Hoornse Anissa (35) schrijft prentenboek over anders zijn: ‘Pip mist (n)iets’

Aan de eettafel schuift haar moeder Anissa Hulsman (35) aan. Samen met haar man Mike en hun twee kinderen woont ze in Hoorn. Pip kletst ondertussen vrolijk verder. Een meisje vol energie, dat straks de hoofdrol speelt in een bijzonder prentenboek: ‘Pip mist (n)iets’. Het boek is bedoeld voor kinderen van ongeveer drie tot zeven jaar die zich nét even anders voelen. “Denk aan een kindje met een schisis, een kind dat een arm mist, maar bijvoorbeeld ook aan kinderen met autisme”, vertelt Anissa. “Kinderen die het gevoel kunnen hebben dat ze anders zijn.”

Operaties

Pip werd geboren met een afwijking aan haar rechterhand. Haar pink en ringvinger ontbreken. “Toen ze klein was, had ze het eigenlijk nooit over haar hand. Voor haar was het geen issue en voor ons als ouders ook niet.” Pas bij haar geboorte ontdekten Anissa en Mike dat de hand van hun dochter zich tijdens de zwangerschap niet volledig had ontwikkeld. Ook in haar arm ontbreken de aanhechtingen van de twee vingers die ze mist. Haar wijs- en middelvinger zaten bij haar geboorte bovendien aan elkaar vast. Toen Pip negen maanden oud was, werden die vingers tijdens een operatie van elkaar gescheiden. Rond haar vijfde volgde opnieuw een operatie. Anissa: “Het littekenweefsel tussen de twee vingers was hard, raakte snel geïrriteerd en deed pijn. Artsen haalden daarom een stukje huid uit haar onderarm en gebruikten dat voor haar hand. Daardoor voelen haar vingers nu veel zachter aan.”

Toen Pip naar de kleuterschool ging, veranderde er iets. “Ze werd zich steeds bewuster van haar hand en begon vragen te stellen. Eén daarvan is me altijd bijgebleven. Ze vroeg aan me: ‘Als ik vijf word, krijg ik dan vijf vingers?’ Als moeder is zo’n vraag natuurlijk moeilijk om te horen. Wij hebben Pip daarom duidelijk uitgelegd waarom haar hand anders is en dat dit zo zal blijven.

Geen boek te vinden

Helaas bleef het niet bij vragen van Pip zelf. Kinderen bij haar op school begonnen opmerkingen te maken. Inmiddels wordt ze volgens haar moeder zelfs wekelijks gepest. “Ze noemen haar bijvoorbeeld ‘alien’. Kinderen kunnen heel hard zijn. Soms wil ze daardoor niet meer naar school.” Juist daarom werd de wens om een boek te maken steeds sterker. Anissa ging op zoek naar prentenboeken waarin haar dochter zichzelf zou kunnen herkennen. Ze vond ze niet. “In Amerika bestaan twee boeken, maar in Nederland kon ik helemaal niets vinden. Geen verhaal waarin een kind met bijvoorbeeld een hand- of armafwijking de hoofdrol speelt. Geen boek waarin kinderen zoals Pip zichzelf terugzien. Toen dacht ik: dan ga ik het zelf schrijven.” Inmiddels ligt het verhaal helemaal klaar. Dat ging niet zonder slag of stoot. “Ik heb wel dertien versies gehad”, zegt Anissa lachend. “Maar nu is het écht klaar.”

Knalrode T-rex

Pip mocht volop meehelpen bij het maken van het verhaal. Niet alleen zijzelf kreeg een rol; ook haar broertje en haar neefjes en nichtjes komen erin voor. In het verhaal veranderen alle kinderen in een dier. Voor Pip was de keuze snel gemaakt. Haar lievelingsdier is een dinosaurus en dus verandert ze in een knalrode T-rex. Dat dier past om nog een reden bij haar. De poot van de dinosaurus lijkt een beetje op haar eigen hand. Aan het einde van het verhaal veranderen alle dieren weer terug in kinderen. Pip houdt haar bijzondere hand. Precies zoals die is. Daar zit de belangrijkste boodschap van ‘Pip mist (n)iets’: ‘Ik ben Pip en ik ben goed zoals ik ben, met mijn hand. Ik kan alles doen wat andere kinderen ook kunnen’.

Zelfvertrouwen

Het verhaal vormt daarmee een reis naar zelfvertrouwen en zelfacceptatie. “Ik wil een boek maken dat kinderen zoals Pip laat zien hoe mooi, sterk en bijzonder ze zijn. Dat zegt: je bent goed zoals je bent, je bent genoeg en je hoeft jezelf niet te veranderen.”

Links schrijven

Want de titel ‘Pip mist (n)iets’ is bewust gekozen. Pip mist twee vingers, maar tegelijkertijd mist ze niets. “Ze kan eigenlijk alles met haar hand”, vertelt Anissa. “Ze kan schrijven en knippen en ze heeft ontzettend veel kracht in haar vingers. Sommige dingen vragen wel om een aanpassing. Zo is veters strikken lastiger. Haar fiets heeft een terugtraprem in plaats van een handrem en gewone handschoenen zijn niet praktisch, waardoor Pip wanten draagt.” Ook bij het schrijven wordt gekeken naar wat voor haar het beste werkt. “De ergotherapeut merkte dat Pip tijdens het schrijven veel druk zet op haar vingers en schouder. Daarom leert ze nu ook met links schrijven. Daar zijn we druk mee bezig en dat gaat haar al heel goed af.” Dat Pip zich door haar hand niet laat tegenhouden, blijkt ook als ze tussendoor enthousiast vertelt over haar toekomstplannen. “Weet je wat ik later wil worden? Reptielenverzorger! Ik heb al een keer een slang geaaid.”

‘Niet commercieel genoeg’

Anissa nam haar plan serieus vanaf het moment dat ze besloot zelf een prentenboek te maken. Ze volgde prentenboekcursussen en legde haar idee voor aan anderen. De reacties waren positief, ook vanuit uitgeverijen. Toch kwam daar tot nu toe geen traditionele uitgave uit voort. “Ze vinden het niet commercieel genoeg. Volgens hen is de doelgroep te klein. Daar denk ik zelf anders over. Het boek gaat immers niet alleen over kinderen met een handafwijking. Het moet juist herkenbaar zijn voor veel meer kinderen. Voor een kind met een zichtbare beperking, maar net zo goed voor een kind dat om een andere reden ervaart dat het anders is. Het draait om herkenning en zelfvertrouwen. Alle kinderen zijn anders en die verschillen zijn heel normaal. Het gaat om de acceptatie van het anders zijn.”

Crowdfunding

Het verhaal is klaar. Nu moet het daadwerkelijk een boek worden. Anissa heeft inmiddels een uitgever gevonden die het boek professioneel kan uitbrengen. Omdat het om een hybride uitgever gaat, draagt ze zelf de kosten van het uitgeeftraject. Hier hangt een prijskaartje van zesduizend euro aan, een bedrag dat ze zelf niet kan ophoesten. Voor dat bedrag wordt het boek professioneel uitgegeven. Er komt een illustrator, de omslag en het binnenwerk worden vormgegeven en Anissa krijgt begeleiding tijdens het traject. Ook het drukwerk, een ISBN-nummer en landelijke distributie voor twee jaar zijn inbegrepen.

Om dat alles mogelijk te maken, startte ze een crowdfunding. Dit was geen gemakkelijke beslissing. “Ik vraag liever niet om geld. Dat vind ik lastig, het was echt een drempel. Maar omdat ik zó graag wil dat dit boek er komt, heb ik het toch gedaan.” De reacties overtreffen haar verwachtingen. Inmiddels is bijna de helft van het benodigde bedrag binnen. Niet alleen familie, vrienden en bekenden dragen bij. Ook wildvreemden doneren soms grote bedragen. “Dat vind ik zó bijzonder. Ik ben al die mensen ontzettend dankbaar. Ik had echt niet verwacht dat zoveel mensen wilden helpen.”

Wil je ook een steentje bijdragen? Meer informatie over de crowdfunding voor ‘Pip mist (n)iets’ is te vinden via GoFundMe: www.gofundme.com//mijn-eerste-prentenboek-pip-mist-niets .

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.