Karin Stommel stopt na ruim 40 jaar op Zonneplein in Oostzaan: ‘Het was een fantastische tijd’

door Marcel van Stigt

De Oostzaanse kijkt terug op, zoals ze dat zelf omschrijft, een fantastische tijd waarin ze werkelijk geen enkele dag met tegenzin naar haar werk is gegaan. “Dat heb ik te danken aan mijn geweldige collega’s en klanten.”

De stevige band met collega’s werd tijdens de borrel dik onderstreept. Jaap Staal had diverse oud-medewerkers opgespoord en opgetrommeld en ze wilden er graag allemaal bij zijn. Zelf was Jaap ook bijzonder blij met Karin. “Ze had een hart voor de zaak, een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Als ze al eens ziek was, moest ik haar naar huis sturen.”

Nooit meer weggegaan

Via een vriendin is Karin in 1975 bij Jaap Staal terechtgekomen. Ze is er nooit meer weggegaan. “Met de klanten omgaan was voor mij het allerleukste dat er was. Soms voelde ik me net een sociaal werkster; mensen vertelden we werkelijk alles. Maar er was dan ook altijd tijd voor een praatje. En als je wilde, kreeg je er gewoon een lekker bakkie koffie bij. Wie herinnert zich de tradities uit de slagerijtijd niet? Kinderen kregen bij binnenkomst trouw een plakje worst. Het allermooiste is dat diezelfde kinderen later zélf als volwassenen met hún kinderen de winkel binnenstapten. En ja, ook die generatie kreeg natuurlijk weer een lekker plakje worst.”

Toeloop minder

In de beginjaren was het nog best druk op het Zonneplein. Maar de toeloop is een stuk minder geworden. De apotheek, de bank, het postkantoor, Jamin en andere winkels verdwenen en daarmee verdween ook een deel van het vaste publiek. Ook de renovatie van de omliggende woningen pakte niet gunstig uit voor de klandizie.

Onderdeel van de familie

Jaap Staal stopte met zijn slagerij en zoon Michel begon daar zijn cateringbedrijf Lunch+. Karin is daar blijven werken. Eigenlijk was ze al een onderdeel van de familie Staal, die boven de zaak woonde. “Ik heb Michel letterlijk geboren zien worden en heb hem vroeger zelfs nog in bad gedaan. Ik heb nooit kunnen weten dat hij ooit mijn baas zou worden; sommige klanten dachten dat ik zijn moeder was. Ik heb achttien jaar voor hem gewerkt. Hij heeft zelf ook weer twee kinderen gekregen. Dat ik ook hún geboorte heb mogen meemaken, maakt de cirkel echt rond.”

Voor Karin betekende de wisseling van baan wel een omslag. Begon ze haar werkdagen eerst nog met het maken van slavinken en hamburgers, dat veranderde in het verzorgen van lunches met dagverse producten. Als de doorpakster die ze van nature is ging het haar makkelijk af.

Maar nu is het mooi geweest en heeft ze een punt gezet achter de vele jaren van hard, maar plezierig werken. Helemaal weg gaat ze natuurlijk niet. “Ik kom zeker nog af en toe een bakkie koffie halen in de winkel!”