Column: Jaloersmakend

Ik zag hele jonge kinderen die vol overgave de klarinet, viool, gitaar en drums bespeelden. Onwillekeurig gingen mijn gedachten terug naar zo’n 65 jaar geleden. In de toenmalige school A (nu ING-bank) startte de muziekschool. Hans Broekema, Broekman of Broekhuis (of zoiets) was de directeur. Waarschijnlijk maakte ik deel uit van de allereerste lichting kinderen die naar de muziekschool gingen.

Het volgen van de lessen was in mijn beleving een crime. De voornamelijk theoretische lessen, het zogenaamde AVMO (algemeen vormend muziek onderwijs) en het onvermijdelijke do-re-mi-fa-sol bleken geen goede voedingsbodem om mijn muzikale talenten (zo die er al zouden zijn geweest) tot bloei te brengen. De gitaarlessen die ik in het 2e jaar mocht volgen waren ook een soort van weggegooid geld. Natuurlijk, als tien-twaalf jarige wil je eigenlijk meteen in een bandje spelen. Geduld om de theorie onder de knie te krijgen was er niet, althans niet bij mij.

Spelplezier

Hoe anders is het nu? Ik zag vorige week alleen maar vrolijke gezichten bij enthousiaste kinderen die trots als een pauw door ‘hun’ nieuwe school liepen. En ik zag docenten die begrijpen wat een kind graag wil, die begrijpen dat theorie belangrijk is, maar dat spelplezier nog veel belangrijker is. Het zien en horen van al die enthousiaste leerlingen maakte een licht jaloersgevoel bij mij los.

Culturele leven

Toen ik de muziekschooldirecteur hoorde zeggen dat er de komende tien jaar meer dan 80.000 kinderen muziekles gaan krijgen, kon ik niet anders concluderen dan dat het met het culturele leven in onze stad wel goed zit. Eigenlijk wist ik dat al wel. Drie harmonieorkesten, verschillende toneelverenigingen, Wherelant, P3, de Purmaryn, de Verbeelding, concerten in de Taborkerk, het Garrelsorgel, ach er is gewoonweg in onze stad een prima klimaat om het culturele leven tot nog grotere bloei te brengen. Houen zo!

Z-Lijner