Voor William is de wereld te mooi om op te geven

William is een trots voormalig economiedocent. Hij gaf les op verschillende scholen in Amsterdam, Zaandam en Schagen. Hij is zoals hij zelf zegt altijd veel te fanatiek met sporten bezig geweest. Van prachtige toertochten als Luik-Bastenaken-Luik ging zijn hart sneller kloppen. Op een mooie dag in april sprong hij op zijn racefiets naar zijn vriendin in Purmerend. Een ritje, zoals hij wel vaker deed. Het laatste stuk had William tegenwind. Voor hem sloeg een auto af, in dezelfde richting als William. Een smal landweggetje. Voor de veiligheid én het gemak om uit de wind te fietsen dook hij achter de auto. Tegenliggers had hij niet gezien, maar na 350 meter haalde de auto voor hem een stilstaand voertuig in dat langs de berm stond. William haalde niet in en botste daardoor met een redelijke vaart op de stilstaande auto. De chauffeur in de rijdende auto heeft nooit iets door gehad. De eigenaresse van het stilstaande voertuig langs de weg zag het gebeuren en holde met 112 aan de lijn richting de onfortuinlijke fietser. William: “Dan hoop je dat het geen werkelijkheid is. Ik wilde opstaan, maar dat ging niet. Je weet dat het meer dan fout is.” In de ziekenauto hoorde hij de arts praten over C6. Dat is de zesde wervel vanaf je hoofd en de voorlaatste in je nek. “Ik wist wat dit betekende en dat het zou kunnen duiden op een hoge dwarslaesie. Helaas had ik gelijk.”

Sintenie kreeg verschillende doemscenario’s voorgeschoteld, toch bleef hij rustig. “Eigenlijk wil ik altijd van alles doen en doorgaan. Maar als je daar ligt, aan de beademing en sondevoeding, omdat je niets kan heb je geen keuze. Jezelf druk maken gaat je niet redden.” Met een dwarslaesie zijn de mogelijkheden niet vanaf moment één beperkt. “Het doel was om weer voor de klas te staan, maar in de praktijk viel dat toch tegen. Ik heb verhoogde spierspanning en spasme. Mijn lichaam is instabiel geworden.” Terwijl William dat vertelt is de teleurstelling voelbaar. Na het ongeluk behield hij hoop, maar na twee weken kreeg William het definitieve uitsluitsel te horen. Door lesgeven en handbiken kon een streep worden gezet, toch is voor hem kijken naar de mogelijkheden de enige optie. Nu is hij vrijwilliger op school en begeleidt hij maatschappelijk stages. “Daar word ik blij van. Het eerste deel van mijn leven onder de 50 jaar heb ik mijn onderlichaam ontwikkeld en nu ga ik mijn bovenlichaam ontwikkelen”, grapt hij.

Vier zonen

William heeft vier zonen. Allemaal onder de 25 jaar. Op televisie zag William Stef Bos voorbij komen. Hij had een dagboek van zijn ouders gevonden, dat was erg waardevol voor hem. Het bracht Sintenie op een idee. “Ik wilde alles opschrijven, zodat mijn kinderen terug konden lezen hoe belangrijk hun rol was om hiermee om te kunnen gaan. Ik heb er nooit aan gedacht om niet meer te willen leven. Ik heb vier prachtige zonen, dan wil je niet dood, dan wil je een deel van hun leven uitmaken. Zij gaan nog zoveel beleven, dat wil je niet missen.” Het ongeluk was letterlijk en figuurlijk een klap voor het hele gezin. Erover praten is niet altijd makkelijk voor hen. “Mijn jongste kan wel goed aangeven wat er gebeurd is. Hij zegt dat we door moeten gaan en er niet teveel over na moeten denken. Dat werkt voor de jongens. Als ik er wel teveel over praat geven ze dat eerlijk aan”, vertelt William. Zijn voormalig vriendin Ineke, stond hem na het ongeluk in alles bij. Uiteindelijk trok zij het niet meer. Hij vroeg zich af of hij ooit nog de liefde met iemand anders zou kunnen ervaren. William werd verliefd op zijn verzorgster Laura en zij op hem. “We houden de zorg en de relatie goed gescheiden. Het is bijzonder en ik ben dol op haar.”

Tekst loopt door onder de foto

Cactus, als het leven je prikt, te herkennen aan de groene kaft. Na de boekpresentatie verkrijgbaar bij Plukker Schagen.

Leerlingen

Naast familie heeft Sintenie lieve vrienden en goede zorgverleners om hem heen die het mogelijk maken dat hij zelfstandig kan wonen. Hij kan niet zelf eten en koken maar nooit eet hij alleen, altijd staan er mensen voor hem klaar. “Omdat ik veel ondersteuning krijg is het gelukt optimistisch te blijven. Doordat ik positief blijf komen mensen graag langs. Dat is een wisselwerking.” Natuurlijk heeft hij soms ook emotionele dagen. De wilskracht om van alles te doen blijft. Onlangs ontving hij een mail van een oud-leerling. “Daarin stond dat iedereen zo graag naar economieles ging. Dat mijn lessen zo enthousiast werden gegeven.” William wordt emotioneel en waardeert dit soort kleine gebaren.

Afzwaktaal

Op een moment besloot hij te gaan werken aan een persoonlijk boek over het eerste jaar na zijn ongeluk. “Wat je overkomt heb je niet in de hand, maar de kwaliteit van je leven wordt wel bepaald hoe je daarmee omgaat.” Hij probeerde alle ervaringen zo mooi mogelijk op te schrijven. In eerste instantie was het bedoeld voor zijn kinderen. “Toen ik besloot het boek openbaar te verkopen was het wel nodig dat iemand het door zou kijken. Ik kan niet schrijven en typen, ik spreek alles in. Dat is niet altijd even nauwkeurig.” Hij betrapte zichzelf op het gebruik van het woord ‘even’. Hij omschrijft het als afzwaktaal. 

Het boek

William is blij en trots dat hij zijn boek 18 november uit kan brengen. Een boek dat een verdrietig verhaal vertelt over een sterke optimistische man. Een strijd in je eigen lichaam. Het boek Cactus, als het leven je prikt, is nu al te bestellen via williamsintenie65@gmail.com