Vijf jaar na haar kankerdiagnose gaat Danique 42 kilometer rennen voor KWF

Bijna vijf jaar later wacht haar opnieuw een bijzondere dag. Op 18 oktober staat de inmiddels 33-jarige Danique aan de start van de TCS Amsterdam Marathon. 42,195 kilometer. Niet omdat ze iets moet bewijzen, maar omdat ze kán rennen. Omdat haar lichaam haar die kans heeft gegeven. En omdat kanker, ook als je beter bent, nooit helemaal uit je leven verdwijnt. "Ik heb eigenlijk vanaf het begin gezegd: ik ga ooit een marathon lopen voor KWF. Vooral omdat het straks precies vijf jaar later is, is de cirkel rond."

Een bultje dat niet wegging

Het verhaal begint rond kerst 2020. Danique ontdekt een klein bultje op haar gehemelte. Ze maakt zich niet direct zorgen. "Ik dacht: dat zal wel meevallen." Na ongeveer drie maanden gaat ze toch naar de huisarts. Die denkt aan een chronische ontsteking. Maar ergens blijft het knagen. "Ik had een onderbuikgevoel dat het niet goed zat, maar ik heb er niks mee gedaan. Je denkt toch: het zal wel loslopen." Pas in september 2021, zo’n negen maanden nadat ze het bultje voor het eerst ontdekte, stelt haar tandarts een vraag die alles verandert. "Hij vroeg gelijk: hoe lang heb je dat al? Ik zei: negen maanden. Toen werd ik met spoed naar het ziekenhuis gestuurd." Een plekje in de mond hoort volgens de tandarts binnen twee weken te genezen. Gebeurt dat niet, dan moet ernaar gekeken worden.

De volgende dag kan ze al terecht in het ziekenhuis. Er wordt een biopt genomen. De artsen denken op dat moment nog dat het waarschijnlijk goedaardig is. Twee weken later rijdt Danique vanuit haar werk naar het ziekenhuis. Alleen. Ze heeft er al die tijd rekening mee gehouden dat het wel goed zou zijn, maar nu overviel het haar: "Ik stapte vanuit mijn werk in mijn auto en dacht: het is klaar, ik hoef niet meer te werken." Dan stelt de arts een vraag die haar wereld stilzet: "Ben je alleen gekomen?" Toen wist ik het eigenlijk al." Op 21 oktober 2021 krijgt Danique de diagnose speekselklierkanker. Ze is 28 jaar oud.

Leven aan een zijden draadje

Danique rolt van het ene moment op het andere de medische wereld in. De eerste weken volgen onderzoeken en scans elkaar snel op. Gelukkig blijkt de kanker niet te zijn uitgezaaid. Ook een second opinion in Amsterdam bevestigt dat. "Dat was natuurlijk een hele opluchting." De tumor wordt uiteindelijk verwijderd in het ziekenhuis in Alkmaar. Meer dan de helft van haar gehemelte moet worden weggehaald. Twee weken lang loopt ze dag en nacht met een bitje.

Een reconstructie lijkt nodig, maar huidweefsel op het gehemelte herstellen is ingewikkeld. Uiteindelijk gebeurt er iets bijzonders: haar lichaam sluit het gat grotendeels zelf. Alleen een heel klein gaatje blijft over. Bestraling volgt uiteindelijk niet. Hoewel dat volgens het protocol voor de hand ligt, wegen de artsen de risico’s zwaar mee vanwege haar jonge leeftijd. Bestraling zou gezonde cellen kunnen beschadigen en op lange termijn nieuwe problemen kunnen veroorzaken. Daarom wordt gekozen voor intensieve controles.

Te heftig om uit te spreken

Het eerste driekwart jaar na de diagnose kan Danique het woord ‘kanker’ zelf nauwelijks uitspreken. "Kwaadaardig vond ik al heftig genoeg, maar het woord ‘kanker’ was voor mij te veel. Ik durfde dat niet te zeggen." Toch is er, meteen vanaf het begin, ook iets anders: een enorme drang om door te gaan. "Je krijgt een soort overlevingsdrang. Heel wazig, maar ook loeischerp. We gaan dit WEL doen." Waar familie en vrienden huilen, lijkt het besef bij haarzelf aanvankelijk nauwelijks binnen te komen. "De eerste drie maanden niet, denk ik. Uit een soort zelfbescherming. Maar natuurlijk waren er ook momenten dat ik dacht: jeetje, ik heb kanker." Er zijn donkere gedachten. "Ik heb echt gedacht: ben ik hier over zes maanden nog? Alsof je leven aan een zijden draadje hangt."

De onbezorgdheid is weg

Inmiddels is de diagnose bijna vijf jaar geleden. Op 1 oktober heeft Danique haar allerlaatste reguliere controle. Als alles goed is, is ze daarna officieel vijf jaar schoon. De kans dat de kanker terugkomt is volgens haar zeer klein, al kunnen artsen dat nooit volledig garanderen. De eerste drie jaar kwam ze iedere drie maanden voor controle. Daarna werd dat twee keer per jaar.

Kanker is ondertussen nooit helemaal verdwenen uit haar hoofd. "Als ik ergens last van heb in mijn hoofd, hals of mond, denk ik er wel aan. Het is altijd aanwezig. Niet meer zo dat ik er down van ben, maar het onbezorgde is er wel vanaf." Tegelijkertijd heeft de ziekte haar ook veranderd. Kleine zorgen voelen minder belangrijk. Dingen uitstellen doet ze liever niet meer. "Als je iets wilt, pak het vandaag. Iedereen zegt dat wel, maar als je zelf zoiets meemaakt, voel je het pas echt. Nu weet ik wat iedereen bedoelde met pluk de dag. Ik kan gewoon lopen, anderen niet meer".

En dus gaat Danique op 18 oktober de uitdaging aan: de hele marathon van Amsterdam. Niet de halve. Juist de volle 42,195 kilometer. "Veel mensen vragen waarom ik de hele marathon loop en niet de halve. Dat is precies vanwege de enorme impact die kanker op je leven heeft." De marathon wordt een symbolische overwinning. Exact vijf jaar na haar diagnose staat ze aan de start. "Het is tijdens het trainen echt een motivatie geweest dat ik het gewoon KÁN."

Ze loopt voor KWF, voor iedereen die nog midden in het gevecht zit en voor de mensen die ze mist. Onder andere haar buurman Willem, die in februari aan kanker overleed en met wie ze een goede band had. Danique wil met haar marathon vooral laten zien hoeveel impact kanker heeft. Jong of oud, de ziekte verandert je leven. "Eén op de twee krijgt kanker. Er is altijd geld nodig”.

Een gewone maandag is bijzonder geworden

Voor haar diagnose stond Danique nauwelijks stil bij de kleine dingen. Nu zijn het juist die momenten die haar gelukkig maken. "Met z’n allen gezond en heel thuis aan tafel zitten. Het hoeft helemaal niks groots te zijn." Een gewone werkdag. Op de fiets stappen. Een boek op de bank. Tijd doorbrengen met vrienden of familie. "Gewoon lekker werken, op de fiets naar een gewone maandag of dinsdag. Dat is toch fantastisch, dat alles zo lekker loopt? Vroeger had ik veel meer haast. Lezen op de bank nam ik geen tijd voor. Nu pak ik dat moment wel."

Haar boodschap aan mensen die nu zelf ziek zijn of bang zijn voor wat morgen brengt, is eenvoudig. "Probeer het stap voor stap te doen. Je hoeft niet te weten hoe het over een jaar is. Soms is het genoeg om vandaag door te komen. Houd, hoe moeilijk het ook is, een beetje ruimte voor hoop. Want je weet nooit wat morgen brengt." Op 18 oktober wacht 42,195 kilometer asfalt. Een afstand die voor de één vooral een sportieve uitdaging is. Voor Danique is het veel meer dan dat.

Wil je Danique steunen en een donatie doen? Scan de QR code of klik op deze link: www.acties.kwf.nl/fundraisers/daniqueberger/amsterdam-marathon-2026