Het oog van Chris Hoefsmit (23)

Door Willem Brand

Niets ergerlijkers als dat er aangebeld wordt tijdens het eten. Ga jij maar even kijken wie er is, riep pa vroeger. Hij hield er niet van als zijn eten koud werd. We woonden in een dorp waar overdag nog de melk-, kaas- en kolenboer langskwamen. Maar tussen 18 en 19 uur haalde geen verkoper het in zijn hoofd om aan te bellen. Ook de buren niet. Die zaten zelf aan de warme hap. En de Jehova’s kwamen meestal ’s morgens rond koffietijd. Nu zijn er overdag de pakjesbezorgers. En ’s avonds heb je de collectanten voor de goede doelen en de aanbieders van energie en internet. Hoe scheep je die op vriendelijke doch besliste manier af? Het makkelijkst is gewoon niet opendoen, maar onze keuken zit in het achterhuis en je weet het natuurlijk nooit. Het lukt niet als je om een praatje verlegen zit of je ze de kans geeft hun zegje te doen. Bruusk de deur dichtgooien is niet echt stijlvol. Zo’n bordje ophangen is eigenlijk best subtiel. En dan maar hopen dat de beller het Nederlands machtig is.

Je kunt de serie beschouwen als de voortzetting van het fotoboek Raarlem, dat Chris samen met zijn zoon Jurriaan - ook fotograaf - eind 2022 uitgaf. Wie interesse heeft in dat boek, geeft Chris een mailtje: info@chrishoefsmit.nl.