Het oog van Chris Hoefsmit (39)

Door Willem Brand

De humor ligt op straat, net als het nieuws. Het eerste wat je te binnen schiet bij dit vertederende beeld in de Waarderpolder is: Niet alleen Brussel heeft een Manneken Pis, ook Haarlem. Het jongetje is een mooi hansopje gestoken en staat er relaxt bij. Hij kan er ook niks aandoen dat hij moest plassen. En ja, als je moet, dan moet je. Ben er als oude man stik jaloers op. Want de ferme straal is in de loop der tijd flink wat minder geworden. En wat helemaal ergerlijk is, is dat je ’s nachts eruit moet. Een bon voor wildplassen zal dit jongetje ook nooit krijgen. 

Ik herinner me nog een keer dat ik als jongen van een jaar of dertien met vriend Jan en zijn kornuiten meeging kerstbomen rausen. Dat was in Scheveningen, het vissersdorp waar ik opgroeide. Jan was mijn grote vriend, hij was spits in het jeugdteam en ik keek tegen hem op. 

Hij was stoer en voor niemand bang. De jongens, zo bleek, wisten waar een andere straatbende zijn kerstbomen had verstopt. Dat was op de Hoge Nol, een duin vlakbij mijn oude zondagsschooltje. Staan die gasten van de Vijzelstraat te delibereren over hoe en vooral wanneer ze die bomen zouden weghalen, voel ik iets bij mijn been. Staat er zo’n brutaal joch tegen me aan te pissen. Ik deed snel een stap naar achteren en zie hem kijken van ‘Zeg er dan wat van als je durft’. Ik zei niks, hij en die andere jongens waren mijn vriendjes niet en tegen Jan ging ik natuurlijk niks zeggen. Tien jaar later overleed de stoere spits op 24-jarig leeftijd. Ik had ‘m door mijn studie uit het oog verloren. Kapot was ik. Want Jan had een speciaal plekje in mijn hart.

Je kunt de serie beschouwen als de voortzetting van het fotoboek Raarlem, dat Chris samen met zijn zoon Jurriaan – ook fotograaf – eind 2022 uitgaf. Wie interesse heeft in dat boek, geeft Chris een mailtje: info@chrishoefsmit.nl.