Water naar de zeeschepen dragen

 Een luide scheepshoorn schalt over de Nieuwe Maas als de Waterboot zich meldt bij de Lady Anna. Het knaloranje vrachtschip ligt nu nog aangemeerd aan de Parkkade, in de schaduw van de Euromast. Over enkele uren zet het koers naar Zuid-Spanje. Maar voordat het zover is, varen de service­boten af en aan. De afvalboot komt langszij om het vuilnis op te halen. De bunkerboot pompt de laatste liters stookolie aan boord. Bemanningsleden Kay Schaap en Cirio Soares van de Waterboot wachten tot er een plekje vrij is om ook langszij te komen liggen. In de stuurhut klinkt licht ongeduld. Het is half negen ‘s ochtends en ze hebben een lange dag voor de boeg. Kay en Cirio leveren zoetwater aan de zeeschepen in de haven. De Lady Anna is de eerste stop van de dag en er wachten meer schepen op vers water.

Familiebedrijf Hatenboer-Neptunus levert met zijn zes waterboten al vier generaties lang vers water aan de schepen in de haven. Het wordt gebruikt als drinkwater, om mee te koken en voor het toilet en de douche. Ook wordt het dek ermee schoongehouden. Dat kan niet met zout zeewater; dat zorgt voor roest. De boten lijken klein, zeker als ze naast een containerreus liggen. Maar schijn bedriegt: de Waterboot 2 kan zo’n 225.000 liter water vervoeren, ofwel 225 kubieke meter. Ter vergelijking: de gemiddelde Nederlander verbruikt zo’n 52 kuub op jaarbasis en kan met deze hoeveelheid dus ruim vier jaar vooruit.

Als de bunkerboot na een paar minuten wachten vertrokken is, legt Kay de Waterboot langszij de Lady Anna. Cirio klimt via een ladder aan boord om twee grote waterslangen te bevestigen aan de watertanks. Als Kay de krachtige pompen aanzet, bollen de slangen flink op.

Bungelende touwladders

Het werk op de waterboot kan gevaarlijk zijn, vertelt Kay terwijl de pompen hun werk doen. De Lady Anna is relatief klein en het is vanochtend rustig lenteweer.

Maar op grotere schepen moeten hij en zijn collega’s soms met bungelende touwladders aan boord klimmen, terwijl de golven flink tekeer kunnen gaan. Kay: ‘En veel zeeschepen hebben een internationale bemanning, wat soms lastig communiceren is. Niet iedereen spreekt goed Engels.’

De Lady Anna heeft 30 kuub water besteld. Kay opent een luik dat toegang geeft tot de waterberging aan boord. Als de eerste tank begint te overstromen, zet hij de pomp snel uit. Niet veel later is ook de tweede tank vol. Cirio ontkoppelt de slangen en klimt weer terug. Kay rolt de slangen op en neemt plaats aan het roer. Terug in de haven vullen ze de watervoorraad weer aan. Op naar de volgende klant.

 120 jaar water­vervoer in de haven

Waterbedrijf Hatenboer-Neptunus bestaat dit jaar 120 jaar. Het werk is in die periode flink veranderd, zegt mede-eigenaar Peter Willem Hatenboer. Hij is de vierde ­generatie aan het roer van het waterbedrijf, opgericht door zijn overgrootvader in 1906. ‘Vroeger lagen zeeschepen gerust een paar weken in de haven’, vertelt hij. ‘De lading werd met de hand gelost, heel arbeidsintensief. Dus was er veel personeel aan boord. Nu gaat bijna alles per container en blijven schepen vaak niet langer dan 24 uur in de haven.’ De modernste schepen kunnen zelf al zeewater omzetten in drinkwater. ‘Die hebben geen waterboot nodig.’