Purmerendse Gerry (91) overleefde Jappenkamp en staat nog altijd klaar voor een ander

Een zonovergoten dinsdagmarkt op de Kaasmarkt. De terrasjes zitten vol. Een middag zoals past bij de Purmerendse binnenstad. Bij een marktkraam ontmoet ik een dame met een opvallende, mooie bril, samen met haar dochter Desiree. We raken in gesprek. De dame heet Gerry Haan, 91 jaar.

Tijdens ons gesprek wijst ze ineens naar het stadhuis en zegt dat zij 15 augustus zonnebloemen had neergelegd ‘ter herdenking aan alle slachtoffers van de Jappenkampen’. Ze had er nog een kaartje aangehangen. De volgende dag waren de bloemen ineens verdwenen. Dat raakt haar. Ik zie het. Vanachter de bril spreken haar ogen boekdelen.

Een soort museum

Twee dagen later tref ik haar thuis. Ik stap binnen in een woning vol warmte, verhalen, verleden en het heden. Bordeauxrood behang, prachtig houtsnijwerk, spulletjes van de kringloop en van Sumatra. Ik waan me jaren terug in de tijd en voel me al snel thuis in dit ‘soort van museum’. Zo attent als ze is, een gebakje hoort erbij.

Gerry werd geboren in Indonesië. De oorlog maakte dat het gezin drie en half jaar vast kwam te zitten in de Jappenkampen. “Je past je aan als kind”, vertelt ze, “Je hebt geen andere keuze. Het is zeker iets wat mij heeft gevormd, maar het maakt je ook sterk.”

In 1970 kwamen zij en haar man Henk, inmiddels overleden, van Amsterdam drie hoog achter naar Purmerend met twee kleine kinderen. Ze kwamen terecht in een eigen woning, aan de Roggebotstraat, mede dankzij haar schoonvader. “We waren zielsgelukkig.”

Een zoete inval

Gerry zat nooit stil. Nu nog steeds niet trouwens. In de tijd van de Purmerade had zij, om de vier jaar, diverse mensen over de vloer waar ze voor zorgde. Geen probleem voor de Purmerendse. Want ook als familie uit Amerika overkomt, draait ze met liefde een complete Indonesische rijsttafel voor vijftien personen in elkaar. "Het is hier altijd net de zoete inval", zegt ze lachend. Ze spreekt vijf talen. Dat komt mooi uit, nu en tijdens haar tijd bij de rondvaartboten en de VVV. “Nu ik dit allemaal zo vertel, heb ik toch best wat meegemaakt.”

Tijdens de coronapandemie vierde ze haar 85e verjaardag alleen, omringd door bloemen. "De mooiste bloemen pluk je zelf maar dit was waardevol.”

Geheugen scherp, agenda vol

Nu ze geen auto meer rijdt, is haar wereld iets kleiner geworden. Toch vult Gerry haar dagen met familie, haar dochter, zoon en kleinkinderen die liefdevol voor haar zorgen. “Ze zijn allemaal goed terecht gekomen. Daar ben ik heel blij mee.”

Aan haar geheugen mankeert in ieder geval niets. Ze wijst zonder aarzelen details aan op een verjaardagsfoto van 31 jaar geleden. “Alleen mijn lichaam wil nog wel eens protesteren”, lacht ze.

“Zo gaat mijn leven dus voorbij.” Ze pakt haar spullen. Ze gaat naar de kringloop. Vast mooie spullen kopen voor haar huis.

Ook jouw verhaal delen?

Heb jij ook een mooi verhaal en wil je jouw verhaal in Nieuwsblad Purmerend? Neem contact op met de redactie via redactie.purmerend@rodi.nl.

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Purmerend. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.