Lot van vermiste Lisette Vroege na 32 jaar nog groot mysterie

Door Tara van Geldorp

Roline gaat het gesprek aan onder de voorwaarde dat de vragen niet over het politieonderzoek gaan en benadrukt daarbij dat ze uitsluitend vanuit haar eigen ervaringen spreekt.  

Door de telefoon klinkt de warme en hartelijke stem van Roline. Ze belt vanuit haar ouderlijk huis in Alphen aan de Rijn, waar zij opgroeide. Jarenlang bleef de zus van Lisette anoniem. Alleen haar vader kwam in de eerste tien jaar met naam en toenaam in de media. Met name om haarzelf en haar familie te beschermen tegen de “soms rare mensen die op je afkomen” in de uitzonderlijke situatie van een (onopgeloste) vermissing. Toch staat ze ons te woord. “Het blijft voor ons belangrijk dat het verhaal van Lisette in de omgeving van Haarlem onder de aandacht blijft”, vertelt Roline.  

Tennis Club WOC

Wat er zich precies heeft afgespeeld op de avond van 3 juni 1992, blijft na 32 jaar een groot mysterie. Lisette had die woensdagavond getennist op Tennis Club WOC in Overveen. Iets wat ze graag deed en wat een belangrijke rol speelde in haar leven. “We komen uit een heel sportief gezin. Mijn ouders werkten erg hard om ervoor te zorgen dat we altijd de mogelijkheden en toegang hadden tot verschillende sporten”, aldus Roline. Lisette was met haar 1.65 cm wat klein van stuk, maar ondanks dat speelde ze op hoog niveau basketbal in haar jeugd. Roline: “Ze viel op tussen de lange meiden op het veld als een kleine, hele fanatieke sportster.” 

“Ze viel op als een kleine, hele fanatieke sportster”

Ze had een uurtje getennist met een vriendin en zat nadien nog even op het terras van het clubhuis. Haar vriend speelde nog door op een andere baan. Lisette kreeg het koud en besloot alvast naar huis te gaan. Ze reed in ongeveer vijf minuten van de tennis club aan de Zeeweg naar haar huis aan de Kleverparkweg. In haar opvallende paarse tennistenue stapte ze uit haar Volkswagen Polo die ze voor de deur had geparkeerd. Meerdere omwonenden bevestigden dat later aan de politie. Of Lisette daadwerkelijk ooit de sleutel in haar voordeur stak, blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk.  

Auto en fiets

Als haar vriend een half uur later ook arriveert op de Kleverparkweg, komt hij erachter dat Lisette niet thuis is. Opvallend, want haar auto en fiets stonden wel voor de deur. Ook haar tennisschoenen en -racket stonden niet op de vaste plek onderaan de trap. Daardoor kreeg hij het idee, dat er iets niet klopte en belde hij de politie. De volgende dag deed hij officieel aangifte. “4 juni werd er gebeld naar mijn school, er was iets aan de hand met Lisette en ik moest naar huis komen. Vrij snel daarna kwamen we met het hele gezin in Haarlem aan”, aldus het jongere zusje van Lisette. Roline was toen 23 jaar oud.  

“Er was iets aan de hand met Lisette en ik moest naar huis komen”

Harmonische jeugd

Lisette groeide samen met haar ouders, jongere zus Roline en hun broertje op in een nieuwbouwwijk in Alphen aan de Rijn. Daar hadden ze volgens Roline “een heel normale en harmonische jeugd, zonder al te grote uitdagingen”. De familie Vroege was een christelijk gezin en behoorde tot de middenstand. Zo hadden ze in de jaren ’70 en ’80 de financiële middelen om als gezin te wintersporten of te zeilen. Iets wat hun vader graag deed. Roline: “Natuurlijk was er wel eens gekibbel, zoals dat tussen broers en zussen voorkomt, maar over het algemeen was de band goed. Op het moment dat mijn zus verdween, woonden we allemaal op kamers in andere steden. We zagen elkaar in het weekend, op verjaar- en feestdagen”. 

Sportief

Lisette was het oudste kind, serieus en erg goed in leren en sporten. Het geloof was belangrijk voor haar. In die zin waren de oudere en de jongere zus verschillend. “Toen bij mij de puberteit begon was ik erg tegendraads en tegen alles wat de norm was. Lisette liep meer in de maat dan ik. Ze was netjes, sociaal en loyaal. Ze legde een hoge druk op zichzelf en wilde altijd heel goed haar best doen”, aldus Roline. Ze benadrukt, dat hoewel Lisette serieus was, ze allesbehalve ingetogen was. Roline: “Ze had altijd ontzettend veel vrienden en vriendinnen. Soms was dat wel een beetje jaloersmakend. Als ze hier thuis een verjaardag gaf, stond het hele huis vol met mensen. Voor mij als jonger zusje was het erg spectaculair om haar met haar vriendengroep te zien dansen. Die herinneringen koester ik.” 

Opgevangen

De eerste paar dagen na de aangifte, verblijft het gezin in Haarlem en worden ze opgevangen door de politie en de buurt. “In het begin praat je nog niet over een vermissing. Er was wat aan de hand, maar we wisten nog niet wat”, vertelt Roline. Het was zeer ongebruikelijk voor haar zus om te vertrekken zonder iets te laten weten. Roline: “Als iemand in het criminele circuit zit of een losbandig type is, dan is het niet gelijk zorgwekkend als iemand niet thuis komt opdagen, maar Lisette was absoluut het tegenovergestelde. We hebben de politie er ook snel van kunnen overtuigen dat dit ernstig was. Zij hebben accuraat gehandeld en de zaak nog binnen 24 uur actief opgepakt”, aldus Roline.  

Fysiotherapeute

Lisette verhuisde begin jaren ’90 van Utrecht naar Haarlem, waar ze introk in het appartement op de eerste verdieping van de Kleverparkweg 44. Ze woonde met veel plezier in de stad en was bezig met haar leven op te bouwen daar. Ze schreef zich in bij Tennis Club WOC en leerde nieuwe mensen kennen via de sport. Tijdens haar vermissing had ze net een nieuwe baan als fysiotherapeute bij de arbodienst. Lisette was na haar studie in Utrecht, in Haarlem terechtgekomen voor werk. In haar jeugd wist Lisette niet goed wat ze wilde worden. Na haar vwo begon ze aan de Nyenrode Business Universiteit. Roline had in die tijd niet zo veel contact met haar zus, maar ze kan zich herinneren dat ze daar niet helemaal op haar plek zat. Uiteindelijk switchte ze naar de studie fysiotherapie in Utrecht, waarmee ze in de voetsporen van haar moeder trad. “Het is een mooi beroep waarbij je mensen helpt, dat paste goed bij Lisette”, vertelt Roline.  

“Ze woonde met veel plezier in Haarlem”

Angstig

In de periode kort na de verdwijning was Roline angstig. Niet alleen angstig over wat Lisette is overkomen, maar ook bang dat haar hetzelfde kon overkomen. Roline: “Als zo’n normaal en netjes iemand als mijn zus, zoiets kan overkomen, wat kan er dan wel niet met mij gebeuren. Ik fietste bij wijze van spreken diep in de nacht in een kort rokje over straat. Die angst was denk ik wel typerend voor mij in die tijd, als meisje. Mijn ouders en broer hebben dat waarschijnlijk anders ervaren.” Pas later realiseerde ze zich hoe uitzonderlijk de situatie was waar zij en haar familie zich in begaven. “We hebben het over Haarlem, een stad waar weinig criminaliteit is. Het is niet het buitenland, of een plek waar rare dingen gebeuren en het speelde zich ook niet af binnen het criminele circuit”, vervolgt Roline. De politie heeft ook altijd aan de familie duidelijk gemaakt, dat dit een van de meest vreemde onopgeloste zaken van Nederland is. Tot op de dag van vandaag heeft de politie geen idee wat er gebeurd is en dat is erg uitzonderlijk.  

Ernstig misdrijf

Er werd losgeld vrijgegeven voor de gouden tip, vertrouwenspersonen werden aangesteld, posteracties, media optredens, allemaal zonder resultaat. Er waren geen bruikbare tips of sporen gevonden die enige aanwijzing gaven over het lot van Lisette. Eind oktober, ruim vier maanden na haar verdwijning leek er schot in de zaak te komen. Tijdens graafwerkzaamheden op de Delftlaan - op een steenworp afstand van haar huis - wordt haar Donnay tennisracket gevonden. In de sloot verderop vinden ze een van haar tennisschoenen. Ondanks intensief sporen- en buurtonderzoek levert dit bewijs helemaal niets op. Wel gaat de politie uit van een “ernstig misdrijf”. 

In 2012 wordt de zaak heropent door een cold case team. Als laatste ultieme poging zochten ze opnieuw naar aanwijzingen in het gebied rond de Delftlaan. Wederom tevergeefs. De zaak is inmiddels verjaard en volgens de politie officieel afgerond. Dat betekent dat er momenteel geen actief onderzoek wordt gedaan. Uiteraard worden nieuwe tips nog wel altijd onderzocht door de politie.  

Stichting Lisette Vroege

Roline vertelt: “Ik ga ervan uit dat ze niet meer in leven is. Voor mij persoonlijk kwam dat gevoel vrij snel, zonder dat daar enige aanleiding voor is geweest vanuit het onderzoek. Iedereen in mijn gezin of die dichtbij haar stond heeft daar weer een ander gevoel of overtuiging bij. Iedereen mag zijn eigen gedachten of ideeën hebben, daar proberen we elkaar ook zo min mogelijk mee lastig te vallen”. De familie was goed in staat om hun emoties onder controle te houden en hun leven op een zinvolle manier weer op te pakken. Zo zette de familie Stichting Lisette Vroege ter nagedachtenis. De stichting helpt kansarme kinderen in gebieden waar dat nodig is, ook met fysiotherapie. Roline: “Dat loopt nog steeds, heel succesvol en met hele mooie projecten. Dat heeft ons als gezin, geheeld en geholpen met de verwerking. Je blijft altijd met haar bezig. Niet met wat er gebeurd is met de zaak, maar in positieve zin.” 

Verjaardag

Een andere manier van verwerken, doet het gezin samen met de vrienden en vriendinnen van Lisette. Al 32 jaar, op haar verjaardag in maart, komen ze samen om haar verjaardag te vieren. Roline vertelt trots: “Dat is ons heel dierbaar want je vrienden kies je, je familie niet. Na al die jaren is het contact niet verwaterd. Het zegt denk ik veel over de loyaliteit die Lisette had naar haar vrienden.” Haar vrienden vertellen met heel veel passie, liefde en plezier over de herinneringen die zij deelden met haar zus, maar ook over hoe zij hun leven hebben opgepakt na de verdwijning. 

“Het zegt veel over de loyaliteit die Lisette had naar haar vrienden”

Acceptatie

Omdat de familie geen antwoorden kreeg van justitie of politie, is Roline zelf op zoek gegaan naar acceptatie via een andere weg. Haar leven maakte na de vermissing van haar zus een 180 graden draai. “Ik ben een boeddhist als overtuiging. Religie, een spirituele overtuiging of levensbeschouwing, of hoe je dat ook wil noemen, is uiteindelijk een belangrijk onderdeel voor mij geweest om hiermee om te gaan”, vertelt ze.  Binnen een jaar vertrok ze naar India en dook ze in de wereld van meditatie, boeddhisme en yoga. Roline: “In je gedachten kan je een keuze maken om het pad af te lopen van een verschrikkelijk scenario van wat er gebeurt zou kunnen zijn. Maar je kunt ook een ander pad bewandelen en een andere kant op gaan denken. Daar kan je jezelf in trainen met meditatie.” 

Gerechtigheid

Hoewel er nooit ‘gerechtigheid’ is geweest in de zaak, is Roline ervan overtuigd vanuit dat dat uiteindelijk wel zal volgen. “Wij zullen het misschien niet direct meemaken, of een op een merken, maar ik ben ervan overtuigd dat je niet zoiets slechts kan doen, zonder dat daar een gevolg aan zit.” Na 32 jaar heeft Roline geaccepteerd dat ze haar zus waarschijnlijk nooit meer levend zal meemaken. 

“Mijn zus heb ik momenteel langer niet in mijn leven dan wel”

Soms knaagt het gevoel dat nu de decennia verstrijken, ze er misschien nooit meer achter gaan komen wat er gebeurd is. “Na een paar jaar denk je het zou nog opgelost kunnen worden. De politie houdt ook nog hoop. Dan wordt het een cold case in en komt de gedachte naar boven dat er misschien toch nog wat gaat gebeuren. Maar op een gegeven moment ben je 32 jaar verder. Mijn zus heb ik momenteel langer niet in mijn leven dan wel. Dat is heel gek.” 

Het is nooit te laat om te praten. Informatie over de zaak van Lisette Vroege kan op verschillende manieren doorgeven worden aan de politie. Bel gratis met de opsporingstiplijn van de politie op 0800-6070 of bel met Meld Misdaad Anoniem op 0800-7000. Neem voor meer informatie over de Lisette Vroege Stichting contact op met de redactie via redactie.haarlem@rodi.nl.