Het oog van Chris Hoefsmit (30)

Door Willem Brand

Je zult maar denken dat je god bent. We denken dat allemaal wel eens, toch? Toen ik rond de vijfentwintig was, had ik ook die neiging. Niet dat ik echt dacht dat ik god was, maar wel een bijzonder mens. Dat uitte zich in overmoedig gedrag. Dan betrad ik soms onbekende paden en puntje bij paaltje ging ik op mijn muil. Dat was confronterend en leerzaam. Gek genoeg kwam dat ook vanwege een gebrek aan zelfvertrouwen. Vele anderen waren in mijn ogen veel beter toegerust voor het maatschappelijke leven. En dan ga je dus overcompenseren. Toen ik vader werd, genas ik in rap tempo. De werkelijkheid haalde mijn ideale wereld in. Ik moest aan de bak om geld te verdienen om samen met mijn vrouw ons gezinnetje draaiende te houden. Het maakte me nederig. Maar soms komt dat duiveltje nog wel eens om de hoek kijken en acteer ik als Louis van Gaal. ‘Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij nou zo dom’, zie je mij dan denken. Maar zo’n bordje als hierboven ophangen zou ik echt nooit doen. Wacht even, niet te hard van stapel lopen. Als er hoogpolig tapijt in huis zou liggen, zou ik het zeker overwegen. Je kunt de serie beschouwen als de voortzetting van het fotoboek Raarlem, dat Chris samen met zijn zoon Jurriaan - ook fotograaf - eind 2022 uitgaf. Wie interesse heeft in dat boek, geeft Chris een mailtje: info@chrishoefsmit.nl.