Binnen zeven maanden verloor Daisy Karssen (43) uit Zwaag haar moeder, vader en broer

"Ik ben opgegroeid met het idee dat je alles zelf oplost", vertelt Daisy. "Niet zeuren, gewoon doorgaan. Dat heb ik van huis uit meegekregen." Daisy groeide op in een echt horecagezin. Toen zij drie jaar oud was, namen haar ouders café de Witte Valk in Zwaag over. Samen met haar twee jongere broers bracht ze haar jeugd door boven het café. "Mijn ouders waren altijd aan het werk. Omdat we boven het café woonden, waren ze ook altijd dichtbij, maar werk en privé liepen voortdurend door elkaar. Het was altijd druk."

Speelparadijs

Toch kijkt ze wel met warme gevoelens terug op haar jeugd. “Er was veel vrijheid, veel ruimte en er kwamen altijd kinderen spelen. Het was bij ons thuis een soort speelparadijs”, lacht ze. “We hadden achter het café ontzettend veel speelruimte met zelfs een eigen skatebaan. Nu denk ik weleens dat ik als kind misschien wat meer aandacht had gewild. Gewoon eens samen een spelletje doen bijvoorbeeld. Dat gebeurde eigenlijk nooit." Als oudste kind kreeg ze bovendien al vroeg verantwoordelijkheden. Op haar broertjes passen hoorde daar vanzelfsprekend bij. Om hulp vragen deed ze niet. "Mijn moeder deed dat ook nooit. Die mentaliteit heb ik van haar overgenomen. Je lost het zelf op."

Toen Daisy in verwachting was van haar oudste, zoon Max, merkte ze dat haar moeder veranderde. “Ze werd een andere moeder. Ze stond meer open, was minder gesloten en ik merkte dat ik meer in contact kwam met haar. Dat was mooi om te zien. In 2014 kreeg ze helaas te horen dat ze COPD had. Dat hielden mijn ouders in het begin voor zichzelf. Ze wilden ons er niet mee ‘belasten’, want: je lost je problemen zelf op. Echt zoals ze allebei waren." Twee jaar later volgde opnieuw slecht nieuws. Haar broer Zeger kreeg in 2016 de diagnose hersentumor. Haar schoonvader overleed dat jaar aan kanker. En alsof dat nog niet genoeg was, belandde haar zoon Max in 2018 op driejarige leeftijd door een meningokokkenbacterie in het ziekenhuis. Door die bacterie liep hij ook een bloedvergiftiging en hersenvliesontsteking op. "Het was kritiek. Er was zelfs twijfel of hij het zou overleven. Gelukkig is hij er nog, maar dat was een ontzettend heftige periode." Ondanks alle zorgen bleef Daisy doorgaan. Stilstaan was geen optie.

Niet alles alleen oplossen

In 2022 besloot Daisy haar leven een andere richting te geven. "Tijdens corona ben ik gaan nadenken over wat ik wilde. Ik ging de laatste twee jaar met tegenzin naar mijn werk. Ik wilde weer plezier hebben in wat ik deed." Daisy hakte een knoop door en besloot een eigen onderneming te starten. Nu is ze coach voor leidinggevenden die dagelijks vastlopen in een eindeloze takenlijst. Ze leert ze hun team strategisch aan te sturen, zodat ze dertig procent van hun tijd overhouden om te focussen op de bedrijfsdoelen. Opvallend genoeg draait haar werk nu juist om een les die ze zelf pas veel later leerde. "Je hoeft niet alles alleen op te lossen, ook niet als leidinggevende. Dat houd je niet vol."

Afscheid van moeder

In februari 2023 kreeg haar moeder te horen dat ze in de laatste fase van haar ziekte zat. “Haar situatie verslechterde heel snel. Ze kreeg zuurstof toegediend, maar zelfs dat hielp op een gegeven moment niet meer. Op een gegeven moment belandde ze in het ziekenhuis en kregen wij pas aan het eind van de dag een belletje wanneer ze weer naar huis mocht. Mijn ouders wilden ons niet ongerust maken en ‘lastigvallen’. Dit was ook de dag dat ze met zuurstof naar huis moest en hierdoor haar kwaliteit van leven snel achteruitging. Uiteindelijk koos mijn moeder voor euthanasie. We hebben gelukkig goed afscheid kunnen nemen. In oktober van datzelfde jaar is ze overleden op haar 67e.” Ook daarna bleef Daisy doorgaan. Werken, zorgen voor haar gezin en het dagelijks leven draaiende houden.

Nog meer verdriet

Begin 2024 kreeg broer Zeger te horen dat zijn behandelingen tegen zijn hersentumoren niet meer z’n werking deden. Daardoor stopten zijn behandelingen. Tegelijkertijd begonnen er zorgen te ontstaan over hun vader. “Hij kreeg blaasontsteking, werd vergeetachtig, had moeite met dagelijkse dingen en kreeg uitval in zijn been waardoor hij regelmatig ten val kwam. En dan kon hij zich later niet meer herinneren dat hij gevallen was. Eerst dachten we dat het door het rouwen kwam; hij was immers net zijn vrouw verloren. Later dachten we aan een vorm van dementie. Onderzoek bracht uiteindelijk een onverwachte diagnose aan het licht: ook haar vader had een hersentumor. “Dat hadden we totaal niet zien aankomen. Toen m’n vader het hoorde, wilde hij niet verder. Zijn situatie was uitzichtloos. Op 27 maart kreeg hij de diagnose en op 3 april 2024 overleed hij door gekozen euthanasie. Hij werd 72 jaar.”

Weer samen

“Zeger was op dat moment zelf natuurlijk erg ziek, maar hij heeft nog gesproken op de afscheidsdienst van onze vader. Kort daarna verslechterde zijn situatie waardoor hij in het ziekenhuis werd opgenomen om vervolgens naar het hospice te gaan. Vlak voor zijn overlijden ging nog een grote wens van Zeger in vervulling. Dankzij Stichting Ambulance Wens, Stichting TuTu en een aantal vrienden heeft hij nog vuurwerk kunnen afsteken, zijn grote passie. Dat was in het bijzijn van dierbaren bij de Witte Valk. Zijn ziekte is steeds met ups en downs verlopen, maar aan het eind had hij het echt zwaar. Hij heeft wat dat betreft een lijdensweg gehad en het was moeilijk om te zien dat hij zo achteruitging. Op 27 mei 2024 is hij overleden, hij was 39 jaar.” Het is bijna niet te bevatten, maar Daisy verloor dus binnen zeven maanden haar moeder, vader en broer. “Ik geloof wel dat ze nu weer samen zijn, met z’n drietjes. Dat geeft mij een klein beetje rust." Daisy heeft nu nog één broer, Dennis. “We gaan ieder op onze eigen manier met ons verlies en de gebeurtenissen om.”

Waar word ik blij van?

Na het overlijden van haar ouders en broer probeerde Daisy opnieuw haar leven op te pakken. Maar deze keer lukte dat niet. "Eerst was ik verantwoordelijk voor de afhandeling van het papierwerk, het huis van mijn ouders, et cetera. Dat was in oktober voor het grootste deel afgerond. Toen kwam ik mezelf tegen en kon echt nog niet aan het werk. Daar zag ik verschrikkelijk tegenop. Alle emoties die ik had weggestopt, kwamen eruit. Ik voelde me daarbij overal verantwoordelijk voor. Maar met behulp van onder andere een coach leerde ik mezelf de vraag stellen: waar word ik eigenlijk blij van? Diep vanbinnen wist ik het antwoord wel: van wandelen, sporten, bewegen, goede gesprekken voeren en tijd doorbrengen met mensen die belangrijk voor me zijn. Ik heb daarom geleerd om mezelf op nummer één te zetten, daarna mijn gezin en dan pas mijn werk. Dat klinkt simpel, maar dat is het niet altijd geweest.” Ook in haar omgeving is er iets verschoven. Sommige contacten zijn vanzelf minder geworden, andere juist belangrijker. “Je merkt echt wie er blijft als het moeilijk wordt. Dat is niet altijd leuk om te zien, maar wel eerlijk.”

Nee zeggen

Ze probeert nu bewuster keuzes te maken in waar ze haar tijd en energie aan geeft, met meer ruimte voor wat goed voelt in plaats van wat moet. “Ook leerde ik vaker nee zeggen. Ik hoef niet overal meer bij te zijn. Ik ga nu ook weleens níet naar een feestje waar ik voor ben uitgenodigd. Dat vond ik vroeger erg moeilijk, maar nu niet meer.”

Terugkijkend voelt het verlies niet meer oneerlijk. "Natuurlijk heb ik me afgevraagd waarom dit allemaal moest gebeuren. Maar dat gevoel heb ik niet meer. Het heeft helemaal geen zin." Wel hebben de gebeurtenissen haar kijk op het leven veranderd. "Ik geniet volop van de kleine dingen in het leven en samen zijn met mijn man, mijn zoon, dochter, familie en vrienden. Misschien zelfs meer dan vroeger. Ik weet nu hoe kwetsbaar het leven is. En verder hoop ik met het delen van mijn verhaal anderen te inspireren, ook in mijn werk als coach voor leidinggevenden.”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Hoorn. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.