Eeuwige trouw in de polder
OOSTZAAN - Daar zit hij dan, moederziel alleen, op zijn dooie akkertje, in het verse lentegras langs de sloot. Zwanus, een jonge zwaan. Hij heeft zijn poten onder zich gevouwen, de lange hals in een rustige boog. Zijn veren zijn nog een tikje smoezelig van de winter, maar wit genoeg, want hij poetst zichzelf dagelijks. Af en toe beweegt hij zijn kop en kijkt om zich heen. Het voorjaar is echt begonnen.
Zwanus heeft net gezwommen, in de sloot achter hem. Het is nog rustig in de polder en de aarde is koel van de nacht. Hij strijkt zijn veren glad één voor één en onderwijl knabbelt hij aan een groene spriet. Hij gaat graag aan land, vooral in het voorjaar en dan loopt hij op zijn gemak een weiland in om te grazen. Jong gras is precies wat hij nodig heeft na de lange winter. Mals, zacht en voedzaam.
Later in het voorjaar zoekt hij het water weer vaker op en als je hem plotseling helemaal voorover ziet duiken, met zijn achterwerk en staart omhoog, is hij aan het ’grondelen’ en zoekt hij waterplantjes en kleine diertjes op de bodem van de sloot. Die lange nek is handig, want daarmee kan hij op dieptes komen waar andere watervogels niet bij kunnen.
Je zou het niet zeggen, als je Zwanus zo kalm ziet zitten in de polder, toch is hij oersterk en kan hij kilometers vliegen met die grote, krachtige vleugels. Dan hoor je hem zingen als hij overvliegt. Tenminste, dat denk je, maar dat is de wind die langs zijn vleugelpennen strijkt.
Nu is hij de rust zelve en het lijkt erop dat hij weet dat er iets bijzonders gaat gebeuren. Hij plukt nog wat gras en ineens klinkt er een zachte plons. Zwanus draait zijn hals en dan ziet hij haar. Ze loopt langzaam het gras op, zo uit de sloot, met de druppels nog aan haar veren en haar kop iets schuin. Ze blijft op een paar meter afstand staan.
Zwanus doet alsof hij druk is met gras eten, maar kijkt ondertussen heel aandachtig. Zij doet hetzelfde. Voorzichtig loopt hij een paar passen naar haar toe. Ze blijft staan, geen gesis. Dat is een goed teken en dan gebeurt het. Samen glijden ze de sloot in, waar ze borst tegen borst drijvend met een gracieuze liefdesdans beginnen. Zwanus buigt zijn hals en zij spiegelt de beweging tot ze samen een hart vormen. Boven het rimpelige slootwater raken hun snavels terwijl ze elkaar diep in de ogen kijken. Zwanus heeft zijn maatje gevonden, hij is niet langer alleen. Knobbelzwanen zijn trouw en blijven een levenlang bij elkaar.
Na de sierlijke liefde in het voorjaar is het nu hard werken voor de zwanenouders, terwijl hun pluizige jongen braaf achter hen aanzwemmen. Tussen de wuivende rietkragen door wijzen ze de kleintjes geduldig de weg naar voedselrijker plekjes.
Ondertussen waken ze streng over hun kroost, klaar om elk gevaar resoluut van zich af te blazen.
Sonja Duba
Meer nieuws uit Oostzaan?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie