Oostzaanse Mariska (43) sluit dertig jaar acrogym af met goud: ‘Nu wil ik de zwarte band halen’

Door Marcel van Stigt

Na dertig jaar acrogym vindt de 43-jarige Oostzaanse het wel mooi geweest. Maar ze wilde er wel “met een ‘bang’ uit”. Winnen! Op de wedstrijdzenuwen waar ze toch altijd al last van heeft kwam daarmee extra spanning te staan. Haar teamgenoot en ‘bovenpartner’ Amelia Preeker was net als Mariska zeer gedreven om juist nu een topprestatie neer te zetten. “We gaan goud winnen!”, riep ze vooraf. En dat is gelukt.

83 medailles in dertig jaar

Met de twee recente prijzen erbij komt het verzamelde eremetaal op niet minder dan 83 medailles: 41 keer goud, 21 keer zilver en 21 keer brons. Ze hangen stijf opeengepakt naast elkaar in haar slaapkamer. Een indrukwekkend aantal, bij elkaar gegymd dankzij met name een enorm doorzettingsvermogen.

Begonnen met ballet, gepakt door acrogym

Mariska woonde nog in Zaandam toen ze als jonge tiener op ballet ging. Rond haar twaalfde kwam ze in aanraking met acrogym, een samentrekking van acrobatische gymnastiek. “Ik heb bij CCO in Zaandam een proefles gevolgd en ben nooit meer weggegaan", vertelt ze. “Ik heb altijd aan wedstrijden meegedaan, want ik wilde toch laten zien wat ik kon. Acrogym doe je in teams – met twee of drie personen – en ik ben onderpartner, oftewel de gooier, geworden. De teams worden in overleg gevormd door een trainer. De bovenparter is een jonger meisje. Belangrijk daarbij is dat er tussen beiden een match is. Om met een jonger meisje een team te vormen vond ik altijd prima. Ik heb iets met kinderen; niet voor niets ben ik leerkracht op een basisschool.”

Samen met een teamgenote haalde Mariska de ene na de andere medaille binnen. Het resultaat van een combinatie van lenigheid, kracht, durf en doorzettingsvermogen. Maar ook een ijzeren wil om het hoogst mogelijke te bereiken en in ieder geval op het podium te staan. “Ik heb er hard voor getraind, er veel tijd ingestoken en er veel voor gelaten. Niet uitgaan hoorde daar ook bij. Maar nu was het moment daar om ermee te stoppen. Dertig jaar is bovendien een mooi rond getal. Een maand voor de laatste wedstrijd heb ik het tegen Amelia gezegd. ‘Ik snap het’, zei ze, ‘maar ik vind het wel jammer’.”

Nu koers gezet richting de judomat

Mariska is hiermee niet uitgesport. Ze beoefende als kind ook judo en die draad heeft ze, nadat ze was gestopt, later opgepikt. Met een bruine band in haar bezit blijkt ze op dit vlak eveneens over talent te beschikken. En ook op de judomat is ze ambitieus. Ze wil de eerste dan halen en daarna de tweede. Maar het valt niet uit te sluiten dat ze het daarbij laat, want er zijn daarna nog zeven dans te behalen.