Thuis in Hoorn: ‘Hier zijn we veilig en dat is het belangrijkste’

Als haar kinderen ’s avonds slapen, begint voor Rola al Shaban (49) en haar man vaak een tweede deel van de dag. Beneden in de gezamenlijke ruimte van de noodopvang aan de Johannes Poststraat pakken ze hun boeken erbij om Nederlands te leren. Rola woont pas een jaar in Nederland, maar spreekt al goed Nederlands en kijkt graag vooruit. “Als we een verblijfsvergunning krijgen, wil ik graag een opleiding tot engineer doen.”

Noodopvang in Hoorn

Sinds januari woont Rola samen met haar man en hun drie zoons in de tijdelijke noodopvang in Hoorn. De oudste twee, een tweeling van 18 jaar, studeren aan het Talland College. Hun jongste zoon van 12 zit in groep 8 van de basisschool. Het gezin deelt één kamer waarin twee stapelbedden en een eenpersoonsbed staan. Verder staan er een tafel met stoelen en kledingkasten met daarbovenop hun koffers. “Zoals je wel begrijpt hebben we totaal geen privacy”, vertelt Rola. “Het is zeker niet altijd makkelijk, maar ik bedenk me altijd: hier zijn we in ieder geval veilig. Dat is het belangrijkste.”

Niet meer veilig

Die veiligheid was er voor het gezin in Syrië niet meer. Rola woonde in Homs en behoort tot een religieuze minderheid. Na de val van het regime van Bashar al-Assad kregen ze onder meer te maken met sektarisch geweld en represailles. Voor Rola en haar gezin werd de dreiging persoonlijk: ze kregen te maken met directe bedreigingen, geweld en afpersing. Vluchten was uiteindelijk de enige mogelijkheid. De datum waarop ze Nederland binnenkwamen, weet ze nog precies: 12 oktober 2025. Het gezin kwam terecht in Ter Apel en verbleef daarna enkele weken in een noodopvang in Biddinghuizen. Sinds afgelopen januari wonen ze in Hoorn. Over de medewerkers van het COA in de opvang is Rola enthousiast. “Ze zijn zo aardig, ik houd echt van ze. Ook helpen ze met Nederlands leren.” Ze probeert daarom zo veel mogelijk gesprekken met de medewerkers aan te knopen. Alles om de taal sneller onder de knie te krijgen. Rola hoopt dat het gezin de IND-procedure snel kan doorlopen. Niet alleen om de stress van het verblijf in de opvang achter zich te laten, maar vooral om verder te kunnen bouwen aan hun leven in Nederland. Ze willen graag integreren, studeren en werken. “We willen zo snel mogelijk iets terugdoen voor de Nederlandse samenleving.”

Toekomst

In Syrië had Rola een opleiding in de richting van engineering afgerond en runde ze samen met haar man al jaren een eigen bedrijf. Ook in Nederland hoopt ze uiteindelijk weer in die richting verder te kunnen. Het gezin wacht nog op duidelijkheid over een verblijfsvergunning. Rola wil die tijd niet verloren laten gaan. “Ik zou heel graag een opleiding tot engineer willen doen. Daarom bereid ik me nu al goed voor door de taal te leren. Zo heb ik straks geen achterstand. Voor mijn toekomst is dat heel belangrijk.” Studeren helpt haar bovendien tijdens de moeilijke avonden en nachten. Slapen gaat vaak slecht. “Ik heb veel last van nachtmerries. Al die beelden uit Syrië komen steeds voorbij in mijn slaap.” Ook haar jongste zoon heeft het moeilijk en wordt volgens haar soms ’s nachts schreeuwend en in paniek wakker.

Overdag kookt Rola graag in de gezamenlijke keuken van de opvang. Daarnaast doet ze iedere vrijdag vrijwilligerswerk bij het Leger des Heils. Ze schenkt er koffie en thee en maakt een praatje met bezoekers. Koken is een grote liefde van haar. Daar hoort ook een droom bij: ooit zou ze haar eigen restaurant willen openen.

Naar het stadsstrand

Inmiddels heeft Rola haar plekken in Hoorn gevonden. Vooral het stadsstrand betekent veel voor haar. “Ik kom daar graag. Zeker als ik verdrietig ben, ga ik daar naartoe.” Haar zoons lijken eveneens hun draai te vinden. “Ze zijn heel sociaal, maken gemakkelijk contact met andere jongeren en hebben ondertussen al veel vrienden.” Voor zichzelf en haar gezin ziet Rola een toekomst in Nederland. Terugkeren naar Syrië wil ze niet. “Dat land past niet meer bij ons. Het is een mooi land, maar het is er niet veilig.”

Moeder

Eén grote zorg draagt ze echter iedere dag met zich mee. Haar moeder woont nog altijd in Syrië. De rest van de familie is verspreid geraakt doordat ook haar broers en zussen naar andere landen zijn gevlucht. Vanwege haar gezondheid kon haar moeder niet met Rola en haar gezin meekomen. De afstand valt haar zwaar. “Ik voel me heel schuldig tegenover haar en maak me heel veel zorgen.” Rola hoopt dat er een dag komt waarop haar gezin een eigen woning in Nederland krijgt en haar moeder misschien ook naar Nederland kan komen. Voorlopig wacht het gezin in Hoorn af wat de toekomst brengt.