Uit de platenkast van... Herman Jager: ‘Dit album staat voor mij op eenzame hoogte’
Vinyl is al een tijdje in opmars, met cd’s op gepaste afstand. Muziekliefhebbers willen iets tastbaars, met albumhoes en boekje. In deze rubriek wekelijks iemand aan het woord over een pareltje uit de eigen platenkast.
Als ik één plaat uit mijn platenkast moet kiezen, wordt het Grace van Jeff Buckley. Ondanks mijn liefde voor het oeuvre van Queen en The Police staat dit album uit 1994 voor mij op eenzame hoogte.
‘Buckley blijft een enigma’
Buckley blijft een enigma. Hij maakte maar één studioplaat voordat hij overleed, maar daarin zit alles. Hij was een fenomenale zanger, gitarist en liedjesschrijver, een onverbeterlijke romanticus met een enorm breed muzikaal palet. Binnen één nummer gaat hij van fluisterzacht naar volledig over the top. Klassiek, rock, India, vreemde akkoorden en bijzondere overgangen: alles komt voorbij, en altijd klinkt het als Jeff Buckley.
Veel mensen kennen hem van zijn soloversie van Hallelujah. Ik was erbij toen hij dat in Paradiso speelde. Het was bloedheet, maar iedereen kreeg koude rillingen.
Eerbetoon
Toen hij overleed, kwam er een tributeconcert in Paradiso. Daar ontmoette ik mensen die Grace ooit bij mij hadden gekocht in mijn Popeye-tijd en me daarvoor bedankten.
Ik nam zelfs een lied op, In Paris, als eerbetoon aan hem. Geen enkel album heeft me daarna nog zo diep geraakt.
Ken je Grace nog niet? Ga ervoor zitten en proef hem als een exquis diner van tien gangen!
Meer nieuws uit Heiloo?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie