Purmerendse Irene haakt knuffels voor kinderen van vluchtelingen

Nieuws wo 15 mei 2024, 19:00

PURMEREND - Vaders en moeders die met hun gezinnen vanuit verschillende landen vluchten en in Nederland onderdak krijgen, hebben het hier om allerlei redenen moeilijk. Stress, heimwee en verdriet vechten bij hen veelvuldig om voorrang en dat ontgaat de medewerkers en vrijwilligers van de Purmerendse vestiging van Vluchtelingenwerk Nederland niet. Zij krijgen de gevluchte en heg noch steg wetende gezinnen voor de balie en doen er alles om ze wegwijs te maken. Wat daarbij opvalt, maar zeker niet vreemd is, is dat kinderen in deze gezinnen in een hoekje gaan zitten spelen en logischerwijs niet deelnemen aan het gesprek. Wat zou er omgaan in het hoofd van zo’n kind?

Je ziet de kinderen opbloeien als we ze zo’n knuffel geven, ze hebben dan iets tastbaars in handen

Die gedachte triggerde Irene van Brussel (62) uit Purmerend en na een korte tijd denken over wat ze voor deze kinderen kon betekenen, wist ze het. Ze besloot haar oude hobby haken op te pakken om knuffels te maken. Het gevolg is dat Irene zich eens in de vier tot vijf weken bij de balie van Vluchtelingenwerk Nederland meldt met een of twee zakken vol gehaakte knuffels. Knuffel zorgenkindjes, Barba Papa’s, slaappopjes, je kunt het zo gek niet bedenken of Irene haakt ze en brengt ze bij Vluchtelingenwerk, die met de knuffels een lach tovert op de gezichtjes van de kinderen. Een klein gebaar, een groot geluk zullen we maar zeggen.

“En zo is het ook”, vertelt de teamleider bij Vluchtelingenwerk Nederland in Purmerend. “Je ziet de kinderen even opbloeien als we ze zo’n knuffel geven. En dat is niet zo gek, want terwijl met de ouders in praktische zin iets geregeld moet worden, worden de kinderen in een wachthoekje gezet en moeten ze onzichtbaar zijn. Door het geven van een knuffel voelen ze zich gezien en krijgen ze een connectie. Ze hebben iets tastbaars in handen en dat doet ze zichtbaar goed”.

Liever handenarbeid

Irene van Brussel moest vroeger op de lagere school verplicht handwerken. “Dat vond ik eigenlijk helemaal niet leuk. Ik vond handenarbeid, wat de jongens deden, veel leuker. Achteraf heb ik het haken aan mijn tijd op school overgehouden. Het komt nu goed van pas.

Ze vindt het de normaalste zaak van de wereld om iets voor de kinderen van vluchtelingen te betekenen. “Mijn man en ik doen veel aan goede doelen omdat we vinden dat we dat enigszins verplicht zijn en natuurlijk ook omdat we het kunnen doen. Het maken van knuffels doe ik nu ongeveer vier jaar voor verschillende doeleinden. Voor de kinderen van Vluchtelingenwerk doe ik het nu ongeveer een jaar. Als ik een dag niet haak mis ik het, het maakt me blij en tevreden. En als ik de enthousiaste en vaak aandoenlijke reacties achteraf hoor, maakt me dat helemaal een gelukkig mens”, zegt Van Brussel.

Al 200 knuffels gehaakt

Ze heeft geen idee hoeveel knuffels ze tot dusverre heeft gehaakt. Eerst noemt ze het getal honderd, maar voor me liggen al twee tassen met 18 knuffels. Een snel rekensommetje leert dat het er al gauw ruim tweehonderd moeten zijn. “Ach, de tijd vliegt en al helemaal als ik aan het haken ben. Ik haak liever dan dat ik op Facebook zit. Binnen enkele weken heb ik er weer een boel af.”

Irene zou het wel mooi vinden als meer mensen zich aanmelden om iets te maken voor de kinderen van vluchtelingen. “Dat hoeft niet groot te zijn en men hoeft ook niet perse te gaan haken, maar er zullen toch wel meer mensen zijn die iets willen betekenen voor deze doelgroep. Ik hoop dat ze zich komen melden.”

Vluchtelingenwerk vindt dat een geweldig idee. “Als er mensen zijn die iets willen maken voor de kinderen, kunnen ze zich melden. Graag zelfs”. Enthousiast geraakte hobbyisten kunnen zich aanmelden door een mail te sturen aan purmerend@vluchtelingenwerk.nl

JOHN BONTJE