Column Marcel van Stigt: Het grote bed van oma en opa

Zo lopen mijn vriendin en ik er ook bij als de 3-jarige Johnny bij ons logeert en wij met hem op pad gaan. Het is de zoon van de dochter van mijn vriendin en dat maakt mij tot trotse bonusopa.  

Het is een alleraardigst mannetje, dol op grappen en grollen. En het is steeds makkelijker om een gesprek met hem te voeren. Hij geeft ook duidelijk aan wat hij wel of juist niet wil. Zoals: “Opa, ik wil graag appelsap, wil jij dat regelen?” En dan schuift hij zijn rode tuitbeker over de tafel mijn kant op.

“Natuurlijk, Johnny”, roep ik dan met een grote glimlach. En dan regel ik het voor hem. 

Een voor mij bijzonder moment deed zich onlangs voor. Mijn vriendin, die het overgrote deel van de zorg op zich neemt, begeleidt hem altijd naar zijn bed als het tijd is voor zijn middagslaapje. Maar nu moest ze onverwachts naar haar werk en kwam het op mij aan. Best spannend. 

In onze slaapkamer staat een soort bouwpakket, waarvan je op de een of andere manier snel een kinderbed kunt maken. Daar heb ik me na één minuut observeren verder niet in verdiept. Geen idee wat ik hiermee aan moest; zelfs een IKEA-meubel in elkaar zetten is voor mij beter te behappen.  

Dus, had ik al omdenkend bedacht, mocht Johnny in het grote bed van oma en opa slapen. Dat vond hij erg interessant. En dan kwam opa ook nog eens naast hem liggen, totdat hij in slaap zou vallen. Wat een deal! Bij gebrek aan zijn twee trouwe slaapmaatjes, die thuis per ongeluk niet waren ingepakt, pakte ik er de grootste knuffel bij die we in huis hebben. Een pluche hond. Die legde ik tussen ons in. Johnny vond het tot mijn opluchting best. 

In alle stilte lagen we naast elkaar. Even geen grappen, slápen nu. Beetje gespannen was ik. Zou het lukken? Het lukte. Johnny lag op zijn rug met zijn gezicht naar me toe. Zijn ogen werden al snel wat glazig, vielen eerst half dicht en toen helemaal. Hij sliep. Vanuit mijn ooghoeken zag ik het gebeuren. Ik moest even iets wegslikken. Een moment om te koesteren.  

Nu Johnny groter wordt, wachten nieuwe avonturen: Sprookjeswonderland, Artis, Muiderslot, Zandvoort, noem het allemaal maar op. 

En er komen nieuwe, mooie momenten bij. Ik ben voor de tweede keer bonusopa, want Johnny heeft sinds vier maanden een broertje, Louie. Een heerlijk jochie, dat met een ontwapenende lach de wereld in kijkt. 

Uit praktisch oogpunt gaat mijn vriendin nu vaak bij Johnny en Louie thuis oppassen. Maar het gaat vast gebeuren dat Louie bij ons komt. En dan mag ook hij beslist een keer zijn middagdutje doen in het grote bed van oma en opa.