Piet en Lena weten na 65 jaar nog hoe het begon: “Ik dook in de rups en zij dook mee!”

Door Rianne Dekker

Piet heeft zijn antwoord op de vraag wat het geheim is van zo’n lange verbintenis snel klaar. “Goed voor elkaar zorgen. Goed met elkaar omgaan en elkaar nemen zoals je bent. Dat viel vroeger niet altijd mee, want toen was je jong en driftig. Maar als je ouder wordt verandert dat allemaal.”

Ook de lichamelijke gesteldheid is veranderd. Desondanks kunnen de twee nog goed uit de voeten, zij het wel met een rollator. “Ik heb twee kunstknieën, maar met de rollator kom ik overal”, aldus Lena. Haar dochter beaamt dat. ”Ik kan haar niet bijhouden als ze daarmee loopt.” Ook Piet kan na een val van de zoldertrap niet meer zonder rollator lopen vanwege pijn in zijn rug. Maar hij is allang blij dat hij er zo vanaf is gekomen. “Een half jaar geleden zou je niet gedacht hebben dat hij er weer zo aan toe zou zijn”, aldus de dochter. Piet had na een hernia operatie een verdoofde zenuw, die ervoor zorgde dat zijn knie niet meer werkte. “Toen ik op zolder stond zakte ik door die knie en viel zo van de trap. Ik had een bult op m’n kop en een hersenschudding, en diverse kneuzingen. Maar er was niets gebroken en met mijn hersenen bleek alles goed.”

In de rups

Dat blijkt wel uit het feit, dat de geboren en getogen Hoekenees zich nog feilloos herinnert hoe hij zijn ’s-Gravenzandse Lena ooit heeft ontmoet. “Dat was op de kermis in Naaldwijk, tijdens de druivenfeesten. Ik dook in de rups en zij dook mee!” Lena was toen 17 en Piet 20. Ze trouwden toen ze 21 en 24 waren en bewoonden in eerste instantie de bovenverdieping van een grote eengezinswoning. “Daar hingen we in de zomer een slang aan en dat was dan onze douche.” Na zes jaar verhuisden ze naar het nieuwe Plan Oost, waar ze uiteindelijk 45 jaar bleven. Nu wonen ze alweer dertien jaar in hun seniorenwoning aan de Cornelis Sterrenburgstraat. “Toen we in Coronatijd zestig jaar waren getrouwd, hebben we hier nog een heel feest gehad op het plein. Er was een busje met geluidsapparatuur en een saxofonist geregeld. Eerst mochten we niet kijken, en pas toen de bel ging zagen we dat de hele buurt was uitgelopen. Wel met afstand tussen elkaar natuurlijk.”

Piet en Lena kregen drie kinderen, waarvan er één helaas veel te vroeg is overleden. Ze hebben vier kleinzoons, en drie achterkleinkinderen. Piet ging na de ambachtsschool werken als automonteur. In zijn militaire diensttijd kreeg hij een opleiding tot kraanmachinist, wat daarna ook zijn vak werd. “Daarna ging ik bij mijn oom in de bouw werken, en uiteindelijk werkte ik tot de VUT als checker/controller op de boot van de toenmalige Stoomvaart Maatschappij Zeeland, wat tegenwoordig de Stena Line is.”

Schoonmaken in de genen

Lena werkte op diverse adressen in de huishouding. “En daarna ben ik daar in mijn eigen huis mee doorgegaan”, lacht ze. Ze herinneren zich haar moeder nog, die thuis altijd met een stofdoek in de zak van haar schort liep. “Dan kon ze gauw stoffen als wij op visite waren geweest. Piet z’n moeder was daar wel makkelijker in. Zij had een samengesteld gezin met negen kinderen!”

Het stel ziet de toekomst positief tegemoet. “We doen alles nog samen. Ondanks alle gebreken geloof ik dat we het nog volhouden”, aldus Piet.