Drachtige rivierkreeft duikt op in kruipruimte van woning in Oostzaan

Zo’n driekwart jaar geleden werd bij de controle van het waterpeil onder het huis ook een rivierkreeft gesnapt. Maar voordat ik mijn schepnet had en hem wilde vangen, borrelde hij weg, verder de kruipruimte in. Er stond toen ongeveer vijftien centimeter water. Met een zak zand heb ik de boel opgehoogd en het verder zo gelaten, maar toen ik van de week weer een kijkje nam en met mijn zaklamp naar binnen scheen, staarde een paar kraaloogjes mij strijdvaardig aan. Daar zat ze, lekker droog op het zand, een indrukwekkende rivierkreeft. Ze had haar intrek genomen in het klamme duister onder onze woning. Weer snelde ik naar de schuur voor mijn schepnet en mijn vrouw kwam aanzetten met een grote witte afwasbak.

Terwijl ik het dier voorzichtig met het schepnet omhoog tilde, gebeurde het. Door het schudden om haar uit het net te bevrijden, lieten tientallen minuscule kreeftjes los. De laatsten wierp ze zelf los door haar staart, onder aan haar pantser, op en neer te bewegen. Zou ze al haar kroost willen bevrijden nu ze zelf gevangen was genomen? De afwasbak veranderde in een mum van tijd in een kraamkamer vol krioelende kleine diertjes met pootjes en sprietjes.

Ze moet vanuit de sloot door de tuin zijn gekropen, onder de schuur door hebben gegraven en zo hier zijn binnen gekomen. Bij de voordeur zit het luik, maar daaronder loopt de kruipruimte helemaal door tot onder de keuken. Een prima schuilplaats voor de hele familie kreeft. Je moet er toch niet aan denken dat die allemaal groot waren geworden onder onze keukenvloer. Dat is toch iets voor een griezelfilm. En de schade die ze kunnen aanrichten! Iedereen weet zo langzamerhand wel dat de Amerikaanse kreeften de sloten overnemen en een bedreiging zijn voor de natuur en de funderingen.

Ze staan er ook om bekend dat ze over het droge gaan. Je kijkt er toch van op als ze in het Twiske over het fietspad wandelen en in het dorp rustig oversteken van de ene sloot naar de andere. Maar dat ze ook bij je binnen komen, dat is toch redelijk nieuw.

Het is verboden om de exoten uit te zetten omdat ze de oevers kapot graven en lokale soorten verdringen, dus kozen wij voor de meest humane methode om ze te laten inslapen: de kou! De moeder ging rustig in een lege yoghurtbeker en de kleintjes in een bakje water de vriezer in. Het is een soort diepe winterslaap. Ze voelen er op deze manier niets van. De volgende dag hebben we de kreeften kort gekookt, precies vijf minuten. Een waardig en zacht einde voor zo’n dapper moederdier. Hiermee hebben we ons gehouden aan de richtlijnen voor de bestrijding van de invasieve Amerikaanse rivierkreeft. De toegangspoort tot de kruipruimte is nog niet gevonden.

Waarnemingen van invasieve exoten kun je doorgeven aan: Waarnemingen.nl

Sonja Duba en Jan