Het oog van Chris Hoefsmit (36)

Door Willem Brand

Snoeien doet groeien. En natuurlijk is het ook preventie. Takken die te zwaar zijn kunnen afbreken. Of steken hun neus tegen ruiten wat met een storm vervelende gevolgen kan hebben. Vandaar de boomchirurg die hier met een klein maar uiterst scherp zaagje al wat amputaties heeft verricht. Een vak voor durfallen. Ik moet als ik zo’n man zonder hoogtevrees zie vaak denken aan matrozen op fregatschepen, jachten en schoeners die toen we nog zeilend de oceanen bedwongen in veertig meter hoge masten moest klimmen om de zeilen te hijsen of ze bij storm juist moesten reven. Halsbrekende toeren zeker als de zee flink tekeergaat.

Hoogte is voor mij sinds die ene wandeling in de Zwitserse bergen veertig jaar geleden niet mijn ding. Ik liep als laatste van een groepje over een besneeuwd pad van zo’n twee meter breed en stopte abrupt toen ik na een paar honderd merkte dat de berg bijna loodrecht naar beneden en naar boven liep. Ik keek linea recta twee kilometer naar beneden waar mini-auto’s reden. Ik droom er soms nog wel eens naar over. Met de rug tegen de wand moest ik eerst mijn op hol geslagen ademhaling wat naar beneden krijgen om toen voetje voor voetje terug te schuifelen. Tot ik zucht-zucht opgelucht niet meer over sneeuw liep en het pad ook niet meer gevaarlijk stijl naar beneden ging. Voor mij konden die bergen na dat eerste roekeloze weekje de boom in. Heuvels prima, maar pieken liet ik vanaf dat moment liever aan echte waaghalzen over.

Je kunt de serie beschouwen als de voortzetting van het fotoboek Raarlem, dat Chris samen met zijn zoon Jurriaan – ook fotograaf – eind 2022 uitgaf. Wie interesse heeft in dat boek, geeft Chris een mailtje: info@chrishoefsmit.nl.