MartineVertelt: ‘Boodschappen met een lijstje’
Ik doe boodschappen met een lijstje. Altijd. Want als ik dat niet doe, kom ik thuis met vier soorten thee, veel te veel bananen en een pak puddingbroodjes – maar zonder wc-papier, koffie of de ingrediënten voor het avondeten. Mijn brein kan het gewoon niet aan, boodschappen doen zonder houvast. Dan dwaal ik als een soort losgelaten peuter door de supermarkt, compleet gehypnotiseerd door nieuwe smaken en aanbiedingen voor dingen die ik normaal nooit koop. Twee flessen sinaasappel-mango-kokoswater voor de prijs van één? Nou, dat is toch mooi meegenomen.
Spoiler: ik drink dat niet
Dus: ik werk met een lijstje. Maar goed, dat is natuurlijk geen garantie voor succes. Want ik schrijf dingen dan ook weer half op. ‘Iets voor de lunch’ bijvoorbeeld. Alsof mijn toekomstig zelf wel weet wat ik daarmee bedoel. Of ik denk tijdens het schrijven: Oh, dat voeg ik straks nog wel toe. En dan loop ik vervolgens door de winkel met een vaag schuldgevoel omdat ik weet dat er iets ontbreekt, maar ik weet niet wat. En dan heb je ook nog het twee-keer-hetzelfde syndroom. Ik heb inmiddels een indrukwekkende bananenverzameling thuis. Elke week koop ik er per ongeluk acht, terwijl er thuis nog zes liggen die al rijp genoeg zijn voor een bananenbrood. Ik kan dus gaan bakken (wat ik dus nooit doe), of ik kan gewoon leren tellen.
Het meest tragische is toch wel als ik thuiskom en ontdek dat ik – ondanks mijn lijstje, voorbereiding en mentale pep-talk – precies dat ene vergeten ben waarvoor ik überhaupt ging. Dan kijk ik naar mijn boodschappentas vol random spullen en denk ik: Ja Martine, goed gedaan. Je hebt vier soorten thee, maar geen melk.
Alsof dat allemaal nog niet ingewikkeld genoeg is, moet je in de supermarkt ook nog sociaal functioneren. Soms kom je iemand tegen. Iemand die je kent. Op zich geen ramp, ware het niet dat ik dan altijd nét in mijn bubbel zit en haast heb. Dan probeer ik met een soort onhandige slalom om mensen heen te bewegen, hopend dat ze mijn blikken ontwijken-strategie snappen.
En dan sta je dus weer daar: bij het vriesvak, achter twee mensen die uitgebreid hun weekend bespreken. Je wil eigenlijk gewoon even een diepvriespizza pakken – snel naar huis, klaar. Maar je vraagt het niet. Omdat ik dan dus bang ben dat ze zien wat ik pak. En dan denken: Zou jij wel die pizza moeten eten?
Ik weet dat ik niet zo overdreven moet doen over zoiets kleins, maar het werkt nou eenmaal zo in mijn hoofd. Zo stom, eigenlijk. En toch voel ik me soms betrapt. Op wat eigenlijk? Op mezelf.
Boodschappen doen. Het lijkt simpel, maar het is een uitdaging. Misschien moet ik gewoon nog wat beter leren oefenen met mijn lijstje.
Meer nieuws uit Heemskerk?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie