veld. Het voetballen wordt dan voor beide partijen weer een stuk leuker.”

Tip van de scheidsrechter

Tot slot heeft Jan voor de toekomstige scheidsrechters nog een relevante boodschap:  “Goede begeleiding is belangrijk als je scheidsrechter wilt worden. Het is mensenwerk waarin je elke situatie persoonlijk moet inschatten en waarbij het cruciaal is dat je achter je eigen beslissingen staat. Maar het állerbelangrijkste is dat je, telkens als je op dat fluitje blaast, daar onwijs veel plezier aan beleeft.”