Knock knock WhosDoor was here

Marleen Opschoor

Ze worden gemaakt door een 44-jarige inwoonster van Maassluis. Zij blijft liever anoniem, omdat het eigenlijk verboden is zomaar iets aan te brengen op openbare plekken. Ze deelt foto’s van ‘haar deurtjes’ op Instagram onder de naam ‘WhosDoor’. “Deze naam was een spontane ingeving”, vertelt ze. “Er zit een vraagteken achter, daar hou ik wel van, op de voorgrond treden past niet bij mij.” In het dagelijks leven is ze verpleegkundige op de afdeling Verloskunde in het ziekenhuis. Dit doet ze al 21 jaar met veel plezier. Daarnaast is ze moeder van twee kinderen van 18 en 20 jaar.

Streetart

Haar creativiteit werd ‘aangewakkerd’ door haar vriend. Binnenkort haar man, want in juni stapt ze met hem in het huwelijksbootje. Hij is graffiti artiest. Samen maken ze graag lange wandelingen. Toen zij eens in een bos ‘elfendeurtjes’ tegenkwam ontstond het idee om ook deurtjes te gaan maken. “Maar dan minder ‘schattig’, zegt ze, “want dat past niet echt in de streetart scene”. De teksten op de deurtjes zijn daarom misschien wat onaardig, maar dat vindt ze juist wel grappig. “We hebben allemaal weleens geen zin in bezoek als er ‘aangeklopt’ wordt”, vertelt ze. Onder elke foto die ze plaatst staat de toepasselijke uitdrukking ‘knock knock’.

Mysterie

In het begin maakte ze de deurtjes van klei, maar dat bleek al snel te kwetsbaar. Kinderen vonden het leuk om aan de deurknop te trekken, om te zien of het open kon. Nu gebruikt ze fimo klei, een stuk steviger. Het gebeurt alleen steeds vaker dat de deurtjes in z’n geheel verdwijnen. Soms al heel snel nadat ze geplaatst zijn. “Dat is jammer”, zegt ze, “maar tegelijkertijd een eer, want blijkbaar vinden mensen ze zo leuk dat ze worden meegenomen”. Andere streetart artiesten halen soms ook werk weg van elkaar, als een soort trofee. Kortom, hoe ze verdwijnen blijft een mysterie. Ze laat zich niet ontmoedigen en blijft op zoek naar leuke plekjes om te plakken. Dat inspireert haar. Tegenwoordig soms ook in de vorm van een sticker. “Die zijn een stuk moeilijker weg te halen”, lacht ze.

Drijfveer

De kleine kunstwerkjes zijn inmiddels een deurtje verder gegaan. Ook buiten Maassluis zijn ze te vinden. En er gaan er altijd een paar mee op reis. Ze zijn (of waren, dat weet je maar nooit) te spotten op IJsland, Madeira, Kreta, in Malaga en Barcelona. “De tofste plek was Madeira”, zegt ze, “op de top van de Pico Arierio. Het was een hele klim om daar te komen. Dan voelt het plakken van zo’n deurtje toch wel als een extra triomf”. Ze vindt het leuk om anoniem iets achter te laten en dat mensen het op den duur gaan herkennen. Dat is haar drijfveer. Ze is niet uit op meer volgers en heeft geen commerciële ambities. Ze maakt weleens deurtjes in opdracht, waar een eigen tekstje of naam op gezet kan worden, maar daar blijft het bij. Zo is er een deurtje te vinden tegen de gevel van De Kuiperij, op het kerkeiland in Maassluis. En bij haar eigen huis natuurlijk. Daar is het ooit begonnen, zo’n drie jaar geleden. Maar veel plekken laten zich raden. Dat is ook het leuke, want misschien gaan we nu allemaal oplettender door Maassluis lopen. En als je er één ziet, dan weet je ‘WhosDoor was here!’