Trots en tranen bij de Downdriehoek in Winkel: het begin van een nieuw thuis

Door: Sandra Ooms

Toekomstig bewoner Joey laat zijn emoties voor heel even de vrije loop. “Ik vind het eng,” bekent hij zachtjes. Zijn moeder slaat een arm om hem heen. Het is een begrijpelijke emotie, het is tenslotte nu allemaal wel heel erg ‘echt’. Eerst waren het plannen, maar nu staat het gebouw er en dringt de realiteit door: niet meer bij je ouders wonen en uit huis gaan. Wat zeven jaar geleden begon als een droom aan een keukentafel, is nu werkelijkheid geworden. Medio december krijgen de jongeren de sleutel en in januari trekken ze elk in hun eigen appartement in een pand waar zij zelfstandig kunnen wonen, met begeleiding van Stichting PluZorg.

Na de rondleiding nemen twee moeders en hun zoons plaats in de bouwkeet naast het pand. Thessa Schouten, moeder van Viggo (22), opent het gesprek: “We zeggen wel eens, we zijn nu aangekomen bij het einde, want het pand is klaar. Maar eigenlijk begint het nu pas. Niet alleen onze kinderen gaan ons loslaten, maar ook wij laten ze los. We moeten ze anders leren vasthouden. Sinds hun geboorte hebben we dag en nacht de zorg voor ze gehad. En dat gaan we nu overlaten aan de Stichting PluZorg.” Moeder Marina Entius, wiens zoon Jesse (22) ook een appartement krijgt, knikt. “Het is voor ons als ouders echt even schakelen. Maar er komt ook iets moois voor terug: vrijheid. Voor Jesse is dit een enorme kans om zelfstandigheid te ontwikkelen. En voor ons betekent het dat we spontaan even de deur uit kunnen, zonder altijd te hoeven plannen.” Ondanks de spanning overheerst de blijdschap. “Ze kennen elkaar al zo lang,” vertelt Thessa. “Het is echt een hechte vriendengroep. Natuurlijk zal het even zoeken zijn in het begin. Ik denk dat we er wel een jaar voor uit kunnen trekken voordat iedereen zijn draai heeft gevonden, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. Dit is waar we al jaren van dromen.”

Trots op hun kinderen

Het enthousiasme van de jongeren is aanstekelijk. Viggo kan bijna niet wachten. “Ik vind het spannend, maar ook heel leuk.” Hij vind ook iets heel anders erg spannend, dat ook volgend jaar gaat plaatsvinden, en dat wil hij dolgraag vertellen: “Ik ga naar de Olympische Spelen ook volgend jaar!”, zegt hij trots. Thessa knikt: “Viggo is ingeloot in categorie twee voor mannen, op het onderdeel alpineskiën, voor de Special Olympics World Winter Games 2025 in Turijn. In maart 2025 gaat het grote avontuur beginnen, maar de voorbereidingen zijn, achter de schermen, al in volle gang.” Viggo straalt. 2025 gaat een spannend jaar voor hem worden. Marina glimlacht bij het zien van Viggo’s enthousiasme en blikt terug op wat Jesse in de afgelopen jaren heeft bereikt. “Jesse heeft zoveel geleerd bij Parc Spelderholt in Beekbergen. Hij weet nu hoe hij in het groenonderhoud kan werken. En ondanks dat hij door de week vaak weg was, gaat het straks toch anders voelen. Het wordt stil in huis.” Jesse onderbreekt haar met een knipoog: “Nou mam! Je kunt toch gewoon koffie bij me komen drinken,. Maar geen biertje, hoor, die haal ik wel bij jou!” De bouwkeet vult zich met gelach.

Tekst loopt door onder de foto

Juichend voor het nieuwe pand

Een veilige plek

De zorgorganisatie PluZorg heeft vanaf het begin nauw samengewerkt met de ouders en jongeren. Tijdens een kennismakingsmiddag konden potentiële medewerkers informeel kennismaken, daarna vonden de gesprekken met PluZorg plaats. We hadden direct een goede klik, het voelde heel vertrouwd. “Er zat niemand bij die wij ongeschikt vonden,” vertelt Thessa. “Dat zegt veel over de betrokkenheid van PluZorg. De jongeren krijgen straks hun eigen appartement, maar er is altijd begeleiding in het pand aanwezig. Dat geeft ons rust.” De gezamenlijke ruimte biedt mogelijkheden om samen te koken en te eten. Viggo ziet het al helemaal voor zich. “Ik kan goed koken! Lasagne, pasta, kip met zoetzure saus,” somt hij trots op. Thessa vult aan: “Dat klopt. Maar alle huishoudelijke taken worden straks samen gedaan hoor. Dat leren ze al jaren.”

Gemeente, architecten en bouwers: een cruciale rol

De ouders benadrukken de steun van de omgeving en de betrokken professionals. “De Wooncompagnie, met procesmanager Jan Berghout, heeft ons project in een stroomversnelling gebracht,” zegt Marina dankbaar. “Jan gaat bij de opening in december de eerste sleutel omdraaien. Dat voelt extra bijzonder.” Ook de architecten, Ted Schulten en Jeroen Snel, krijgen lof. “Ze hebben écht naar onze kinderen geluisterd,” vertelt Thessa. “Zelfs bij de barbecue waren ze erbij om met iedereen te praten. Hun maquette liet de jongeren dromen over hun nieuwe thuis.” Marina kijkt uit naar het moment dat het pand officieel wordt geopend. “Bouwbedrijf Tuin heeft ons enorm geholpen. Ze zijn flexibel, betrokken en denken altijd met ons mee. Het is fijn om met zulke mensen samen te werken.”

Een warme toekomst

De jongeren kunnen in januari hun intrek nemen. “Het is overweldigend om te zien hoeveel steun we hebben gekregen,” besluit Thessa. “We zijn iedereen die hieraan heeft bijgedragen ontzettend dankbaar. Nu begint het echte werk: een thuis bouwen voor onze kinderen.” De jongeren staan ondanks de spanning, te popelen om te beginnen. “Dit is mijn huis straks,” lacht Jesse. En met die woorden is de essentie van de Downdriehoek prachtig samengevat: een plek waar iedereen zichzelf kan zijn, gesteund door een gemeenschap die met hart en ziel achter hen staat.