Marjolein Voorberg uit Heiloo schrijft boek na zelfgekozen dood zoon

Door Arjan Hoogvorst

“Onze zoon Elon stapte op 22-jarige leeftijd op 21 december 2018 uit het leven”, begint Marjolein (67) het gesprek in de zonovergoten tuin in Heiloo. Een dag waarop duisternis als een loodzware donkere deken over het leven van Marjolein en dierbaren viel. “Elon was een intelligente jongen, met veel vrienden en humor, was bedreven in sport en een goede muzikant, vooral op piano. Hij studeerde aan de UVA in Amsterdam. Zijn leven was voorbij en wij moesten verder zien te gaan, terwijl wij waren ingestort en met ons alles en iedereen om ons heen…”

Samenkomst

Hoe doet een mens dat in godsnaam? Hoe pak je de draad weer op? Hoe zie je kans om te rouwen, in een voortrazende en nogal veeleisende maatschappij? Tijd en gelegenheid vinden om het enorme verdriet te verwerken, ermee verder te gaan in het leven? Het valt te lezen in Marjoleins boek, dat de twaalfde september wordt gepresenteerd in het Alkmaarse Murmellius Gymnasium.

“Elons vriendenkring komt jaarlijks op zijn geboortedag in juli bij ons samen in de tuin”, vervolgt Marjolein. “Dan eten we samen onder meer Oreo-koekjes en zelfgemaakte kruidenboter, waar Elon zo gek op was. Telkens weer een bijzondere samenkomst, met vrienden die nu inmiddels tegen de dertig lopen. De vriendenkring is ondertussen uitgebreid met partners en zelfs kinderen. Voor ons allemaal is dat samenkomen enorm belangrijk.”

Belangrijk boek

Met haar boek wil Marjolein de nodige aandacht vragen voor de impact van zelfdoding. Hoe daar redelijk mee om te zien gaan, valt voor betrokkenen maar eigenlijk voor iedereen in onze maatschappij niet mee. “We weten er met z’n allen niet zo goed raad mee. Tijdens die samenkomsten maken wij veel grappen in de stijl van Elon. Dat helpt ons en de jongelui om de zwaarte er wat af te halen. Verder leef ik zelf van taal, zowel privé als beroepsmatig. Taal is mijn middel om de wereld te begrijpen, om er vat op te krijgen.” Vandaar ook haar boek, dat Marjolein gedurende het rouwproces heeft weten te schrijven. Een belangrijk boek, zo blijkt.

Angst en onzekerheid

Marjoleins echtgenoot Mike heeft een dochter in Israël uit een eerdere relatie. Die in Haifa woonachtige dochter verloor zo’n twintig jaar terug haar toenmalige geliefde door een bomaanslag. “Destijds verloren wij daarmee dus onze aanstaande schoonzoon. Je zult begrijpen dat wij zeer regelmatig contact hebben met onze dochter in Israël. Zij heeft inmiddels een zoontje dat in november drie jaar wordt. Dat geeft natuurlijk de nodige hoop, maar de oorlog daar brengt ook veel angst en onzekerheid met zich mee.”

Tegennatuurlijk

Na de dood van zowel deze schoonzoon als later haar ouders en jongere broer - die het Down-syndroom had - dacht Marjolein voorlopig wel haar portie te hebben gehad qua verlies van dierbaren en daarmee gepaard gaand verdriet. Tot die donkere decemberdag… “Verlies van een kind is tegennatuurlijk. Dat maakt het rouwen ontzettend moeilijk. Door na verloop van tijd te gaan zoeken naar woorden kreeg ik langzaamaan vat op het gebeuren. Zo ben ik na de dood van Elon heel veel gaan lezen. Zo las ik Tonio van A.F.Th. van der Heijden, de requiemroman naar aanleiding van de dood van zijn zoon. Ook las ik werk van Anna Enquist, die haar dochter verloor. Beiden kwamen om het leven door een verkeersongeval. Over zelfdoding kan ik eigenlijk tot nu toe niet echt veel vinden…”

Lezen en schrijven

Door al dat lezen heeft Marjolein inmiddels een motto, een citaat van auteur David Grossman die zelf ook een zoon heeft verloren: ‘Wat er is gebeurd zal ik niet begrijpen, en wie ik nu ben, sinds het is gebeurd, zal ik evenmin begrijpen. En het ergste is, dat ik als ik het niet opschrijf ook niet zal begrijpen wie hij nu is, ik bedoel mijn zoon.’

Naast lezen is Marjolein zoals gezegd gaan schrijven, om grip op de dingen te gaan krijgen. Gaandeweg ontstond het idee om een eigen boek te gaan schrijven. Het schrijfproces nam circa vijf jaar in beslag en doorliep zij naast haar reguliere journalistieke werkzaamheden. Een pittige periode waarin werken, schrijven en rouwen jarenlang parallel liepen. Een combinatie van bezigheden die de moeder in haar vooral deed verwerken. Nu is het boek er. Pittig.

Herkenning

“Wat ik er vooral mee hoop te bewerkstelligen, is dat mensen die zijn geconfronteerd met rouw na zelfdoding van een dierbare, er herkenning in vinden. Er is namelijk weinig op dit terrein. Dit boek gaat niet alleen over rouw en verdriet, maar ook over liefde en loslaten, over vragen en onmogelijke antwoorden, over de waarde van een mensenleven en uiteindelijk over veerkracht en de kringloop van het bestaan…”

Buiten de zich regelmatig manifesterende donkerte zijn er wel degelijk de nodige lichtpuntjes, is het mogelijk een goed leven te blijven leiden en te genieten van de bekende kleine dingen.

“Het is verschrikkelijk om zoiets te moeten meemaken, maar de mens kan meer hebben en is veerkrachtiger dan ie denkt…”

Pittig verschijnt vrijdag 12 september en is onder meer verkrijgbaar bij Bruna en Primera in Heiloo. Kijk voor meer informatie op www.mas-communicatie.nl. 

Preventieweek

Tijdens de Wereld Suïcide Preventie Week (8 tot en met 14 september) wordt in heel Nederland extra aandacht gevraagd voor suïcidepreventie. Praten over suïcide en het vinden van woorden is niet altijd even makkelijk, maar kan het verschil maken voor iemand die kampt met suïcidale gedachten. Ga op zoek naar woorden, want met woorden kunnen we elkaar helpen. Informatie: www.wspw.nl.