Het oog van Chris (61)

Door Willem Brand

Kamperen is al heel lang niet meer aan mij besteed. Een zwakke rug en een kunstheup weerhouden mij om terug naar de natuur te gaan. Waar ik van baal want veel mooiers is er niet dan wakker worden van vogelgezang. In de zomer van 1985 was ik begeleider van een groep twintigers in Zweden. We parkeerden onze tenten twee weken lang nabij meertjes en soms in iemands tuin. Dat laatste nooit zonder eerst te vragen natuurlijk. Zo dichtbij de bewoonde wereld als deze tent nabij het Vlooienveld zou ik toen al roekeloos hebben gevonden. Net niet de camping aan het Bloemendaalse strand gehaald, zou je denken. Of zou het een dakloze wereldburger zijn? Jarenlang had de Haarlemmerhout een paar maanden per jaar een illegale bewoner. Een veertiger die zijn boodschappen deed bij de natuurwinkel op het Houtplein en ‘s avonds tussen de struiken zijn potje kookte. Regelmatig liep ik met Michel op als hij ‘s morgens van het stadsbos naar het centrum liep. Hij kon aardig tekenen en liet kaarten maken van zijn werk. Daarmee ging hij als een marskramer langs de deur. Mijn vrouw heeft er ooit vijf van hem gekocht toen hij bij ons aanbelde. Michel had ontzettend veel klanten, zo bleek. Dat kwam ook omdat hij er altijd op en top verzorgd uitzag. Aan drugs en drank deed hij niet, verslaafd was hij wel. Hij deed regelmatig een gokje in het casino. En ja, dat levert op de lange duur verlies op. Maar volgens mij was hij verstandig genoeg om geen schulden op te bouwen. Een vriendelijke vent die ondertussen al flink lang hemelt. Zeker en vast in een tentje.

Je kunt de serie beschouwen als de voortzetting van het fotoboek Raarlem, dat Chris samen met zijn zoon Jurriaan - ook fotograaf - eind 2022 uitgaf. Interesse heeft in dat boek? Stuur Chris een mailtje: info@chrishoefsmit.nl.