‘Ome Eddie’ Blankers vijfenvijftig jaar vrijwilliger

door Marcel van Stigt

Wie Eddie Blankers wil interviewen moet de parkeermeter voldoende voeden, want je bent niet zomaar weg. Dat blijkt op deze donderdag als we hem op de parkeerplaats treffen, waar hij gelijk met de verslaggever zojuist is gearriveerd. Lopend naar het hypermoderne, ruim opgezette gebouw moet Blankers regelmatig stoppen omdat hij wordt aangesproken door een medewerker of moeder die haar kind komt brengen. En anders wordt hij tussendoor gebeld over een rit die hij als Chef Wagenpark moet inplannen. Vanaf diverse kanten klinkt “Hé, Ome Eddie!” en dan steekt hij zijn hand op. 

Eenmaal in het restaurant aangekomen kan het interview nog steeds niet beginnen. Eddie Blankers had ter voorbereiding alvast wat op papier gezet, maar zijn schrijfblok ligt nog in de auto. Terug dan maar weer naar de parkeerplaats en dan begint alles opnieuw. 

‘Ook voor mij is het hier een warm bad’

Het geeft de verslaggever wel de gelegenheid om op te merken hoe graag gezien Eddie Blankers in het sportcentrum is en hoe veel energie en plezier hij aan zijn vrijwillige functie ontleent. Hij doet allerhande klusjes, haalt mensen uit heel Noord-Holland op zodat ze daar kunnen genieten van het extra verwarmde bad, brengt ze na afloop weer terug en coördineert de ritten. “Het is hier letterlijk en figuurlijk een warm bad”, zegt hij. “De mensen worden er heel blij van en tonen hun dankbaarheid met een glimlach. Die blijdschap geeft mij de kracht om de mantelzorg voor mijn dementerende vrouw Elly te kunnen doen. Ook zij zwemt hier. Toen bleek dat zij dementerend is ben ik hier heel goed opgevangen. Ook voor mij is het hier een warm bad.”

Eddie en Elly Blankers zijn geboren in de Amsterdamse Pijp, hebben elkaar daar ontmoet, zijn er getrouwd en zijn in 1966 verhuisd naar de Meeuwenlaan in Amsterdam-Noord. Zoon Theo, één van hun vier kinderen, ging voetballen bij het toenmalige Rood Wit-A op het toenmalige sportpark Elzenhagen en Eddie Blankers werd daar vrijwilliger. Hij draaide het clubblad en werd omroeper. Zo is het allemaal begonnen.

‘Maar op zondag waren we wel op tijd thuis voor Studio Sport’

In 1971 verhuisde hij mee met de club naar sportpark De Weeren aan het eind van de Volendammerweg. Hij is kantinebeheerder geworden en was daar elke zaterdag en zondag vanaf acht uur in touw, samen met Elly, die achter de bar meehielp. “Onze kinderen gingen mee en speelden de hele dag op het eerste veld. Maar op zondag waren we wel op tijd thuis voor Studio Sport.”

De vrijwillige baan van Eddie Blankers kreeg een beslissende wending toen een bestuurslid zijn zoon, belast met een zware geestelijke beperking, meenam. Dat greep hem flink aan. Eddie Blankers: “Die jongen zat in Amstelveen bij een dagopvang, De Schakel. En ik dacht: kunnen we hier niet een wedstrijd organiseren tussen een team van onze club tegen een team van De Schakel? Dat hebben we gedaan. Ons vijfde team wilde hier graag aan meewerken. Het is uitgegroeid tot een groot toernooi, het Schakeltoernooi, waaraan teams van diverse tehuizen deelnamen. Dit hebben we tweeëntwintig jaar gedaan. Het was de voorloper van het G-voetbal.”

‘De prijsuitreiking kon ik nooit bijwonen, dan stond ik in de bosjes te huilen’

Eddie Blankers haalt een zakdoek tevoorschijn om zijn ogen te deppen. De herinneringen raken hem, zoals hij het tijdens het toernooi ook niet altijd droog hield. “Ik ben een emotioneel mens. De prijsuitreiking kon ik nooit bijwonen, dan stond ik in de bosjes te huilen. Die blijdschap van de kinderen…”

Er zouden nog talrijke emotionele momenten volgen, want door dit toernooi is Eddie Blankers in aanraking gekomen met Only Friends. “Een team van Only Friends, dat zojuist was opgericht, deed mee. Toen het toernooi stopte hadden we nog achtduizend gulden over. Die hebben we geschonken aan Dennis Gebbink, voor zijn sportcentrum. Ik kende hem al, was al met pensioen en toen ik het bedrag in een keet op het terrein aan hem overhandigde, zei hij: ‘Heb je wat te doen? Wil je wat voor ons doen?’. Ik ben kinderen gaan ophalen om bij Only Friends te kunnen sporten en dat doe ik dus nog steeds.”

‘Ik moet weg, want ik moet een paar oudjes rijden’

Eddie Blankers rijdt af en aan en doet dat ook voor de Stichting Riki, die het mogelijk maakt dat kinderen met een beperking bij het sportcentrum terechtkunnen. Het valt hem altijd weer op hoe monter ze zijn gestemd. “Ik heb een jongen meegemaakt die alle mogelijke beperkingen had, onder andere een hart- en hersenafwijking en lymfeklierkanker. En altijd vrolijk. Dat zijn die kinderen vaak en daardoor zijn hun ouders ook vrolijk. Ik heb een meisje meegemaakt met het hele lichaam onder de kanker. Haar laatste wens was zwemmen in het sportcentrum. Drie keer heb ik haar in Haarlem opgehaald. Zó gelukkig was ze, ik kon dat niet aanzien. Er was nog een vierde keer gepland, maar daar is het niet meer van gekomen. En ik rijd oudere mensen. Soms zeg ik: ‘Ik moet weg, want ik moet een paar oudjes rijden’. Maar dan ben ik zelf de oudste van allemaal.”

Toen hij zich over het vervoer ontfermde van een vrouw die door een hersentumor was getroffen en op het rolstoel was aangewezen, sloeg in huize Blankers het noodlot toe. Nadat echtgenote Elly aan beide knieën was geopereerd en moest revalideren werd bij haar een beginnende vorm van dementie geconstateerd. Het was een grote klap voor de familie. Elly Blankers is samen met die vrouw in het sportcentrum gaan zwemmen en dat doen ze nog steeds. 

De zorg voor Elly komt bij Eddie Blankers op de eerste plaats. Als mantelzorger doet hij alles voor haar met grote liefde. En dat kan hij juist doen omdat zijn werk als vrijwilliger hem zoveel kracht en energie geeft. Het is een wisselwerking. Zijn verbondenheid met het sportcentrum is groot. Dat is tijdens de bouw al eens dik onderstreept met een bijzondere symboliek. Hij kuierde over het nog deels braakliggende terrein met zijn handen op zijn rug en, zo analyseerde hij later, frommelde waarschijnlijk gedachteloos aan zijn trouwring. Die is gevallen en ligt daar ergens voor altijd onder de grond.