Ooit reed Siem 1200 kilometer om Oranje te zien spelen: tegenwoordig vindt hij er geen bal meer aan
Vroeger keek ik alle voetbalwedstrijden op tv. Doordeweeks de Europacups I en II en de UEFA Cup, en zaterdagavond de samenvattingen voordat we naar Uitgeest of Wijk aan Zee gingen. Op zondagavond, na zelf gevoetbald te hebben bij DEM, natuurlijk Studio Sport met het bordje op schoot. Daartussendoor de EK’s en WK’s. Voetbal was spannend, je kende elke speler en het was overzichtelijk.
Samen met vrienden Bert, Peter en Ben keken we alle wedstrijden met roze koeken, een biertje en paprikachips met whiskycocktailsaus. Ben had toen al verkering met Anita, dus die moest nog weleens een wedstrijd overslaan. Tijdens een WK keken we alles. Zelfs ’s nachts zaten we voor de buis voor bijvoorbeeld Bulgarije tegen Antilopen 3.
In 1988 hebben we (Ben mocht niet mee van Anita) zo’n 1200 kilometer gereden om bij de beslissende wedstrijd Polen – Oranje (0-2) te zijn. We zijn toen zelfs in oranje badjassen op de bonnefooi met de trein richting München gegaan om Oranje tegen Rusland te steunen in de finale. Helaas ging het bij de grens fout: een grote matpartij met de Duitse Polizei. De lol was eraf en Bert en ik besloten ter plekke de kroeg in te duiken. Na een paar uurtjes op het station te hebben geslapen, namen we de eerste trein terug en keken we de finale thuis.
150 seconden
Al jaren interesseert voetbal mij totaal niet meer. Het is te commercieel geworden, ik vind er geen bal meer aan. Wel kijk ik op mijn app veel samenvattingen van dit WK, die duren maar 150 seconden per wedstrijd. Ideaal! Ik hoop wel dat Oranje ooit wereldkampioen wordt, zodat we ook dat Zoetemelkgevoel kwijt zijn, maar niet dit jaar. Hup Oranje!
Deel Actueel is een column van Siem Weterings. Heb jij een tip voor Siem? Mail hem dan op siem.weterings@gmail.com.
Meer nieuws uit Heemskerk?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie