Rob Cohen: ‘Ik was voor vrouwen de hoofdprijs’

Door Weert Schenk

Nergens in Haarlem heeft een etablissement zo’n verscheidenheid aan medewerkers en clientèle als het Open koffieHuis in Schalkwijk. Er vinden ontmoetingen plaats tussen mensen die elkaar op straat straal voorbij zouden lopen. Ze komen uit vele landen, mannen en vrouwen, jong en oud, rijk en arm, wit en gekleurd, gelovig en niet gelovig, gezond en minder gezond. Haarlems Nieuwsblad publiceert maandelijks een portret van een van hen.

“Wat mijn benen betreft, sprint ik je er op de vijftig meter uit”, zegt hij, “maar ik heb hartproblemen en kan het niet meer laten zien. Na honderd meter gewoon lopen, sta ik te hijgen.”

Een leven vol avontuur, eigenzinnigheid en succes

Hij heeft ook suikerziekte, maar voelt zich goed. “Moet je nagaan”, zegt hij, “ondanks hoeren en snoeren ben ik 87 jaar geworden. Veel mensen die een braaf leven leidden, zijn op deze leeftijd al weggevallen.”

Reuring

De drang om alles uit het leven te halen, is nog niet uitgedoofd. Rob Cohen Rodrigues zoekt nog altijd de reuring. Daarom gaat hij bijna dagelijks naar het koffiehuis. Liever zou hij naar de kroeg gaan voor een biertje, maar die is er niet in Schalkwijk, de Haarlemse wijk waarin hij een appartement bewoont. Het koffiehuis vindt hij een prima alternatief. Hij houdt van de warme sfeer en komt er veel bekenden tegen.

Rob gaat er niet op uit omdat hij eenzaam is. Voor de gezelligheid deelt hij zijn flat met een jonge, Rwandese vrouw van 31 jaar. Hij noemt haar “zijn vriendin”; zij noemt hem “opa”. ‘s Avonds drinken ze samen een biertje en roken ze een joint.

En dan is er nog een vrouw van de thuiszorg die hem om de dag bezoekt en hem ook regelmatig vergezelt. Ze hebben vaak woordenwisselingen, zegt Rob, want “ze is nog eigenzinniger dan ik.”

Van rustige dagen naar wilde reizen

Zijn eigenzinnigheid heeft hem veel gebracht. Hij wilde niet bij zijn vader in de smederij. Rob werd broodbakker en al snel daarna kok en chef-kok op schepen van de KNSM, die zowel vracht als passagiers naar Noord- en Zuid-Amerika vervoerden. “Het was hard werken, zeven dagen per week, maar in de havens gingen we uit, feestvieren, dansen. Overal waar reuring was, was ik te vinden. Ik was single en deed alles wat God verboden had.”

In elk stadje een ander schatje? “Dat is wel een correcte formulering”, zegt Rob.

Van scheepskok tot horecakoning

Na vijf jaar varen stopte hij, omdat de stewards flinke fooien kregen en hij niets. “Als de kapitein me aanpassagiers voorstelde, kreeg ik hooguit een paar potten bier.”

Terug in Haarlem werd hij barkeeper, trouwde en bouwde met twee compagnons een klein horeca-imperium op, waaronder Café De Hut en discotheek The Sound. “Ik ben een horecamens, dat zit in mijn bloed. Die tenten zaten altijd vol.”

Handel in antiek

Hoewel winstgevendheid tegenviel, schakelden ze over op de handel in antiek uit Griekenland, Turkije en India. Daarmee verdienden ze in twintig jaar een vermogen.

Begin jaren tachtig voelde Rob dat de antiekmarkt zou instorten en besloot te stoppen. In goede harmonie gingen de compagnons uiteen en Rob ging solo verder.

Mannen- en Vrouwenparadijs

Aan de Zandvoortselaan had hij inmiddels een bungalow gekocht met een vergunning voor een manege met horeca-voorziening. De manege stelde niet veel voor, want was gedeeltelijk afgebrand. Toen Rob erin trok, stalde hij er slechts een paar paarden.

Op een gegeven moment kreeg hij het idee om een ontmoetingsgelegenheid voor alleenstaanden op te zetten. In het land waren daarvan slechts twee voorbeelden en Rob onderzocht wat er goed en fout ging.

Hij geloofde zozeer in zijn plan dat hij al zijn geld investeerde.

Het restant van de manege ging tegen de vlakte en Rob zette er een nieuw gebouw neer met verschillende zalen: de Manege. De horecavergunning had hij al op zak.

De Manege was meer dan een club

De doelgroep waren singles boven de 25 jaar. Alle bezoekers moesten netjes gekleed; iemand in spijkerbroek werd geweigerd of mocht een pantalon van de Manege lenen. Van meet af aan was het een succes, mede door optredens van bekende artiesten. Elk weekend kwamen er honderden gasten. De Manege werd een begrip in heel Nederland.

“Vooral de ongedwongen sfeer maakte van de Manege een klapper”, zegt Rob, “je vroeg een leuke vrouw ten dans. Je kon zeggen dat je geen zin had of na het dansen kon je weglopen zonder dat iemand zich gekwetst voelde.”

Getrouwde jagers

Er kwamen veel mensen die alleenstaand of gescheiden waren, maar ook getrouwde jagers. Voor vrouwen die geen avontuur wilden met een gebonden man, had Rob een advies: “vraag zijn telefoonnummer thuis. Als ie dat niet geeft, zit er een luchtje aan.”

Rob was ook getrouwd, maar sloot de ogen niet voor de vrouwen die de Manege binnenkwamen en zij niet voor hem: “Ik was voor veel vrouwen de hoofdprijs. Ik zag er goed uit en vrouwen wisten dat ik het had gemaakt. Dat maakte mij interessant.”

Er gaan in Haarlem verhalen dat op een gegeven moment criminelen de Manege overnamen. Rob ontkent dat. Hij zegt het pand en de bungalow rond de eeuwwisseling zelf te hebben verkocht aan de provincie Noord-Holland, die op die plek een ecoduct wilde bouwen.

De Manege bezorgde Rob een aanzienlijke rijkdom, waarvan hij onder andere een zeewaardig jacht kocht, de Single Dancer. Hij zegt al dat geld te hebben verbrast. “Het is opgegaan aan vrouwen, paarden en boten.”

Liefde, fouten en levensbalans

In zijn relaties was hij minder succesvol. “Een relatie blijft een jaar of tien goed, daarna gaat het vaak mis”, zegt hij. Hij erkent dat hij daar zelf ook een rol inspeelde: “ik was ook meer bezig met geld verdienen dan met thuis.”. En, geeft hij toe, zijn ontrouw hielp ook niet mee relaties in stand te houden. “De verleiding was te groot”, zegt hij en na een korte stilte: “ik heb vrouwen bezeerd.”

‘De verleiding was te groot’

Hij kijkt terug op een prachtig leven, zegt hij. Zijn zakelijke ondernemingen noemt hij voor de volle honderd procent gelukt. “Ik had steeds de tijd mee en wist ook op het juiste moment te stoppen. Dat geeft een goed gevoel.”