Oude liefde bloeit na 50 jaar weer op: ‘Er volgde een kus, en nog één, en nog één’

Door: Sandra Ooms

Ontmoet op de basisschool

Het verhaal begint lang geleden, op basisschool Het Baken in Wieringerwerf. Edith verhuist op haar zevende van Haarlem naar het dorp, waar ze in de klas komt bij Arnold. “Ik dacht meteen: goh, wat leuk, een nieuw meisje” herinnert hij zich. Er ontstaat een vriendschap. Lachend vertelt Arnold hoe ze samen stiekem het klaslokaal uit glipten voor een kusje op het toilet. “Sorry meester van der Horst! We waren er vroeg bij” grijnst hij.

Ringetje

Er komt zelfs ‘verkering’. Arnold krijgt van Edith een ringetje met de letter E erin. “Ik was zó trots: wauw, ik heb een vriendinnetje!” Maar zoals dat gaat bij jonge liefde is het na een paar weken ook weer voorbij. Het ringetje gaat terug en ieder vervolgt zijn eigen pad. Toch blijven Edith en Arnold elkaar in de loop der jaren regelmatig tegenkomen. Bekenden, meer niet.

Edith bouwt samen met vriendinnen een dierenopvang op in de Wieringermeer. Arnold brengt er weleens een ziek vogeltje langs, vaak samen met zijn vrouw. Edith trouwt in 1988 met Alfred, met wie ze drie zoons krijgt en inmiddels vier kleinkinderen. Alfred werkt in de tulpen, Edith zorgt voor het gezin en wordt EHBO-instructeur.

Noodlot slaat in 2023 bij beiden toe

Arnold trouwt twee keer. Uit zijn eerste huwelijk krijgt hij twee kinderen. Met zijn tweede vrouw, die ook twee kinderen heeft, trouwt hij in 2005.

In 2023 slaat het noodlot toe. Edith verliest op 8 januari haar man Alfred, die tijdens een fietstocht onwel wordt en overlijdt aan een gescheurde aorta. “Hij was tien minuten van huis. Zestig jaar nog maar” zegt Edith. “Het was in één klap voorbij, maar gelukkig heeft hij niet geleden.”

In november datzelfde jaar overlijdt ook Arnolds vrouw, na meerdere keren kanker te hebben overwonnen. De derde keer is fataal. Arnold verzorgt haar maandenlang tot haar overlijden. “Ik was kapot. Dat wil je nooit meemaken.”

‘Hij schrok ervan’

Beiden zitten diep in de rouw als er in 2024 voorzichtig weer contact ontstaat. Edith plaatst na een EHBO-avond laat een bericht op Facebook. Arnold reageert: Kun je ook niet slapen? Edith belt hem spontaan. “Dat was hij niet gewend” lacht ze, hij schrok ervan. Ze praten een uur lang, vooral over hun overleden partners. Er is herkenning, begrip en troost. Het contact blijft, met af en toe een berichtje.

Een jaar later ontmoeten ze elkaar bij ‘Wieringerwerf op Wielen’. Edith staat bij de EHBO en vraagt Arnold langs te komen. Ze wacht. En wacht. Pas aan het eind van de middag komt hij aanlopen. “Er sprong nog geen enorme vonk over” zegt Arnold eerlijk. Hij geeft haar wel een kusje op haar hoofd. Edith slaat een arm om hem heen. “Dat voelde fijn. Bij mij was er toen al wel iets.”

Bijzondere cactus

De gesprekken worden intensiever. Arnold vertelt over de cactuskas van zijn oma, die hij als kind zo prachtig vond. Edith blijkt ook een kas te hebben, met daarin een bijzondere cactus: de Koningin van de Nacht, die maar één nacht per jaar bloeit. Arnold komt kijken. Koffie, wat praten, en bij het afscheid volgt een kus. En nog één. En nog één. “Ik liep drie keer terug van het hek” lacht Arnold. “Geen echte zoen hoor, maar ik dacht wel: wauw.”

‘Ineens die vlinders’

Niet veel later slaat de vonk echt over. “We belandden bij elkaar op schoot” zegt Arnold. Edith had nooit gedacht dat ze nog verliefd zou worden. “Ik dacht: er komt geen man meer in mijn leven. En toen ineens die vlinders. Bizar.”

Hun kinderen en kleinkinderen zijn blij dat ze elkaar hebben gevonden. Hun motto? Arnold glimlacht: “Niet gezocht, wel gevonden.” Plannen zijn er ook: samen op vakantie, naar Engeland, Frankrijk en Spanje. Maar bovenal willen ze genieten. “Het leven is kort” zegt Edith. “Dat hebben we allebei meegemaakt. Voor je het weet is het voorbij.”