Martin nam afscheid van een 91-jarige zeeman: ‘Oud worden is geen kunst, het overkomt je’

Via VPTZ/Humanitas kwam de vraag of ik als vrijwilliger elke week langs wilde gaan bij een zeeman van 90 jaar. Hij was ziek, uitbehandeld en had geen groot sociaal netwerk. Ik mocht uiteindelijk ruim een jaar meelopen in het leven van de zeeman. Ik zeg met recht mocht, want de zeeman bleek kieskeurig te zijn als het gaat om gezelschap.

Mijn eerste kennismaking was op zijn bootje. Ik kreeg een stevige handdruk en keek in een paar blauwe heldere ogen. Hij woonde daar al meer dan 30 jaar op amper 18 vierkante meter. Hij wilde graag weten wat voor vis hij in de kuip had. Ik vertelde over mijn werkverleden en wat bij de zeeman bleef hangen was dat ik verpleger was geweest in de psychiatrie. “Dus jij komt mij observeren”?
“Is dat dan nodig”, vroeg ik. Met een glimlach maakten wij die dag kennis met elkaar.

Zo was het afgelopen jaar, elke week een bezoekje. De zeeman wachtte mij op en aan het einde van het bezoek zwaaide hij mij uit. Hij ging steeds slechter lopen dus zei ik tegen hem: “Je mag blijven zitten hoor, ik kom er wel uit.” En dan was zijn antwoord: “Nee, ik wil er zeker van zijn dat je weg bent”! De zeeman was dankbaar voor de bezoekjes en ik hem. “Oud worden is geen kunst, het overkomt je”, gaf de zeeman mij mee.

We hebben in dat jaar veel gepraat, regelmatig over de naderende dood, maar toch vooral over het leven. De dood vond hij namelijk maar een saai onderwerp. Hij had aan mij een trouwe luisteraar met een gewillig oor. De TV stond de hele dag aan, volume hard, net als de verwarming. Bijna 30 graden, behaaglijk voor de zeeman, maar ik smoorde langzaam.

Hij vertelde over de oorlogsjaren, zijn ouders, het gezin. En natuurlijk over zijn zeemansjaren. De woelige baren, de wereldzeeën, de havens en bemanning. Het leven had hem ervaringen gegeven en zijn hoofd had er mooie verhalen van gemaakt.

Op 91-jarige leeftijd overleed hij in zijn slaap. Een zeeman met een goed hart. Ik mocht bij zijn uitvaart zijn. Afscheid nemen is belangrijk, ook voor een vrijwilliger. Ik zal hem missen, de bezoekjes, de gesprekken, zijn humor en zijn vertrouwen. Dankbaar dat ik even mocht meelopen in zijn leven.

Behouden vaart en rust zacht zeeman, na 91 jaar heb je dit meer dan verdiend.