Onderzoek Rekenkamer Maassluis naar sportaccommodaties

door Chrit Wilshaus

Hierdoor wordt sportcapaciteit vaak als een bijproduct van onderwijshuisvesting gezien, wat ten koste gaat van de specifieke eisen die sportverenigingen stellen aan hun accommodaties. Tot die slotsom komt Rekenkamer Maassluis (RM) in het rapport Naar een toekomstbestendig accommodatiebeleid binnensport dat eind vorige maand aan de gemeenteraad en het college werd aangeboden. Zonder integrale strategische vastgoedvisie, waarschuwt RM, blijft de gemeente kwetsbaar voor incidenten en externe factoren. Zoals complexe natuurwetgeving. (Sporthal Sportlaan).

Flexibel

‘Dossiers die al decennialang op de agenda staan, zoals de vernieuwing van de Olympiahal en de vervanging van verouderde gymnastieklokalen, illustreren een patroon van stagnatie dat om een kritische reflectie vraagt’, staat te lezen in het rapport. ‘De huidige staat van deze voorzieningen en de stroperigheid in de realisatie van nieuwbouwprojecten vragen om een kritische blik op de toekomstbestendigheid van het beleid’, aldus RM, dat bij de start van de inventarisatie voor dit rekenkameronderzoek stuitte op een grote hoeveelheid informatie en andere onderzoeken. Reden waarom werd besloten om flexibel om te gaan met de oorspronkelijke onderzoeksopzet. ‘We hebben getracht daar van meerwaarde te zijn waar de schoen echt wringt: in de vertaling van informatie naar besluitvorming en van besluitvorming naar resultaat.’ De onderzoekers van BMC Randstad professional, die het onderzoek voor RM uitvoerden, benadrukken ‘dat het rapport niet bedoeld is om af te rekenen maar om van te leren en om de impasse te kunnen doorbreken.’

Cruciale opgave

Het 68-pagina’s tellende rapport trekt een zestal conclusies en doet aanbevelingen om de situatie te verbeteren. Wethouder Denise Mulder (VVD), die net als in het vorige college ook deze raadsperiode bestuurlijk verantwoordelijk is voor de sportaccommodaties, heeft inmiddels namens het college schriftelijk gereageerd op de aanbevelingen. (Zie het artikel elders in deze krant hierover). In het rapport wordt verder opgemerkt dat gemeente Maassluis gekenmerkt wordt ‘door een sterk verenigingsleven en een rijk aanbod aan binnensportverenigingen die essentieel zijn voor de sociale cohesie in de stad. Tegelijkertijd staat de gemeente Maassluis voor een cruciale opgave: het binnensportarsenaal is technisch verouderd, terwijl de groei van de stad de druk op de beschikbare capaciteit verder opvoert. Hoewel ambities hoog zijn, is de realisatie van cruciale projecten al ruim tien jaar lang gestagneerd.’ Volgens RM heeft het nooit aan plannen ontbroken, integendeel zelfs, maar wel aan slagkracht om deze om te zetten in concrete resultaten. ‘Dit heeft geleid tot een diepgeworteld politiek en maatschappelijk chagrijn over het uitblijven van de broodnodige vernieuwing. Om de impasse te doorbreken is een fundamentele verschuiving nodig van ‘alles tegelijk’ naar een gefaseerde, haalbare aanpak. De gemeente moet daarom volgens RM prioriteiten stellen die aansluiten bij de beschikbare ambtelijke capaciteit en de financiële middelen. ‘Het is wezenlijk dat er een integraal plan komt, waarin maatschappelijke doelen, zoals verduurzaming, gezondheid en sociale cohesie, expliciet worden gekoppeld aan de exploitatie van de gebouwen. Alleen door de rol van kadersteller, opdrachtgever en uitvoerder scherper te beleggen en de raad proactief mee te nemen in de realisatie kan de weg van planvorming na realisatiekracht weer worden gevonden.’ Want, zo benadrukken de opstellers van het rapport: ‘Er is een duidelijke kloof tussen ambitie en realisatiekracht.’