‘t Kraayenest

Ik woon op een plek waar ik dagelijks uitzicht heb op een schoolplein. In dit geval dat van de Jozefschool. Sommigen vragen zich af of het niet veel overlast geeft, maar het geeft juist wat leven. 

Al moet ik zeggen dat sommige kinderen het gillen als basisgewoonte aangeleerd lijken te hebben.

Wat me opvalt aan de schoolpleinen in ons dorp, en dan bedoel ik bij alle drie de basisscholen, is dat er heel veel ruimte en mogelijkheid is om te bewegen. Als ik het schoolplein in mijn tijd herinner dan was dat een rechthoekig gebeurden tussen de houten lokalen en meer niet. Maar aan de andere kant, speelden wij veel meer buiten, mobieltjes en computers waren er nog niet, dus buiten spelen, weer of geen weer, was de enige optie. Je ging voetballen, stoepranden, blikkie trap met de jongens uit de buurt. Je ging struinen bij bunkers of nieuwbouw tot de politie je achterna kwam en je als het tegenzat strafregels op het politiebureau moest schrijven.

De schoolpleinen van nu hebben van alles, van zandbak tot klimtoestellen, van voetbalkooi tot rekstokken. Alles om kinderen zo veel mogelijk te laten bewegen.

Maar aan de andere kant zie ik ook dat veel kinderen die rekken helemaal niet echt nodig hebben. Ze doen tikkertje, trefbal, verstoppertje, touwtje springen, elastieken. Lummeltje en wat al niet meer. Kortom alle spelletjes die in onze jeugd ook gedaan werden

Als ik dan zo’n schoolplein vanaf mijn balkon zie, heb ik regelmatig het idee dat ik naar een oude afbeelding van Anton Pieck zit te kijken. En ondanks het gegil vind ik het gewoon mooi om te zien: kinderen die zich op een prima manier vermaken. Het is er nog, gelukkig wel.

De Uitkyk