Carnavalsvereniging De Tempeliers stopt ermee

De vereniging werd opgericht in 1956 en speelde jarenlang een grote rol in het carnavalsleven van Leutdrecht – de carnavalsnaam voor De Goorn en Avenhorn. Naast de optochten, waarin verschillende buurten en verenigingen meereden, werd jaarlijks een erelid benoemd en brachten de leden bezoeken aan zieken. Volgens oud-voorzitter Linda Pronk was De Tempeliers een van de eerste carnavalsverenigingen boven de rivieren: “Een tijd lang waren wij de grootste vereniging uit de omgeving. Nu is dat carnavalsvereniging Het Masker uit Zwaag. Bij hun oprichting kwamen ze zelfs bij ons kijken hoe wij het aanpakten”. Al snel had De Tempeliers een optocht met veertien wagens. Die werden gebouwd door mensen uit De Goorn en Avenhorn in hun schuren. “Dat is nu lastiger”, zegt Pronk. “Mensen hebben minder ruimte, want hun schuren staan vol met spullen of oogst”.

De viering van het feest

De Tempeliers vierden carnaval op twee momenten in het jaar. Rond de 11e van de 11e werd het Prinsenbal georganiseerd, en zeven weken voor Pasen werd vijf dagen lang carnaval gevierd met allerlei activiteiten. “Vroeger leefden we het hele jaar toe naar carnaval”, vertelt Linda, jarenlang hofdame van de vereniging. “Op vrijdag bezochten we de scholen, zaterdag was er de playbackshow, zondag de optocht en maandag en dinsdag waren voor ouderenbingo, kienen, een feestavond en het slotfeest ‘Dikke Dolle Dinsdag’. Ook bezochten we zieken met bloemen. Iedereen in het dorp had iets om naar uit te kijken.” Tijdens het ziekenbezoek gingen ze bij zo’n 35 mensen langs.

Wat het bijzonder maakte

Een vaste traditie was het bezoek aan de prins na afloop van het openingsfeest. “Dan aten we samen eitjes bij hem thuis. Dat soort momenten maakten het bijzonder”, vertelt Linda. “Ik heb zelfs mijn kinderen nog verkleed laten meelopen tijdens de optochten, net zoals ik dat vroeger met mijn ouders deed”. De vereniging maakte elk jaar weken lang een Prinsenwagen.
“Als kind stond ik met mijn ouders op de wagen en te hossen in de Leutbunker. Dat zijn herinneringen die ik nooit zal vergeten”, vult Pronk aan. De georganiseerde fietstocht in de zomermaanden vergeet de carnavaller ook niet snel.
Tegenwoordig zijn er andere evenementen in de dorpen die de aandacht trekken. “Kermis is nu populair. Het is grappig dat mensen daar dan wél een gekke outfit voor uit de kast willen trekken. Kermis is denk ik meer van deze tijd. De interesse is gewoon verschoven”.
“Mensen dragen ook outfits tijdens de horeca-estafette in De Goorn”, vult oud-prins Bob aan.

Meer verenigingen voelen de pijn

Carnavalsvereniging de Tempeliers is niet de enige vereniging die de deuren sluit. Het is een landelijke trend dat verenigingen – of het nu dorps-, studenten- of sportverenigingen zijn – het moeilijk hebben. Bob, oud-prins carnaval en oud-lid van De Tempeliers, vertelt dat ook de EHBO-vereniging en de gymnastiekvereniging moesten stoppen: “Ik vrees dat De Goorn en Avenhorn doortrekdorpen zijn geworden. Mensen komen van overal, maar voelen zich niet verbonden met het dorp waarin ze wonen. Ze sluiten zich dan ook niet aan bij een dorpsvereniging”.
Volgens Linda en Marieke willen mensen graag dat verenigingen blijven bestaan, maar zelf de handen uit de mouwen steken? Daar hebben ze dan geen tijd voor.

Raad van acht

Het besluit om te stoppen is niet over één nacht ijs gegaan. De coronajaren gooiden roet in het eten, en daarna bleek het lastig om de draad weer op te pakken. “We belden elkaar af en toe om weer eens om tafel te gaan zitten, maar het werd steeds moeilijker”, vertellen Linda en Marieke. De gedachte om opnieuw carnaval te organiseren spookte wekelijks door hun hoofd, maar verder dan dat kwam het steeds vaker niet.
“Vroeger hadden we zo’n dertig leden. De afgelopen jaren waren we nog maar met z’n achten. We kregen de raad van elf niet eens meer gevuld”, zegt Linda teleurgesteld. Al vóór corona werd het lastig. “We deden het met een steeds kleiner groepje. Iedere keer hoopten we op nieuwe leden, maar die kwamen niet”.
De pandemie versnelde het verval: meerdere jaren zonder carnaval, en het wegvallen van feestlocatie Dolleburg betekenden het begin van het einde. Een oproep voor nieuwe leden vorig jaar leverde niets op.

Strengere regels en minder tijd

Ook de toenemende regelgeving speelde een rol. “Er kwam steeds meer papierwerk bij”, legt Linda uit. “Je doet dit vrijwillig naast je werk, en dan is het lastig om aan alle eisen te voldoen”.
Maar stilzitten doen Linda en Marieke zeker niet. Linda is inmiddels actief bij het Huttendorp in De Goorn, Koningsdag in De Goorn en meerdere stichtingen. Marieke, inmiddels verhuisd naar Middenbeemster, helpt nog bij judo en verschillende collectes. “Vrijwilligerswerk zit in je bloed”, concludeert Linda lachend.