‘Als ik tafels zou kunnen laten dansen, zou ik wel op een kermis gaan staan’

Door Marcel van Stigt

Voor de bestuursleden is het zo klaar als een klontje. We leven in een zichtbare wereld, maar er is ook nog een andere dimensie, en laten zich daar nou net overleden mensen ophouden. Het lichaam mag dan na de dood afsterven, de ziel blijft. En vanuit die hoedanigheid kunnen mediums boodschappen ontvangen en doorgeven. Dat kan op verschillende manieren. Via foto’s bijvoorbeeld. Ludy: “Daarvoor komen mensen naar onze bijeenkomsten. Ze hopen een boodschap van een dierbare door te krijgen. Niet iedereen komt aan de beurt, maar ook als je niet aan de beurt komt, kun je toch iets meekrijgen. Zo’n bijeenkomst is altijd een bijzondere ervaring.” 

Lampje begint te knipperen

De verslaggever hoeft niet eens naar zo’n avond om hier iets van mee te krijgen. Hij lijkt daar ter plekke op te worden getrakteerd. Tijdens het interview met de drie bestuursleden begint ineens een lampje aan het plafond te knipperen. De verslaggever beleeft het dat hij van binnenuit ijskoud wordt en bij twee van de drie dames, onder wie Joke, gebeurt hetzelfde. “Dat is Piet”, zegt ze. “Hij laat even zien dat hij aanwezig is.” 

Ze doelt op haar vader, Piet van Ingen, bij leven een landelijk bekende paragnost wegens zijn genezende krachten en voorspellende gaven, maar ook de oprichter van de vereniging. Van Ingen ging daar echter niet prat op en voelde zich evenmin hoog verheven boven wie dan ook. Joke omschrijft hem als een heel gewone man van honderdvijftig kilogram die als ijzerwerker in de scheepsbouw werkte en graag moppen tapte. Van zweverigheid moest hij zelf helemaal niets hebben. 

Mediamieke gaven

Dat mag blijken uit het boek dat Nel Postma ooit ter ere van het vijftigjarig jubileum van de vereniging over het levenswerk van Piet heeft geschreven. Zijn mediamieke gaven bleken een familietrekje te zijn en er werden regelmatig avonden belegd om boodschappen uit de andere wereld te ontvangen. Aanzitten heette dat. Toen Piet met enkele familieleden op zo’n avond rond de tafel zat en de lampen werden uitgezet, zagen ze allemaal opeens een driehoekig lichtje op het plafond. Niemand durfde het te melden. Totdat een zwager van Piet zei: “Zien jullie dat driehoekje licht daar?”

Opluchting aan tafel

Het zorgde voor opluchting aan tafel, want nu konden ze allemaal zeggen dat ze het ook zagen. Een mysterieus teken van een aangeroepen geest? Nee. De keukendeur stond op een klein kiertje en het theelichtje produceerde het driehoekje licht. Ze moesten er vreselijk om lachen en hiermee werd onderstreept dat je eerst naar een logische verklaring moet zoeken voor vermeende paranormale verschijnselen. Want wat als er getik op verwarmingsbuizen opklinkt? Een klopgeest? Niet per se. Waarschijnlijker is het dat er metaal in de verwarming krimpt of uitzet of dat er luchtbellen in de leidingen zitten.

Piet van Ingen heeft het ooit als volgt verwoord: ‘Sta open voor wat komt van gene zijde, maar vergeet nooit met beide benen op de grond te blijven staan’. Dochter Joke denkt er ook zo over: “Er is me weleens gevraagd of ik tafels kan laten dansen. Nou, als ik dat zou kunnen, zou ik wel op de kermis gaan staan.”  

Meer tussen hemel en aarde

Maar toch: er is meer tussen hemel en aarde, iedereen heeft op dat vlak wel eens iets meegemaakt of vernomen, en Joke is daarmee opgegroeid. “Zelf begreep ik er niets van, maar mijn vader heeft wel eens vliegtuigongelukken voorspeld. Blij dat ik dat niet kan, zoiets hoef ik echt niet te weten. Ook had hij genezende gaven. Hij heeft wel eens een man gemagnetiseerd die in een rolstoel zat. Later kwam hij aanfietsen en kort daarna zag ik hem langslopen.” 

Stokje overgenomen

Piet van Ingen heeft GRS opgericht en deze vereniging bestaat nu al bijna tachtig jaar. Eerst nog met een wat zwaarder religieus tintje, maar daar kwam in de loop der jaren minder nadruk op te liggen. Na zijn dood heeft Joke het stokje overgenomen. Niet dat ze daarin een keuze had. “Het rommelde toen wat in de vereniging en ik wist niet wat ik ermee moest. Maar ik kreeg op mijn lazer van mijn overleden vader, voelde letterlijk een por in mijn rug, dus heb ik GRS met Ludy en Els voortgezet. Dit was zijn kindje, zijn leven. Vandaar. Ik wilde GRS niet verloren laten gaan.” 

De vereniging is bedoeld voor mensen die zich er zich bewust van willen raken dat er meer is tussen hemel en aarde, zichzelf geestelijk of spiritueel willen ontwikkelen. Naast bijeenkomsten met mediums biedt GRS daarom cursussen om te oefenen. En daar is best veel behoefte aan, zo blijkt. Opvallend veel jongeren vanaf twintig jaar blijken daar voor open te staan. Vaak ook jongeren die vroeger van alles zagen. Dat is weggezakt, maar ze willen het weer ontwikkelen. Els: “Bij ons durven ze daarover te vertellen, ze voelen zich begrepen. Door onze bijeenkomsten krijgen mensen meer rust in hun hoofd.” Ludy: “Dat is ook ons centrale advies: als je meer luistert naar je hart dan naar je hoofd, krijg je rust.” 

Meer weten? Kijk op website www.grs-amsterdam.nl.