Laura de Witte heeft haar plezier weer terug: ‘Sinds ik ben gestopt voel ik me bevrijd’

Door Kees Bakker

Ruim drie jaar geleden werd ze in een bomvol atletiekstadion München samen met Femke Bol, Lieke Klaver, haar zus Lisanne, Eveline Saalberg en Andrea Bouma Europees kampioen op de 4x400 meter estafette. Nu werkt ze drie dagen per week in een koffietent in Alkmaar en één dag als sportdiëtist, gaat ze uiteten, op citytrips en spreekt ze af met vriendinnen. Maar het allerbelangrijkste: ze heeft weer plezier. Iets dat de afgelopen jaren soms ver te zoeken was.

Ontdekkingstocht

“Ik heb nu alle tijd om te ontdekken wat ik leuk vind”, vertelt Laura enthousiast. “Ik kan allemaal dingen doen die ik voorheen niet kon. Ik kom graag bij Het Loo om af te spreken met vriendinnen en loop regelmatig een rondje door het Heilooërbos. Ook ben ik soms te vinden op de baan van AV Trias, maar dan gewoon om lekker te sporten. En ik doe aan pilates.” Aan tennissen en dansen waagt Laura zich niet. “Ik heb vroeger getennist en gedanst in Heiloo, maar ik was niet heel goed in beide sporten.”

Latte art

Daarnaast heeft Laura een grote passie voor koffie. “Ik hou van koffie en voeding. Daarom besloot ik vorig jaar november bij een koffietent in Alkmaar te gaan werken. Het is ontzettend leuk. Ik ben veel bezig met latte art, de kunst van het gieten van decoratieve ontwerpen op een cappuccino of caffè latte.”

Met een lach vertelt ze dat ze nu eindelijk een hartje of tulp in een kopje koffie kan maken. “Nu probeer ik de rosetta en als dat lukt, komt de zwaan. Het is een heel andere wereld, maar minstens zo leuk.”

Debuut op Olympische Spelen

Met een trots gevoel blikt ze terug op haar carrière als estafette- en 400 meter-loopster. “Estafette vond ik het allerleukste om te doen”, benadrukt Laura. “Toen ik begon met de 4x400 meter was de estafette niet erg populair bij de meeste atleten en waren er ook minder 400 meter-loopsters. In 2016 stond er voor het eerst een vrouwenestafetteploeg op die afstand op de Olympische Spelen. Ik mocht daar gelukkig deel van uitmaken, samen met Lisanne, Madiea Ghafoor, Nicky van Leuveren en Eva Hovenkamp. Dat was een bijzonder moment; vanaf toen is de 4x400 meter in Nederland echt gaan leven.”

Na haar debuut op de Spelen in Rio de Janeiro maakt Laura stappen. In 2017 wordt ze op het EK onder 23 jaar in het Poolse Bydgoszcz derde op de 400 meter, met een persoonlijk record van 52,15. “Die tijd heb ik nooit meer verbeterd. Op een bepaald moment in mijn carrière was dat heel frustrerend. Elk jaar werd ik beter, tot 2017”, blikt Laura terug.

Papendal

Door het uitblijven van verbetering besluit ze in 2020 het over een andere boeg te gooien. Ze verruilt het vertrouwde nest van AV Trias en coach Sven Ootjers voor topsportcentrum Papendal, waar ze onder leiding van Laurent Meuwly probeert haar oude vorm terug te vinden. “Ik liep geen nieuwe persoonlijke records, maar ik kwam wel weer dichter bij mijn oude tijden. Dagelijks stond ik op de baan met de meiden uit het estafetteteam. Dat was echt een mooie tijd, maar ook weleens confronterend. Je kunt bijna geen mindere dag hebben, want iedereen loopt snelle tijden. Het zijn allemaal vriendinnen, maar tegelijkertijd strijd je om een plek in het team. Toch motiveerden we elkaar en haalden we het beste in elkaar naar boven.”

Uiteindelijk lukt het Laura om zich opnieuw in de estafetteploeg te lopen, die in 2021 op de Olympische Spelen van Tokio zesde wordt.

Dieptepunt en afscheid

In 2023 kent Laura een tegenvallend jaar en besluit ze terug te keren naar Heiloo. Dan volgt in 2024 het grootste dieptepunt: het missen van de Olympische Spelen van Parijs. “Toen ik niet in het team kwam voor de 4x400 meter, zat ik er mentaal helemaal doorheen. De twijfel begon toe te slaan: waar doe ik het voor? Wil ik dit nog steeds? Die twijfel werd steeds erger. Ook kampte ik de afgelopen jaren met veel blessures. Dat hielp natuurlijk niet mee. Ik wilde geen overhaaste beslissing nemen, dus ik heb het nog even aangekeken, maar na het NK-indoor afgelopen februari in Apeldoorn werd voor mezelf duidelijk dat het genoeg was.”

De keuze om te stoppen met topsport voelde voor Laura als een grote opluchting. “De druk viel weg en ik keek zelfs uit naar mijn laatste wedstrijd als topsporter.” Die vond plaats op het NK in Hengelo, waar ze de 200 meter liep. “Ik wilde nog één keer knallen op de baan, maar na veertig meter scheurde ik mijn hamstring, waardoor ik niet kon finishen.”

Zusjes De Witte

De hoogtepunten voor Laura zijn de Spelen van Tokio, de gouden medaille in München en het brons op het EK onder 23. Wat het extra bijzonder maakt, is dat ze alles heeft meegemaakt met haar drie jaar oudere zus Lisanne. “Het was altijd fijn om samen met elkaar in het team te zitten. Lisanne motiveerde mij in de jeugd van AV Trias om ook zo goed te worden. Als zij zich kwalificeerde voor een jeugd-EK, dacht ik: dat wil ik ook.”

Door het leeftijdsverschil liepen ze pas in 2015 voor het eerst samen een estafette. “Kort daarna plaatsten we ons voor Rio de Janeiro”, herinnert Laura.

“Ik vond het altijd fijn om met Lisanne te trainen. Als het even minder ging, wist ze me weer te motiveren, omdat ze me door en door kent. Sommige atleten missen hun thuis als ze op reis zijn, maar wij waren altijd samen op pad. Het is super speciaal om alles samen mee te maken.”

Lisanne en Laura op de Olympische Spelen in Parijs. (Foto: aangeleverd)

Grootste fan

Waar Laura de boot miste voor de Olympische Spelen van Parijs, maakte Lisanne wél deel uit van de estafetteploeg. “Ik ben samen met mijn moeder haar grootste fan, dus ik ben wel naar de Olympische Spelen geweest om haar aan te moedigen. En nog steeds hoop ik dat de estafetteploeg superveel succes heeft. Soms denk ik weleens: het was gaaf geweest om nog bij het team te zitten, maar wat ik de afgelopen maanden allemaal heb gedaan, had ik ook niet willen missen. Het is goed zo...”