Het oog van Chris Hoefsmit (38)

Door Willem Brand

Wie samenleeft vormt een team, weliswaar klein maar o zo belangrijk. Je hebt twee onafhankelijke mensen die elk hun eigen behoeften, wensen, verwachtingen, hebbelijk- en onhebbelijkheden inbrengen. Gewoontes uit een vroeger leven ook, trauma’s soms. Dat is een best een opgave, zeker als er door beiden gewerkt moet worden voor brood en iets meer op de plank. En als er dan kinderen komen, dan verschuift alles en eisen die alle energie op. Ouder worden is gemakkelijk, ouder zijn het moeilijkst dat er is. Plots ben je ook verantwoordelijk voor nieuw leven. Dat heeft voor en vlak na de geboorte een roze randje, maar de eerste krasjes kunnen ontstaan door vele gebroken nachten. Blijf dan maar vrolijk en optimistisch. 

‘Zou het stel nog steeds de juiste snaar bij elkaar raken?’

Een van de twee gaat zorgen, de ander komt dan vanzelf meer op afstand. Hou het gevoelsleven dan maar in evenwicht. Dat vereist aanpassingsvermogen, zeker als de behoefte aan intimiteit bij een van de partners minder wordt. Dan kunnen zaken al snel uit de pas gaan lopen. Wie met veel bombarie is getrouwd, krijgt het extra zwaar. Je hebt elkaar niet alleen eeuwige trouw beloofd, je hebt dat in het bijzijn van al je vrienden en familie gedaan. Dat schept extra verwachtingen. Dan kan een misstap extra gaan knagen. Elkaar in de ogen blijven kijken en vertellen hoe je je voelt en waarom, is dan het devies.

Het zou heel goed kunnen dat het stel op de foto met het gebroken lijstje ernaast nog steeds de juiste snaar bij elkaar raken. Het kan ook zomaar zijn van niet. Je kunt de serie beschouwen als de voortzetting van het fotoboek Raarlem, dat Chris samen met zijn zoon Jurriaan - ook fotograaf - eind 2022 uitgaf. Wie interesse heeft in dat boek, geeft Chris een mailtje: info@

chrishoefsmit.nl.